บางครั้งสิ่งที่ทำให้เราคิดถึงใครสักคน อาจไม่ใช่ภาพถ่ายหรือข้อความเก่า ๆ
แต่อาจเป็นแค่เสียงฝน กลิ่นดินหลังฝนตก หรือร่มคันหนึ่งที่เคยใช้ด้วยกัน
และสำหรับฉัน...
ร่มสีฟ้าคันนั้น คือความทรงจำที่อยากลืมมากที่สุด
21 กันยายน 2559 เวลา 07.20 น.
วันนี้ฉันตัดสินใจมาโรงเรียนให้เช้ากว่าปกติ
ไม่ใช่เพราะขยันเรียนขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่เพราะไม่อยากบังเอิญเจอใครบางคนตรงประตูโรงเรียนเหมือนเมื่อวาน
ใช่แล้ว...
ฉันกำลังหลบหน้านทีอีกครั้ง
หลังจากเหตุการณ์ที่ป้ายรถเมล์เมื่อวาน ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำทุกอย่างผิดแผน
ทั้งที่ตั้งใจจะเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขา แต่กลับเผลอร้องไห้ต่อหน้า เผลอจับเสื้อเขาเอาไว้ แถมยังหลุดพูดเรื่องวันที่สิบแปดกันยายนออกไปอีก
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ความพยายามทั้งหมดคงสูญเปล่าแน่
ฉันจึงคิดแผนใหม่ขึ้นมา
อย่างแรก ต้องหยุดคิดถึงเขา
อย่างที่สอง ต้องเลิกมองหาเขาทุกครั้งที่เดินผ่านสถานที่ที่เคยไปด้วยกัน
และอย่างสุดท้าย...
ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด!
"พิมพ์ดาว!"
เสียงดังจากด้านหลังทำให้ฉันสะดุ้ง
ข้าวหอมวิ่งเข้ามาหาพร้อมถุงขนมในมือ
"โห วันนี้มาเช้าจัง!"
"อืม ตื่นเร็วน่ะ"
"แปลกนะ ปกติเธอเป็นคนที่ต้องให้ฉันโทรปลุกตลอด"
ฉันหัวเราะเบา ๆ
"คนเราเปลี่ยนกันได้ไหมล่ะ"
"เปลี่ยนได้ แต่เธอเปลี่ยนเร็วเกินไป!"
ข้าวหอมพูดพลางหยิบขนมปังอีกชิ้นออกจากถุง แล้วยื่นมาให้ฉัน
"อะ เอาไป"
"ซื้อให้เหรอ?"
"เปล่า ซื้อเกิน"
"แน่ใจนะ?"
"เออสิ!"
ฉันรับขนมปังมาพร้อมรอยยิ้ม
"ขอบใจนะ"
ข้าวหอมเดินเคียงข้างฉันไปตามทางเดินหน้าอาคารเรียน ก่อนจู่ ๆ จะพูดขึ้นมา
"เออ ดาว"
"หืม?"
"เมื่อวานพี่นทีถามถึงเธอด้วยนะ"
ฉันหยุดเดินทันที
"...อะไรนะ?"
ข้าวหอมหันกลับมามอง
"อ้าว ไหนบอกไม่สนใจพี่เขาไง ทำไมตกใจขนาดนั้น?"
"ฉันแค่สงสัย"
"เหรอออ"
เธอลากเสียงยาวจนฉันต้องมองค้อน
"แล้วพี่เขาถามว่าอะไร?"
ข้าวหอมยิ้มเจ้าเล่ห์
"อยากรู้จริง ๆ ด้วย!"
"ข้าวหอม!"
"โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้ว"
เธอหัวเราะ ก่อนเล่าว่าเมื่อวานตอนประชุมชมรมถ่ายภาพ นทีเดินเข้ามาหาเพื่อส่งเอกสารให้อาจารย์ที่ปรึกษา แล้วบังเอิญเห็นเธอนั่งอยู่
เขาถามเพียงว่า...
พิมพ์ดาวกลับบ้านแล้วใช่ไหม?
พอข้าวหอมตอบว่าใช่ เขาก็พยักหน้าแล้วเดินออกไป
"แค่นี้เหรอ?"
ฉันถาม
"อืม แค่นี้แหละ"
ข้าวหอมยักไหล่
"แต่ฉันว่าพี่เขาสนใจเธอนะ"
"ไม่หรอก"
"รู้ได้ไง?"
ฉันนิ่งไป
นั่นสิ...
ฉันรู้ได้อย่างไร?
ในอนาคตที่ฉันเคยใช้ชีวิตมา นทีเป็นฝ่ายเข้ามาจีบฉันก่อน
แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
ฉันหลีกเลี่ยงการพบกันครั้งแรก
ไม่ได้เข้าชมรมถ่ายภาพ
และยังบอกเขาเองว่าไม่อยากรู้จักกัน
ถ้าเป็นแบบนี้ เขาควรเลิกสนใจฉันได้แล้วสิ
"ดาว?"
ข้าวหอมโบกมือผ่านหน้าฉัน
"คิดอะไรอยู่?"
ฉันสะดุ้งเล็กน้อย
"เปล่า"
"แน่ใจ?"
"อืม"
ข้าวหอมมองฉันอย่างไม่ค่อยเชื่อ ก่อนยอมเปลี่ยนเรื่องคุย
ส่วนฉันได้แต่ก้มมองขนมปังในมือ
พยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรคิดอะไรไปมากกว่านี้
เพราะต่อให้นทีสนใจฉันจริง ๆ ...
ครั้งนี้ฉันก็จะไม่ยอมให้ความสัมพันธ์ของเราเริ่มต้นขึ้นอีก
ช่วงสายผ่านไปอย่างสงบ
ฉันตั้งใจเรียนมากขึ้น พยายามใช้ชีวิตเหมือนเด็กมัธยมธรรมดาคนหนึ่ง และเลิกมองออกไปนอกหน้าต่างทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนักเรียนเดินผ่าน
แต่ดูเหมือนความตั้งใจของฉันจะอยู่ได้ไม่นานนัก
เพราะช่วงพักกลางวัน ข้าวหอมดันชวนไปซื้อเครื่องดื่มที่โรงอาหารใหญ่
"ร้านนี้โกโก้อร่อยมากนะ!"
เธอพูดอย่างร่าเริง
"ฉันรู้"
ฉันตอบโดยไม่ทันคิด
ข้าวหอมชะงัก
"อ้าว เธอเคยกินแล้วเหรอ?"
ฉันนิ่งไปเล็กน้อย
จริงด้วยสิ...
ในเวลานี้ฉันยังไม่เคยกินโกโก้ร้านนี้
แต่ในอนาคต นทีชอบซื้อให้ฉันบ่อยมาก
เขาจำได้ว่าฉันไม่ชอบหวานจัด และมักสั่งโกโก้หวานน้อยให้ทุกครั้งโดยไม่ต้องถาม
"เคยได้ยินคนพูดน่ะ"
ฉันรีบแก้ตัว
ข้าวหอมไม่ได้สงสัยอะไรต่อ
เธอเดินนำไปที่ร้าน ก่อนสั่งโกโก้เย็นสองแก้ว
ฉันรับแก้วของตัวเองมาแล้วดูดหนึ่งอึก
รสชาติคุ้นเคยทำให้เผลอยิ้มออกมา
"อร่อยใช่ไหมล่ะ!"
ข้าวหอมพูดอย่างภูมิใจ
ฉันพยักหน้า
"อืม อร่อย"
ทันใดนั้นเสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง
"อ้าว น้องพิมพ์ดาว!"
ฉันหันไปมอง
ภาคินกำลังเดินเข้ามาพร้อมนที
หัวใจฉันกระตุกวูบ
อีกแล้วเหรอเนี่ย!
โรงเรียนนี้มีนักเรียนตั้งหลายพันคน ทำไมฉันถึงต้องเจอสองคนนี้บ่อยขนาดนี้นะ!
"สวัสดีค่ะพี่ภาคิน"
ฉันยกมือไหว้
ภาคินยิ้มกว้าง
"วันนี้ไม่ร้องไห้แล้วเหรอ?"
ฉันหน้าแดงทันที
"พี่!"
"โอ๋ ๆ ล้อเล่น!"
เขาหัวเราะ ก่อนหันไปสะกิดนที
"ไอ้ที มึงจะกินอะไร?"
นทีที่ยืนเงียบมาตลอดหันไปมองร้านน้ำ
"โกโก้มั้ง"
ภาคินขมวดคิ้ว
"อ้าว ปกติมึงไม่กินหวานไม่ใช่เหรอ?"
ฉันชะงัก
นทีเองก็นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบ ๆ
"อยากลอง"
"แปลกคน"
ภาคินบ่น ก่อนหันไปสั่งน้ำของตัวเอง
ฉันแอบเหลือบมองนที
ในความทรงจำเดิม เขาไม่ชอบโกโก้
บอกว่ามันหวานเกินไป
ทุกครั้งที่ซื้อให้ฉัน เขามักสั่งกาแฟดำให้ตัวเอง
แล้วทำไมวันนี้ถึงอยากกินโกโก้ขึ้นมา?
ขณะที่ฉันกำลังคิดอยู่นั้น นทีก็หันมาพอดี
"อ้าว ดาว"
ฉันสะดุ้ง
"คะ?"
เขามองแก้วในมือฉัน
"โกโก้เหรอ?"
"ค่ะ"
"อร่อยไหม?"
ฉันพยักหน้า
"อร่อยค่ะ"
เขายิ้มบาง ๆ
"งั้นพี่ลองบ้างดีกว่า"
ฉันมองเขาเงียบ ๆ
บทสนทนาธรรมดา ๆ แบบนี้เคยเกิดขึ้นระหว่างเรามานับครั้งไม่ถ้วน
แต่ตอนนี้มันกลับรู้สึกแปลกประหลาดเหลือเกิน
เพราะคนที่เคยรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน...
กำลังทำเหมือนเพิ่งรู้จักฉันเป็นครั้งแรก
"งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"
ฉันพูดขึ้น
ข้าวหอมหันขวับ
"อ้าว จะไปไหน?"
"กลับห้องไง"
"แต่ยังไม่หมดพักเลยนะ!"
"ฉันอยากอ่านหนังสือ"
ข้าวหอมทำตาโต
"เธอเนี่ยนะ!?"
ฉันไม่ตอบ รีบหันหลังเดินออกมา
แต่ก่อนจะพ้นร้านน้ำ ฉันได้ยินเสียงภาคินพูดเบา ๆ
"ไอ้ที"
"อะไร?"
"กูว่ามึงทำให้น้องกลัวแล้วมั้ง"
นทีไม่ได้ตอบทันที
ก่อนเสียงของเขาจะดังขึ้นเบา ๆ
"...กูก็ว่าอย่างนั้น"
ฉันก้มหน้าลง
แล้วรีบเดินต่อ
ไม่กล้าหันกลับไปอีกเลย
เวลา 15.50 น.
เมฆสีเทาเริ่มปกคลุมท้องฟ้าตั้งแต่ช่วงบ่าย
อากาศที่เคยร้อนอบอ้าวค่อย ๆ เย็นลง ลมพัดแรงจนใบไม้ร่วงกระจัดกระจายไปทั่วสนาม
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียน
ในใจเริ่มรู้สึกไม่ดี
ฝนกำลังจะตก
ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุในอนาคต ฉันกลายเป็นคนกลัวเสียงฝนโดยไม่รู้ตัว
แม้ตอนนี้จะย้อนเวลากลับมาแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นท้องฟ้ามืดครึ้ม ภาพของนทีที่นอนอยู่บนถนนก็มักปรากฏขึ้นในความทรงจำ
"ดาว!"
ข้าวหอมสะกิดแขน
"วันนี้ฉันต้องอยู่ช่วยชมรมอีกนะ"
ฉันหันไปมอง
"อ๋อ"
"กลับก่อนเลยก็ได้"
"อืม"
เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนทำหน้าเป็นห่วง
"แต่เหมือนฝนจะตกเลยอะ"
"ไม่เป็นไร ฉันกลับรถเมล์"
"มีร่มหรือเปล่า?"
ฉันเปิดกระเป๋าดู
ก่อนถอนหายใจ
"...ไม่มี"
ข้าวหอมส่ายหน้า
"ให้ตายสิ"
เธอหยิบร่มพับสีชมพูจากกระเป๋าตัวเองขึ้นมา
"เอาของฉันไปก่อนก็ได้"
ฉันรีบส่ายหน้า
"ไม่เอา เธอต้องใช้นี่"
"แต่ฉันอยู่ทำชมรมถึงเย็น ฝนอาจหยุดแล้วก็ได้"
ฉันยิ้มบาง ๆ
"ไม่เป็นไรจริง ๆ เดี๋ยวรอฝนหยุด"
ข้าวหอมมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมพยักหน้า
"โอเค งั้นถึงบ้านแล้วทักมาด้วยนะ"
"ได้เลย"
เราสองคนแยกกันตรงทางเดินหน้าห้องเรียน
ฉันสะพายกระเป๋าลงบันได ก่อนเดินไปยังหน้าอาคาร
แต่ยังไม่ทันถึงประตูโรงเรียน...
ซ่าาา!
ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก
"โห..."
ฉันหยุดเดินทันที
เม็ดฝนกระหน่ำลงบนพื้นซีเมนต์จนเกิดละอองน้ำฟุ้งกระจาย
ภายในเวลาไม่กี่นาที สนามฟุตบอลก็เริ่มมีน้ำขัง
นักเรียนหลายคนวิ่งหลบฝนเข้ามาใต้ชายคา
ฉันยืนมองสายฝนด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง
เสียงฝน...
เหมือนคืนนั้นเหลือเกิน
ฉันกำสายกระเป๋าแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ภาพความทรงจำเริ่มย้อนกลับมาอีกครั้ง
นที!
นที ลืมตาสิ!
ฉันรีบหลับตาลง
ไม่...
ไม่เอา
ฉันไม่อยากนึกถึงมันอีกแล้ว
ฉันพยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ
นึกถึงคำพูดของนทีเมื่อวาน
ค่อย ๆ หายใจ
พี่อยู่ตรงนี้
ฉันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
ก่อนความรู้สึกอึดอัดในหน้าอกจะเริ่มลดลง
ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ตรงหน้ายังคงเป็นสายฝน
แต่ฉันยังยืนอยู่ที่เดิม
ไม่มีรถบรรทุก
ไม่มีอุบัติเหตุ
และนทีก็ยังมีชีวิต
ฉันยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง
"ไม่เป็นไร..."
พึมพำเบา ๆ
"ตอนนี้ยังไม่เป็นไร"
ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง นักเรียนที่ยืนรออยู่ใต้ชายคาค่อย ๆ ทยอยกลับไปทีละคน
บางคนมีผู้ปกครองมารับ
บางคนกางร่มเดินฝ่าสายฝนออกไป
ส่วนฉันยังยืนอยู่ตรงเดิม
"จะตกอีกนานไหมเนี่ย..."
ฉันพึมพำ
พอก้มมองนาฬิกาข้อมือก็พบว่าเกือบห้าโมงเย็นแล้ว
ถ้ารอต่อไปก็คงกลับบ้านมืดแน่
ฉันกำลังคิดว่าจะวิ่งฝ่าฝนไปที่ป้ายรถเมล์ดีหรือเปล่า
ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"ยังไม่กลับอีกเหรอ?"
ฉันชะงัก
เสียงนี้...
ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร
นที
ฉันหลับตาลงครู่หนึ่ง
ทำไมต้องมาเจอกันตอนนี้ด้วยนะ...
ก่อนค่อย ๆ หันกลับไป
เขายืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ในมือถือร่มพับสีฟ้าคันหนึ่ง
เสื้อนักเรียนของเขาเปียกฝนตรงหัวไหล่นิดหน่อย
ผมสีดำมีหยดน้ำเกาะอยู่ประปราย
"สวัสดีค่ะ"
ฉันตอบเบา ๆ
นทีมองฝนด้านนอก
"ไม่มีร่มเหรอ?"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ"
"แล้วจะกลับยังไง?"
"รอฝนหยุดค่ะ"
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า
ก่อนหัวเราะเบา ๆ
"สงสัยต้องรออีกนาน"
ฉันเผลอยิ้มตาม
"คงงั้นค่ะ"
ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างเรา
นทีมองร่มในมือตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมันมาให้
"เอาของพี่ไปไหม?"
ฉันชะงักทันที
ร่มสีฟ้า...
ร่มคันนั้น
ฉันจำมันได้
จำได้ชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ
เพราะในอดีต นทีเคยยื่นร่มคันเดียวกันนี้ให้ฉัน
ตอนนั้นเราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่สัปดาห์
ฉันลืมเอาร่มมาโรงเรียน และฝนก็ตกหนักเหมือนวันนี้
เขาเดินเข้ามาหาพร้อมร่มสีฟ้า ก่อนพูดว่า...
เอาของพี่ไปไหม?
คำพูดเดียวกัน
น้ำเสียงเดียวกัน
แม้แต่รอยยิ้มก็ยังเหมือนเดิม
ฉันมองร่มในมือเขาอย่างตกตะลึง
"ดาว?"
นทีเรียกเบา ๆ
"เป็นอะไร?"
ฉันรีบส่ายหน้า
"เปล่าค่ะ"
"งั้นเอาไปสิ"
เขายื่นร่มมาใกล้อีกนิด
ฉันลังเล
ถ้ารับร่มคันนี้...
มันจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นเหมือนครั้งก่อนหรือเปล่า?
ถ้าเรากลับมาเดินด้วยกันอีกครั้ง...
ฉันจะห้ามหัวใจตัวเองได้จริง ๆ เหรอ?
"ไม่เป็นไรค่ะ"
ฉันตอบในที่สุด
นทีชะงักเล็กน้อย
"แน่ใจเหรอ?"
"ค่ะ"
ฉันฝืนยิ้ม
"หนูรอฝนหยุดได้"
เขามองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
"โอเค"
ฉันแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ นทีกลับเดินไปนั่งลงบนม้านั่งใต้ชายคา
ฉันมองเขาอย่างงุนงง
"พี่ไม่กลับเหรอคะ?"
เขาเงยหน้าขึ้น
"ยัง"
"ทำไมคะ?"
"รอฝนหยุดเหมือนกัน"
ฉันขมวดคิ้ว
ก่อนมองร่มในมือเขา
"แต่พี่มีร่มนี่คะ"
นทีก้มมองร่ม ก่อนยักไหล่
"ก็จริง"
"..."
"แต่ยังไม่อยากกลับ"
ฉันยืนนิ่ง
เขายิ้มบาง ๆ
"พี่นั่งตรงนี้ได้ใช่ไหม?"
ฉันรีบพยักหน้า
"ได้สิคะ!"
"งั้นก็โอเค"
เขาหยิบหนังสือออกมาเปิดอ่านอย่างสบายใจ
ส่วนฉันได้แต่ยืนมองเขาด้วยความรู้สึกประหลาด
นี่เขากำลังทำอะไรของเขากันแน่?
อีกสิบนาทีต่อมา ฉันตัดสินใจเดินไปนั่งที่ปลายอีกด้านของม้านั่ง
ระหว่างเรามีช่องว่างมากพอให้คนนั่งได้อีกสองคน
นทียังคงอ่านหนังสือเงียบ ๆ
ส่วนฉันก้มมองโทรศัพท์ในมือ
บรรยากาศไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด
มีเพียงเสียงฝนตกกับเสียงพลิกหน้าหนังสือเป็นระยะ
จนกระทั่ง...
"ดาว"
ฉันเงยหน้า
"คะ?"
"ชอบฝนไหม?"
คำถามนั้นทำให้ฉันนิ่งไป
ในอดีต นทีเคยถามฉันแบบนี้เหมือนกัน
ตอนนั้นฉันตอบว่าชอบ
เพราะฝนทำให้อากาศเย็น และชอบกลิ่นดินหลังฝนตก
แต่ตอนนี้...
"ไม่ชอบแล้วค่ะ"
ฉันตอบเบา ๆ
นทีหันมามอง
"แล้วเหรอ?"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ"
"ทำไมล่ะ?"
ฉันมองสายฝนตรงหน้า
ก่อนตอบด้วยเสียงที่เบาลง
"มันทำให้นึกถึงเรื่องไม่ดี"
นทีเงียบไป
เขาไม่ได้ถามต่อ
เพียงปิดหนังสือลง แล้วมองฝนไปพร้อมกับฉัน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงพูดขึ้น
"เมื่อก่อนพี่ชอบฝนนะ"
ฉันหันไปมองเขา
"แล้วตอนนี้ล่ะคะ?"
เขานิ่งไปนิดหนึ่ง
"ก็ยังชอบอยู่"
ฉันเลิกคิ้ว
"ทั้งที่มันทำให้กลับบ้านไม่ได้เนี่ยนะ?"
นทีหัวเราะ
"บางทีการได้หยุดพักบ้างก็ไม่เลว"
ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
เขาจึงพูดต่อ
"ปกติทุกคนก็รีบกันตลอดใช่ไหมล่ะ รีบไปเรียน รีบกลับบ้าน รีบทำโน่นทำนี่"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ"
"แต่พอฝนตก เราก็มีข้ออ้างให้หยุดอยู่เฉย ๆ สักพัก"
ฉันเงียบไป
นทีหันมายิ้ม
"เหมือนตอนนี้ไง"
หัวใจฉันกระตุกเบา ๆ
เขาไม่ได้พูดอะไรหวานเลย
แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด
"พี่นี่แปลกนะคะ"
ฉันหลุดพูด
"แปลกยังไง?"
"คนอื่นเขาอยากกลับบ้านกันหมด แต่พี่กลับอยากนั่งดูฝน"
นทีหัวเราะ
"แล้วดาวไม่ชอบเหรอ?"
ฉันรีบหลบสายตา
"ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบค่ะ"
"อ๋อ"
เขาพยักหน้าช้า ๆ
ก่อนยิ้มเหมือนกำลังแกล้ง
"แปลว่าชอบ?"
"พี่นที!"
เขาหัวเราะออกมา
ฉันหันหน้าหนีทันที
แต่ริมฝีปากกลับเผลอยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ให้ตายเถอะ...
ผู้ชายคนนี้
แม้จะย้อนเวลากลับมากี่ครั้ง ก็คงยังชอบแกล้งฉันอยู่ดี
เกือบห้าโมงครึ่ง ฝนยังคงตกต่อเนื่อง
ฉันเริ่มกังวลว่าจะกลับบ้านช้าเกินไป จึงตัดสินใจลุกขึ้น
นทีเงยหน้ามอง
"จะไปไหน?"
"กลับบ้านค่ะ"
เขามองฝนด้านนอก
"ตอนนี้เลยเหรอ?"
"ค่ะ เดี๋ยวมืด"
ฉันสะพายกระเป๋า ก่อนเตรียมวิ่งออกไป
แต่เสียงของเขาก็ดังขึ้น
"เดี๋ยวสิ"
ฉันหันกลับไป
นทีลุกขึ้นยืน แล้วกางร่มสีฟ้าออก
"ไปด้วยกันไหม?"
ฉันชะงัก
"แต่ว่า..."
"พี่ก็จะกลับแล้วเหมือนกัน"
เขาพูดอย่างเป็นธรรมชาติ
"เดินไปถึงป้ายรถเมล์ด้วยกันก็ได้"
ฉันมองเขาอย่างลังเล
นทีจึงรีบพูดต่อ
"ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ"
เขายิ้มบาง ๆ
"พี่ไม่ได้บังคับ"
คำพูดนั้นทำให้ฉันเงียบไป
เขาไม่เคยบังคับฉันเลย
ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้
แม้เวลาที่ทะเลาะกัน เขาก็มักเป็นฝ่ายถอยออกมาให้ฉันได้คิดเสมอ
และสุดท้าย...
ฉันก็เป็นฝ่ายเดินกลับไปหาเขาทุกครั้ง
ฉันมองฝนที่ยังตกหนัก
ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
"แค่ถึงป้ายรถเมล์นะคะ"
นทียิ้มทันที
"ครับ"
"แล้วไม่ต้องเดินไปส่งที่บ้านนะ"
"รับทราบครับ"
"แล้วก็..."
ฉันกำลังจะพูดต่อ แต่เขากลับหัวเราะ
"มีเงื่อนไขอีกไหม?"
ฉันหน้าแดง
"ไม่มีแล้วค่ะ!"
นทีพยักหน้า ก่อนขยับร่มมาให้
"งั้นไปกัน"
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ก่อนก้าวเข้าไปใต้ร่มสีฟ้าคันนั้น
อีกครั้ง
เสียงฝนกระทบผ้าร่มดังเป็นจังหวะ
ทางเดินหน้าโรงเรียนมีน้ำขังเป็นแอ่งเล็ก ๆ หลายจุด
นทีถือร่มเอียงมาทางฉันเล็กน้อย
ส่วนตัวเขากลับเปียกตรงหัวไหล่ด้านหนึ่ง
ฉันเห็นแล้วอดพูดไม่ได้
"พี่นที"
"ครับ?"
"ร่มมันเอียงค่ะ"
เขาก้มมอง
"อ้าว เหรอ?"
ฉันมองค้อนทันที
"พี่รู้อยู่แล้วใช่ไหม?"
นทีหัวเราะ
"รู้ทันอีกแล้ว"
ฉันชะงักเล็กน้อย
อีกแล้ว?
คำพูดเหมือนเราสนิทกันมานาน
แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เขาก็ขยับร่มกลับมาตรงกลาง
"แบบนี้โอเคไหม?"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ"
เราเดินต่อไปอย่างเงียบ ๆ
ระยะห่างระหว่างเรามีเพียงไม่กี่เซนติเมตร
บางครั้งไหล่ก็เผลอแตะกันเบา ๆ
ฉันได้กลิ่นสบู่จากเสื้อนักเรียนของเขา
กลิ่นเดิม
กลิ่นที่เคยคุ้นเคยมาตลอดเจ็ดปี
ฉันกำสายกระเป๋าแน่นขึ้น
พยายามไม่หันไปมองใบหน้าด้านข้างของเขา
เพราะกลัวว่า...
ถ้าเผลอมองนานเกินไป ฉันจะอดคิดถึงช่วงเวลาที่เราเคยอยู่ด้วยกันไม่ได้
"ดาว"
เสียงของเขาดังขึ้น
"คะ?"
"ระวังแอ่งน้ำ"
ฉันก้มมองพื้นทันที
แต่ช้าไปแล้ว
จ๋อม!
รองเท้านักเรียนของฉันเหยียบลงกลางแอ่งน้ำเต็ม ๆ
น้ำกระเด็นเปื้อนถุงเท้า
"..."
ฉันยืนนิ่ง
นทีมองรองเท้าฉัน
ก่อนหลุดหัวเราะออกมา
"พี่บอกแล้ว"
ฉันหันไปมองค้อน
"ก็พี่บอกช้า!"
"พี่บอกตั้งแต่ก่อนเหยียบแล้วนะ"
"ไม่ทันค่ะ!"
เขาหัวเราะอีกครั้ง
ฉันพองแก้มอย่างหงุดหงิด
"ไม่ต้องหัวเราะเลย!"
"โอเค ๆ ไม่หัวเราะแล้ว"
แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ฉันมองเขาอย่างไม่พอใจ
ก่อนสุดท้ายจะหลุดหัวเราะตาม
แปลกจัง...
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ฉันยังรู้สึกว่าฝนเป็นสิ่งน่ากลัว
แต่ตอนนี้กลับหัวเราะอยู่ใต้สายฝนได้อีกครั้ง
เพียงเพราะมีเขาอยู่ข้าง ๆ
ระหว่างทาง เราเดินผ่านร้านขายเครื่องเขียนเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้ป้ายรถเมล์
ฉันเหลือบมองหน้าร้าน
แล้วความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
ร้านนี้...
ในอดีต นทีเคยพาฉันมาซื้อสมุด
ตอนนั้นฉันทำสมุดบันทึกหาย และร้องไห้เพราะเสียดายข้อความที่เขียนเก็บเอาไว้
นทีจึงพามาซื้อสมุดเล่มใหม่
พร้อมพูดว่า...
ความทรงจำบางอย่างหายไปก็ไม่เป็นไรหรอก
เราเขียนใหม่ด้วยกันก็ได้
ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเขายื่นสมุดปกสีฟ้าให้
และบนหน้าแรก เขาเขียนข้อความสั้น ๆ เอาไว้ว่า
ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของเรา
ฉันชอบประโยคนั้นมาก
จนเคยขอให้เขาเขียนมันลงบนการ์ดวันครบรอบทุกปี
พอนึกถึงตรงนี้ ฉันก็เผลอหยุดเดิน
นทีหันมามอง
"เป็นอะไร?"
ฉันมองร้านเครื่องเขียน
ก่อนส่ายหน้า
"เปล่าค่ะ"
เขามองตามสายตาฉัน
"อยากซื้ออะไรเหรอ?"
"ไม่ค่ะ"
"แน่ใจ?"
"ค่ะ"
นทีพยักหน้า
ก่อนเดินต่อ
แต่เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็พูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ถ้าอยากได้อะไร ก็ซื้อได้นะ"
ฉันหันไปมอง
"คะ?"
เขายิ้มบาง ๆ
"บางทีของเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ทำให้วันแย่ ๆ ดีขึ้นได้"
ฉันนิ่งไป
คำพูดนั้น...
เหมือนเขากำลังพยายามปลอบฉันอยู่เลย
"พี่นทีคะ"
"ครับ?"
"ทำไมพี่ถึงใจดีกับหนูจัง?"
เขาชะงักเล็กน้อย
ก่อนหันมามองฉัน
"ใจดีเหรอ?"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ"
"พี่ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่"
"ก็ทั้งช่วยเก็บบัตร ช่วยหยิบหนังสือ ให้ผ้าเช็ดหน้า แล้ววันนี้ยังเดินมาส่งอีก"
ฉันพูดไปเรื่อย ๆ
ก่อนเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอจำรายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับเขาได้หมด
นทีหัวเราะเบา ๆ
"นั่นสินะ"
เขามองฉันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงธรรมดา
"ก็พี่ไม่อยากเห็นเราร้องไห้นี่"
ฉันชะงัก
"...ทำไมคะ?"
เขาเงียบไป
สายตาของเขาเลื่อนมองสายฝนด้านหน้า
ก่อนตอบเบา ๆ
"ไม่รู้สิ"
เขายิ้มบาง ๆ
"เห็นแล้วมันไม่สบายใจ"
หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ฉันรีบหันหน้าหนี
อย่านะ พิมพ์ดาว
อย่าใจอ่อน
จำไว้ว่าทำไมถึงกลับมา!
เมื่อเดินมาถึงป้ายรถเมล์ ฝนก็เริ่มเบาลงเล็กน้อย
ฉันหยุดใต้หลังคาป้ายรถ
ก่อนหันไปหานที
"ถึงแล้วค่ะ"
เขาพยักหน้า
"อืม"
"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง"
"ไม่เป็นไร"
ฉันก้มมองรองเท้าที่เปียกน้ำ
ก่อนพูดเบา ๆ
"แล้วก็...ขอบคุณเรื่องเมื่อวานด้วยค่ะ"
นทีเลิกคิ้ว
"เรื่องอะไร?"
"เรื่องที่ช่วยตอนหนูตกใจเสียงรถ"
เขานิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนยิ้ม
"เรื่องแค่นั้นเอง"
ฉันส่ายหน้า
"สำหรับหนูมันไม่ใช่เรื่องเล็กนะคะ"
นทีมองฉัน
คราวนี้เขาไม่ได้พูดอะไร
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา
"พี่นที..."
"ครับ?"
"ถ้าหนูขออะไรอย่างหนึ่ง พี่จะทำให้ได้ไหมคะ?"
เขายิ้มบาง ๆ
"ต้องฟังก่อนสิว่าขออะไร"
ฉันเม้มริมฝีปาก
ก่อนพูดออกไป
"ต่อไปนี้..."
เสียงฉันเริ่มสั่นเล็กน้อย
"พี่อย่าดีกับหนูมากนักได้ไหมคะ?"
นทีนิ่งไปทันที
ฉันรีบพูดต่อ
"หนูไม่ได้หมายความว่าพี่ทำอะไรผิดนะคะ"
"อืม"
"แค่..."
ฉันก้มหน้าลง
"หนูไม่อยากให้พี่มาเสียเวลากับหนู"
ความเงียบปกคลุมระหว่างเรา
มีเพียงเสียงฝนที่ตกลงบนหลังคาป้ายรถเมล์
ผ่านไปครู่หนึ่ง นทีจึงถามขึ้น
"ทำไมถึงคิดว่าเป็นการเสียเวลาล่ะ?"
ฉันเงยหน้า
"คะ?"
"การที่พี่อยากช่วยใครสักคน มันไม่ได้แปลว่าพี่เสียเวลานะ"
ฉันนิ่งไป
เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"แล้วก็ไม่ต้องรู้สึกผิดด้วย"
ฉันมองเขาเงียบ ๆ
ก่อนค่อย ๆ ส่ายหน้า
"แต่หนู..."
คำพูดติดอยู่ในลำคอ
ฉันอยากบอกว่าไม่อยากให้เขาเข้ามาในชีวิต
ไม่อยากให้เรากลับมารักกันอีก
แต่พอเห็นเขายืนอยู่ตรงหน้า...
คำพูดเหล่านั้นกลับยากเกินกว่าจะเอ่ยออกมา
นทีมองฉันอยู่นาน
ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
"โอเค"
ฉันชะงัก
"คะ?"
"ถ้าเราไม่สบายใจ พี่จะไม่เข้ามาวุ่นวาย"
หัวใจฉันกระตุกวูบ
เขายิ้มบาง ๆ
"แต่ถ้าวันไหนต้องการความช่วยเหลือ บอกพี่ได้นะ"
ฉันหลุบตาลง
"...ค่ะ"
นทีเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนพูดต่อ
"แล้วก็..."
ฉันเงยหน้า
"หืม?"
เขามองฉันด้วยแววตาอ่อนโยน
"ดาวไม่จำเป็นต้องทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าพี่หรอกนะ"
ฉันนิ่งค้าง
ประโยคนั้น...
หัวใจฉันเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ
เพราะฉันจำได้
จำได้ชัดเจนเหลือเกิน
เขาเคยพูดประโยคนี้กับฉันมาก่อน
ไม่ใช่ตอนมัธยม
แต่เป็นหลายปีหลังจากนั้น
ความทรงจำในอนาคต — ปี 2567
วันนั้นฉันเพิ่งถูกเลิกจ้างจากบริษัทที่ทำงานมาหลายปี
ฉันกลับถึงห้องด้วยสภาพหมดแรง
นทีนั่งรออยู่บนโซฟา
พอเห็นหน้าฉัน เขาก็ลุกขึ้นทันที
"ดาว เป็นอะไร?"
ฉันฝืนยิ้ม
"เปล่า"
"งานมีปัญหาเหรอ?"
"ไม่มีอะไรหรอก"
ฉันพูดพลางเดินผ่านเขาไป
แต่ยังไม่ทันถึงห้องนอน น้ำตาก็ไหลลงมาเสียก่อน
นทีเดินตามเข้ามาอย่างเงียบ ๆ
เขาไม่ได้ถามอะไรอีก
เพียงยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดเบา ๆ ว่า...
ดาวไม่จำเป็นต้องทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าเราหรอกนะ
ฉันหันไปมองเขาทั้งน้ำตา
เขายิ้มบาง ๆ ก่อนพูดต่อ
ถ้าวันนี้มันเหนื่อยมาก ก็ร้องไห้ออกมาเถอะ
เดี๋ยวเราอยู่ตรงนี้เอง
วันนั้นฉันร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขานานเกือบชั่วโมง
และเขาก็ไม่เคยบ่นเลยสักคำ
"ดาว?"
เสียงนทีดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบัน
ฉันเงยหน้ามองเขา
ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
"พี่..."
นทีขมวดคิ้วเล็กน้อย
"เป็นอะไร?"
ฉันส่ายหน้า
แต่ริมฝีปากกลับสั่นจนพูดแทบไม่เป็นคำ
ทำไม...
ทำไมเขาถึงพูดประโยคนั้น?
มันไม่ใช่คำพูดที่แปลกหรือซับซ้อนอะไร
ใคร ๆ ก็พูดได้
แต่จังหวะ น้ำเสียง และแววตาของเขาในตอนนี้...
มันเหมือนกับวันนั้นทุกอย่าง
ราวกับฉันกำลังยืนอยู่ตรงหน้านทีในวัยยี่สิบห้าปีอีกครั้ง
"พี่นทีคะ..."
ฉันเรียกเสียงเบา
"ครับ?"
"พี่..."
ฉันลังเลอยู่นาน
ก่อนตัดสินใจถาม
"พี่เคยเจอหนูมาก่อนจริง ๆ ใช่ไหมคะ?"
นทีชะงัก
รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง
เขามองฉันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนถามกลับ
"ทำไมถึงถามแบบนั้น?"
ฉันกำสายกระเป๋าแน่น
"เพราะบางครั้ง..."
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ
"พี่ทำเหมือนรู้จักหนูมานานแล้ว"
ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างเรา
นทีไม่ได้ตอบทันที
เขาเพียงมองฉันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก
ก่อนเสียงรถเมล์จะดังขึ้นจากระยะไกล
ฉันหันไปมอง
รถสายที่ฉันต้องขึ้นกำลังแล่นเข้ามาจอดตรงป้าย
นทีมองตาม ก่อนพูดขึ้น
"รถมาแล้ว"
ฉันหันกลับไปหาเขา
"แต่หนูยัง—"
"เดี๋ยวกลับบ้านช้านะ"
เขายิ้มบาง ๆ
"ไปเถอะ"
ฉันลังเล
อยากถามต่อ
อยากรู้คำตอบ
แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้า
"ค่ะ..."
ฉันก้าวขึ้นรถเมล์ ก่อนหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง
นทียังคงยืนอยู่ใต้ร่มสีฟ้า
รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้า
เขายกมือขึ้นโบกให้
"กลับดี ๆ นะดาว"
ฉันยิ้มตอบอย่างฝืน ๆ
"พี่ก็เหมือนกันค่ะ"
ประตูรถเมล์ปิดลง
รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากป้าย
ฉันรีบเดินไปนั่งริมหน้าต่าง ก่อนหันกลับไปมอง
นทียังคงยืนอยู่ตรงนั้น
จนกระทั่งรถเลี้ยวพ้นหัวมุมถนน
ภาพของเขาจึงหายไป
ฉันเอนหลังพิงเบาะ
ก่อนยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง
หัวใจยังคงเต้นแรง
ไม่ใช่เพราะเขิน
แต่เป็นเพราะคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ
นที...
นายรู้อะไรอยู่กันแน่?
เวลา 20.35 น.
ฉันนั่งอยู่บนเตียงพร้อมสมุดบันทึกเล่มเดิม
วันนี้ฉันเปิดมันไปยังหน้าที่เขียนกฎเอาไว้
ก่อนหยิบปากกามาขีดเส้นใต้ข้อที่สี่
ห้ามตกหลุมรักเขาอีก
ฉันมองประโยคนั้นอยู่นาน
ก่อนถอนหายใจออกมา
"ยากจังเลย..."
ฉันพึมพำ
แค่เดินใต้ร่มด้วยกันไม่กี่นาที
ฉันกลับรู้สึกเหมือนหัวใจย้อนกลับไปอยู่ในช่วงเวลาที่เราเคยรักกันอีกครั้ง
ฉันคิดถึงเขา
คิดถึงมากจริง ๆ
แต่ฉันก็ยังกลัว
กลัวว่าถ้าเราเริ่มต้นใหม่ สุดท้ายจะต้องจบลงเหมือนเดิม
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปถ่ายเมื่อวาน
ภาพของนทีที่ยืนมองฉันจากด้านหลังยังคงอยู่ในหน้าจอ
ก่อนความคิดหนึ่งจะผุดขึ้นมา
ถ้าเขาจำอนาคตได้จริง...
ทำไมถึงไม่บอกฉัน?
แล้วถ้าเขาจำไม่ได้...
ทำไมเขาถึงทำเหมือนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน?
ฉันค่อย ๆ ปิดโทรศัพท์
ก่อนหยิบสมุดขึ้นมาเขียนข้อความเพิ่ม
วันที่ 21 กันยายน 2559
วันนี้ฉันเดินกลับกับนทีใต้ร่มสีฟ้าคันเดิม
เขาพูดประโยคที่เคยบอกฉันในอนาคต
ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า
ฉันหยุดปากกาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเขียนบรรทัดสุดท้าย
แต่วันนี้...ฉันเผลอมีความสุขที่ได้อยู่ข้างเขาอีกครั้ง
พอเขียนจบ น้ำตาก็หยดลงบนหน้ากระดาษ
ฉันรีบเช็ดมันออก
ก่อนกอดสมุดเอาไว้แนบอก
"ขอโทษนะที..."
ฉันกระซิบเบา ๆ
"ฉันสัญญาว่าจะไม่รักนายอีกแล้วแท้ ๆ"
แต่ทำไม...
แค่มีนายอยู่ใกล้ ๆ
หัวใจฉันก็ไม่ยอมเชื่อฟังเลย
เวลา 21.10 น.
อีกด้านหนึ่งของเมือง
นทีกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือในห้องนอน
ร่มสีฟ้าถูกกางผึ่งไว้ตรงระเบียง
เขาเหลือบมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ
ภาพพิมพ์ดาวที่ยืนอยู่ข้างเขาใต้สายฝนยังคงชัดเจนในความคิด
โดยเฉพาะตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นถามว่า...
พี่เคยเจอหนูมาก่อนจริง ๆ ใช่ไหมคะ?
นทีหลับตาลงช้า ๆ
ก่อนหยิบนาฬิกาพกสีเงินออกมาจากลิ้นชัก
รอยร้าวสองเส้นบนหน้าปัดยังคงอยู่
เขาใช้นิ้วลูบมันอย่างแผ่วเบา
"ดาว..."
เขาพึมพำ
"...เธอกำลังจำอะไรได้กันแน่?"
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี
นทีเหลือบมองหน้าจอ
ภาคินโทรมา
เขากดรับสาย
"ว่าไง?"
"ไอ้ที! มึงทำการบ้านฟิสิกส์ยัง?"
"ทำแล้ว"
"ส่งมาให้กูลอกหน่อย!"
นทีถอนหายใจ
"ทำเองบ้างสิวะ"
"โห เพื่อนกันปะเนี่ย!"
"เออ เดี๋ยวส่งให้ดูวิธีทำ"
"รักมึงที่สุด!"
นทีหัวเราะเบา ๆ
ก่อนภาคินจะพูดต่อ
"เออ วันนี้กูเห็นมึงเดินกับน้องพิมพ์ดาวด้วย"
นทีชะงักเล็กน้อย
"แล้ว?"
"มึงจีบน้องอยู่เหรอ?"
เขาเงียบไป
ภาคินหัวเราะลั่น
"เงียบแบบนี้แปลว่าใช่!"
"ไม่ได้จีบ"
"เอ้า แล้วทำไมไปส่ง?"
"ฝนตก"
"มึงมีน้ำใจกับทุกคนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?"
นทีถอนหายใจ
"มึงโทรมาแค่นี้ใช่ไหม?"
"โอ๊ย ๆ อย่าเพิ่งวาง!"
ภาคินหัวเราะ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
"แต่เอาจริงนะ"
"อะไร?"
"ถ้ามึงชอบน้องเขา ก็ลองจีบดูดิ"
นทีเงียบไป
สายตาเลื่อนมองนาฬิกาพกในมือ
ก่อนตอบเบา ๆ
"...ไม่ได้หรอก"
ภาคินชะงัก
"ทำไมวะ?"
นทีไม่ได้ตอบทันที
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"เพราะบางที..."
เขาหยุดไปนิดหนึ่ง
ก่อนพูดต่อ
"การที่กูอยู่ห่างจากเขา อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว"
ภาคินเงียบไป
"มึงพูดอะไรของมึงเนี่ย?"
นทีหัวเราะเบา ๆ
"ไม่มีอะไร"
"ไอ้ที มึงแปลกขึ้นทุกวันแล้วนะ"
"เออ รู้แล้ว"
ทั้งคู่คุยกันอีกครู่หนึ่ง ก่อนวางสาย
นทีค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
เขามองนาฬิกาในมืออีกครั้ง
ก่อนเปิดฝาด้านหลังออก
ด้านในมีรอยขีดเล็ก ๆ อยู่ตรงขอบโลหะ
เขาใช้นิ้วแตะมันเบา ๆ
แล้วหลับตาลง
ความทรงจำบางอย่างปรากฏขึ้นในหัว
เสียงฝน
ถนนที่เปียกชุ่ม
และเสียงร้องไห้ของใครบางคน
นทีลืมตาขึ้นทันที
เขากำมือแน่น
ก่อนพึมพำออกมา
"ไม่ว่าเธอจะจำอะไรได้..."
เขามองรูปถ่ายใบเล็กบนโต๊ะ
รูปของพิมพ์ดาวที่กำลังยิ้ม
แล้วพูดเบา ๆ
"ครั้งนี้พี่จะไม่ยอมให้เธอต้องเจ็บปวดอีกแล้ว"
แต่สิ่งที่นทีไม่รู้ก็คือ...
ในเวลาเดียวกัน
เด็กสาวที่เขาพยายามปกป้อง ก็กำลังตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตเขาเช่นกัน
และทั้งสองคนต่างไม่รู้เลยว่า...
การพยายามเปลี่ยนอนาคตของคนหนึ่ง อาจกำลังเปลี่ยนอนาคตของอีกคนไปด้วย