ฉันเคยคิดว่าการหลีกเลี่ยงใครสักคนเป็นเรื่องง่าย
ก็แค่ไม่มองหน้า ไม่พูดคุย และไม่เดินเข้าไปในชีวิตของเขา
แต่ไม่มีใครบอกเลยว่า...
การต้องทำเหมือนไม่รู้จักคนที่เรารักมากที่สุด มันยากขนาดไหน
20 กันยายน 2559 เวลา 06.30 น.
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ก่อนที่ฉันจะเอื้อมมือไปกดปิดอย่างหงุดหงิด
เมื่อคืนฉันแทบไม่ได้นอน
ไม่ใช่เพราะไม่คุ้นกับเตียงเก่า หรือเพราะต้องกลับมาใช้ชีวิตเป็นเด็กมัธยมอีกครั้ง แต่เป็นเพราะภาพถ่ายที่พบในโทรศัพท์เมื่อคืนต่างหาก
ภาพของนทีที่กำลังมองมาทางฉัน ทั้งที่เราควรยังไม่รู้จักกัน
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปนั้นอีกครั้ง
เขายืนอยู่ด้านหลังกลุ่มนักเรียน ใบหน้าหันมาทางฉันพอดี
"หรือเขาจะมองคนอื่นจริง ๆ..."
ฉันพึมพำกับตัวเอง
บางทีฉันอาจคิดมากไป
คนเราย่อมมีโอกาสมองไปทางเดียวกันโดยบังเอิญอยู่แล้ว
แต่เรื่องที่เขาเปลี่ยนเส้นทางเดินในวันแรกที่เราพบกันล่ะ?
ไหนจะนาฬิกาพกที่มีรอยร้าวสองเส้นอีก
ฉันพลิกตัวนอนหงาย ก่อนถอนหายใจยาว
"โอ๊ย พิมพ์ดาว เธอจะคิดมากไปถึงไหนเนี่ย!"
ฉันยกหมอนขึ้นมาปิดหน้า
ถ้านทีย้อนเวลากลับมาเหมือนกันจริง ๆ เขาจะจำฉันได้ไหม?
ถ้าเขาจำได้ แล้วทำไมถึงไม่พูดอะไร?
หรือว่าฉันกำลังพยายามหาเหตุผลให้ตัวเองได้กลับไปอยู่ใกล้เขากันแน่...
พอคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนั้น ฉันก็ค่อย ๆ ลดหมอนลง
ไม่สิ
ฉันต้องไม่ลืมว่าทำไมถึงกลับมาที่นี่
นทียังมีชีวิตอยู่
นี่คือสิ่งสำคัญที่สุด
และฉันจะไม่ยอมทำให้โอกาสครั้งนี้สูญเปล่าเด็ดขาด
"ดาว วันนี้เอาไข่ดาวไหมลูก?"
เสียงแม่ดังมาจากห้องครัว
ฉันเดินลงบันไดพร้อมกระเป๋านักเรียน ก่อนเห็นแม่กำลังยืนทอดไข่อยู่หน้าเตา
กลิ่นข้าวสวยร้อน ๆ กับหมูทอดกระเทียมทำให้ท้องร้องทันที
"เอาค่ะ!"
ฉันรีบตอบ ก่อนเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร
แม่หันมามองอย่างแปลกใจ
"วันนี้กินข้าวเช้าด้วยเหรอ?"
ฉันชะงัก
"ทำไมคะ?"
"ปกติเห็นรีบจนไม่ยอมกินอะไร"
ฉันหัวเราะแห้ง ๆ
จริงด้วยสิ...
สมัยมัธยมฉันเป็นคนตื่นสายมาก
เกือบทุกเช้าต้องวิ่งออกจากบ้านพร้อมขนมปังหนึ่งแผ่น และบ่อยครั้งก็ไม่ทันได้กินมันด้วยซ้ำ
แต่หลังจากเริ่มทำงาน นทีกลับเป็นคนบังคับให้ฉันกินข้าวเช้าทุกวัน
ดาว กินข้าวก่อน
ไม่เอา สายแล้ว!
สายอีกห้านาทีไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าเป็นโรคกระเพาะขึ้นมาใครจะดูแล?
ก็นายนั่นแหละ
ก็ใช่ไง ถึงต้องบ่นอยู่นี่
ฉันเผลอยิ้มออกมา
"ยิ้มอะไรลูก?"
เสียงแม่ทำให้ฉันหลุดจากความคิด
"เปล่าค่ะ"
แม่วางจานไข่ดาวลงตรงหน้า
"กินเยอะ ๆ นะ เมื่อวานเห็นแทบไม่กินอะไรเลย"
ฉันพยักหน้า ก่อนตักข้าวเข้าปาก
รสชาติอาหารฝีมือแม่ในวัยที่ยังไม่ต้องกังวลเรื่องงานหรือค่าใช้จ่าย ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
บางที...
ฉันอาจได้รับโอกาสกลับมาแก้ไขอะไรหลายอย่างมากกว่าที่คิดก็ได้
เวลา 07.35 น.
"ดาว!"
ข้าวหอมโบกมือเรียกจากหน้าประตูโรงเรียน
ฉันเดินเข้าไปหาเธอพร้อมรอยยิ้ม
"มาเช้าจัง"
"ก็วันนี้มีสอบย่อยคณิตไง!"
"...หา?"
ฉันหยุดเดินทันที
ข้าวหอมมองฉันอย่างตกใจ
"อย่าบอกนะว่าลืมอีกแล้ว!"
"สอบอะไรนะ?"
"คณิต! เรื่องความสัมพันธ์และฟังก์ชัน!"
ฉันนิ่งค้าง
ให้ตายเถอะ...
เมื่อวานชีวะ วันนี้คณิต
การย้อนเวลามาเป็นเด็กมัธยมไม่ได้โรแมนติกเหมือนในนิยายเลยสักนิด!
ข้าวหอมถอนหายใจ ก่อนคว้าแขนฉัน
"เร็ว! ไปอ่านหนังสือกัน!"
ฉันยอมให้เธอลากไปอย่างว่าง่าย
แต่เมื่อเดินผ่านสนามบาสเกตบอล ฉันกลับชะงักโดยไม่รู้ตัว
เพราะเห็นใครบางคนกำลังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ข้างสนาม
นที
เขาอยู่ในชุดนักเรียนเรียบร้อย มือข้างหนึ่งถือหนังสือ อีกข้างถือขวดน้ำดื่ม
ภาคินยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังพูดอะไรบางอย่างอย่างออกรส
นทีหัวเราะ
เป็นเสียงหัวเราะที่ฉันจำได้ดี
ฉันเผลอมองเขานานกว่าที่ตั้งใจ
ก่อนจะเห็นนทีหันมาทางนี้
สายตาของเราสบกัน
หัวใจฉันกระตุกวูบ
เขาชะงักเล็กน้อย
ส่วนฉันรีบหันหน้าหนีทันที
"ข้าวหอม!"
"อะไร?"
"ไปทางนี้กัน!"
ฉันรีบดึงแขนเพื่อนให้เลี้ยวไปอีกทาง
"อ้าว! แต่ตึกเรียนอยู่ทางโน้น!"
"ทางนี้ก็ไปได้!"
"มันอ้อมนะดาว!"
"ไม่เป็นไร!"
ฉันแทบจะลากข้าวหอมวิ่งหนี
ก่อนจะหยุดหอบอยู่หลังอาคารเรียน
"โอ๊ย!"
ข้าวหอมเท้าเอว
"นี่เธอจะรีบไปไหนเนี่ย!"
"ขอโทษ..."
ฉันหอบหายใจ
ข้าวหอมมองฉันอย่างสงสัย ก่อนหรี่ตาลง
"เดี๋ยวนะ..."
ฉันรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที
"อะไร?"
"เธอหลบใครอยู่หรือเปล่า?"
"..."
"เมื่อกี้พอเห็นพี่นที เธอก็รีบลากฉันหนีเลย"
ฉันรีบส่ายหน้า
"ไม่ได้หลบ!"
"จริงเหรอ?"
"จริง!"
ข้าวหอมกอดอก
"งั้นมองตาฉันสิ"
ฉันค่อย ๆ หันไปมองเธอ
ข้าวหอมจ้องกลับอย่างจริงจัง
"พิมพ์ดาว..."
"อะไร?"
"เธอ..."
ฉันกลืนน้ำลาย
หรือเธอจะจับได้แล้ว?
"เธอแอบชอบพี่นทีใช่ไหม!"
"...หา!?"
ฉันแทบสำลักน้ำลายตัวเอง
ข้าวหอมยิ้มกว้าง
"ใช่แน่ ๆ!"
"ไม่ใช่!"
"งั้นทำไมต้องหลบ?"
"ก็..."
ฉันพูดไม่ออก
เพราะความจริงแล้ว...
ฉันไม่ได้แอบชอบเขา
ฉันรักเขาต่างหาก
รักมานานถึงเจ็ดปี
แต่จะให้เล่าเรื่องนั้นกับเพื่อนที่เพิ่งอายุสิบหกฟังอย่างไรล่ะ?
"บอกมาเลยนะ!"
ข้าวหอมเขย่าแขนฉัน
"ชอบพี่เขาใช่ไหม?"
"ไม่!"
ฉันตอบเสียงดัง
"ฉันไม่ได้ชอบพี่นที!"
ทันใดนั้น...
"อ้าว เหรอ?"
เสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลัง
ฉันตัวแข็งทื่อ
ค่อย ๆ หันกลับไปอย่างหวาดหวั่น
และก็พบว่า...
ภาคินกำลังยืนยิ้มกว้างอยู่ตรงนั้น
ข้างหลังเขาคือนที
"..."
ฉันอยากหายตัวไปจากโลกเดี๋ยวนั้น
ภาคินหัวเราะออกมา
"โห พี่ยังไม่ได้ถามอะไรเลยนะน้อง!"
ข้าวหอมยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะ
ส่วนนทีเพียงมองฉันนิ่ง ๆ
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
"อืม"
เขาพูดเบา ๆ
"พี่รู้แล้ว"
ฉันก้มหน้าลงทันที
ไม่รู้ทำไม...
แค่ได้ยินเขาพูดว่า พี่รู้แล้ว ฉันกลับรู้สึกเหมือนมีใครเอาเข็มมาแทงหัวใจ
ทั้งที่ฉันเป็นคนพูดเองแท้ ๆ
ตลอดช่วงเช้าฉันพยายามตั้งใจเรียน
แต่สุดท้ายก็ยังอดคิดถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าไม่ได้
นทีไม่ได้ดูโกรธ
ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม
เขาเพียงยิ้มแล้วเดินจากไป
แบบนั้นก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?
ฉันเป็นคนขอให้เขาอยู่ห่าง ๆ เอง
เขากำลังทำตามที่ฉันต้องการทุกอย่าง
แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสูญเสียเขาอีกครั้งนะ...
"ดาว"
ข้าวหอมสะกิดแขน
"หืม?"
"คาบต่อไปครูให้ช่วยยกหนังสือไปห้องสมุดนะ"
ฉันพยักหน้าอย่างเหม่อลอย
"อืม"
"แล้วก็..."
ข้าวหอมเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนพูดเบา ๆ
"เมื่อเช้าขอโทษนะ"
ฉันหันไปมองเธอ
"เรื่องอะไร?"
"ก็เรื่องพี่นทีไง"
เธอยิ้มเจื่อน
"ฉันแซวแรงไปหน่อย"
ฉันส่ายหน้า
"ไม่เป็นไร"
"จริงนะ?"
"อืม"
ข้าวหอมถอนหายใจอย่างโล่งอก
"ดีแล้ว ฉันนึกว่าเธอโกรธ"
ฉันยิ้มบาง ๆ
"ไม่โกรธหรอก"
เพราะคนที่ฉันโกรธจริง ๆ...
คือตัวเองต่างหาก
เวลา 13.20 น.
ห้องสมุดช่วงบ่ายเงียบสงบกว่าที่คิด
ฉันกับข้าวหอมได้รับหน้าที่นำหนังสือเก่าจากห้องเก็บของมาจัดเรียงบนชั้น
หลังช่วยกันอยู่พักใหญ่ ข้าวหอมก็ถูกอาจารย์เรียกไปช่วยทำเอกสารด้านนอก
จึงเหลือฉันอยู่คนเดียว
ฉันยืนเขย่งปลายเท้า พยายามวางหนังสือเล่มสุดท้ายบนชั้นสูง
"อีกนิดเดียว..."
ปลายนิ้วเกือบแตะขอบชั้นแล้ว
แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ยังวางไม่ถึง
ฉันถอนหายใจ ก่อนลองเขย่งอีกครั้ง
ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านหลัง
หยิบหนังสือในมือฉันไปอย่างง่ายดาย
"เล่มนี้ใช่ไหม?"
เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นใกล้หู
ฉันตัวแข็ง
ค่อย ๆ หันกลับไป
นทียืนอยู่ด้านหลัง
ใกล้เสียจนฉันได้กลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากเสื้อนักเรียนของเขา
กลิ่นที่คุ้นเคยเหลือเกิน
ฉันรีบถอยออกมาหนึ่งก้าว
"พี่นที!"
เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้ม
"ตกใจเหรอ?"
"ก็...นิดหน่อยค่ะ"
"ขอโทษนะ"
เขาวางหนังสือบนชั้น ก่อนถอยออกไปเล็กน้อย
"เห็นเราหยิบไม่ถึง เลยช่วย"
ฉันก้มหน้า
"ขอบคุณค่ะ"
"อืม"
ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างเรา
ฉันไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
ส่วนนทีก็ไม่ได้เดินจากไปทันที
เขายืนมองชั้นหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นมา
"พิมพ์ดาว"
ฉันเงยหน้า
"คะ?"
"พี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?"
หัวใจฉันเริ่มเต้นแรง
"อะไรเหรอคะ?"
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ทำไมถึงเอาแต่หนีพี่?"
ฉันชะงัก
คำถามที่พยายามหลบเลี่ยงมาตลอด ในที่สุดก็มาถึง
"หนูไม่ได้หนีค่ะ"
นทีมองฉัน
"จริงเหรอ?"
"ค่ะ"
"เมื่อเช้าพอเห็นพี่ก็รีบเดินไปอีกทาง"
"..."
"เมื่อวานก็เหมือนกัน"
ฉันหลุบตาลง
"แค่บังเอิญค่ะ"
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
"ถ้าพี่ทำอะไรให้ไม่สบายใจ บอกได้นะ"
ฉันรีบเงยหน้า
"พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ!"
เสียงของฉันดังเกินไปจนบรรณารักษ์ที่นั่งอยู่ไกล ๆ เงยหน้ามอง
ฉันรีบลดเสียงลง
"ขอโทษค่ะ..."
นทีส่ายหน้า
"ไม่เป็นไร"
เขามองฉันอย่างอ่อนโยน
"พี่แค่อยากรู้"
"รู้อะไรคะ?"
"ว่าทำไมทุกครั้งที่เราเห็นหน้าพี่..."
เขาหยุดไปเล็กน้อย
ก่อนพูดต่อ
"เราถึงทำเหมือนกำลังจะร้องไห้"
ฉันนิ่งค้าง
คำพูดนั้นตรงกับความรู้สึกของฉันทุกอย่าง
ฉันไม่ได้อยากร้องไห้
ไม่ได้อยากทำตัวแปลก ๆ
แต่ทุกครั้งที่เห็นเขา ความทรงจำในคืนที่สูญเสียเขาจะย้อนกลับมาเสมอ
ฉันกลัวเหลือเกิน
กลัวว่าแม้จะเปลี่ยนอดีตแล้ว สุดท้ายเรื่องราวจะจบลงแบบเดิม
"พี่นที..."
ฉันเรียกเบา ๆ
"ครับ?"
"ถ้า..."
เสียงของฉันเริ่มสั่น
"ถ้าพี่รู้ว่าวันหนึ่งจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับคนที่พี่รัก..."
นทีนิ่งไป
ฉันพยายามเรียบเรียงคำพูด
"แล้วพี่มีโอกาสกลับไปเปลี่ยนมัน พี่จะทำยังไงคะ?"
เขาไม่ได้ตอบทันที
เพียงมองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ก่อนถามกลับ
"เรื่องไม่ดีแบบไหน?"
ฉันหลุบตาลง
"...เรื่องที่ทำให้ต้องเสียเขาไปตลอดกาลค่ะ"
ความเงียบปกคลุมระหว่างเรา
ฉันได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ จากด้านบน
นทีนิ่งไปนานกว่าปกติ
ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ทำไมถึงถามแบบนั้น?"
ฉันรีบฝืนยิ้ม
"แค่สมมติค่ะ"
เขามองฉันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนพยักหน้า
"ถ้าเป็นพี่..."
ฉันเงยหน้ารอคำตอบ
"พี่คงพยายามช่วยเขา"
หัวใจฉันกระตุก
"แม้ว่าจะต้องแลกกับอะไรบางอย่างเหรอคะ?"
นทีเงียบไป
แววตาของเขาดูเศร้าลงเล็กน้อย
"ไม่รู้สิ"
เขาตอบ
"บางทีพี่อาจจะยอมเสียอะไรหลายอย่าง"
ฉันเม้มริมฝีปาก
"แล้วถ้าต้องเสียความรักล่ะคะ?"
นทีหันมามองฉัน
"หมายถึงอะไร?"
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ
"ถ้าการที่เขาไม่รักพี่ จะทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป..."
น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ
"พี่จะยอมไหมคะ?"
เขานิ่งไป
คราวนี้นานกว่าทุกครั้ง
ก่อนจะตอบเบา ๆ
"ยอมสิ"
หัวใจฉันเจ็บแปลบ
"ทำไมคะ?"
นทียิ้มบาง ๆ
แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูมีความสุขเลย
"เพราะถ้าเขายังมีชีวิตอยู่..."
เขามองฉันตรง ๆ
"อย่างน้อยเราก็ยังมีโอกาสเห็นเขายิ้มอีกครั้ง"
ฉันชะงัก
ความรู้สึกบางอย่างแล่นขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอ
คำตอบนั้น...
เหมือนสิ่งที่ฉันกำลังคิดอยู่ทุกอย่าง
"พี่..."
ฉันพยายามพูด
แต่เสียงกลับสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง
นทีมองฉันด้วยความเป็นห่วง
"ดาว..."
เขาเรียกชื่อฉันเบา ๆ
และนั่นทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดไหลออกมา
"ฮึก..."
ฉันรีบยกมือปิดหน้า
"ขอโทษค่ะ..."
เขาขยับเข้ามาเล็กน้อย แต่หยุดไว้เมื่อเห็นฉันถอยหนี
"ไม่ต้องขอโทษหรอก"
"หนู..."
ฉันพยายามสูดหายใจ
"หนูไม่ได้ตั้งใจ..."
"ไม่เป็นไร"
น้ำเสียงของเขานุ่มนวลเหลือเกิน
นุ่มนวลเหมือนในความทรงจำ
"ถ้าไม่อยากเล่า ก็ไม่ต้องเล่านะ"
ฉันค่อย ๆ ลดมือลง
นทียื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวให้
"เอาไปสิ"
ฉันมองมันนิ่ง
ผ้าเช็ดหน้าสีขาวลายเส้นสีน้ำเงินตรงมุม
เหมือนกับ...
ผ้าเช็ดหน้าที่เขาเคยพกติดตัวตอนมหาวิทยาลัยไม่มีผิด
ฉันเคยแซวว่ามันดูเชย
แต่เขากลับบอกว่า
ก็เอาไว้ให้ดาวใช้เวลาแอบร้องไห้ไง
ฉันค่อย ๆ รับมันมา
"ขอบคุณค่ะ..."
นทียิ้ม
"ไม่เป็นไร"
ฉันก้มลงเช็ดน้ำตา
ก่อนเสียงของเขาจะดังขึ้นอีกครั้ง
"พิมพ์ดาว"
"คะ?"
"พี่ไม่รู้หรอกนะว่าเรากำลังเจออะไรอยู่"
ฉันเงยหน้าขึ้น
เขามองฉันอย่างจริงจัง
"แต่ถ้ามันเป็นเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น..."
ฉันชะงัก
"เราไม่จำเป็นต้องกลัวมันตลอดเวลาก็ได้"
หัวใจฉันกระตุกวูบ
"พี่หมายความว่ายังไงคะ?"
นทีเงียบไปนิดหนึ่ง
ก่อนตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
"ก็หมายถึง...อนาคตมันยังเปลี่ยนได้ไง"
ฉันนิ่งค้าง
เขาพูดเหมือนรู้
เหมือนกำลังบอกให้ฉันไม่ต้องกลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง
แต่เขาจะรู้ได้ยังไง?
ฉันพยายามมองหาคำตอบจากดวงตาคู่นั้น
ดวงตาที่ฉันเคยมองมาตลอดเจ็ดปี
ทว่าในตอนนี้...
ฉันกลับอ่านมันไม่ออกเลย
"อ้าว! ดาว!"
เสียงข้าวหอมดังขึ้นจากประตูห้องสมุด
ฉันรีบหันไปมอง
เธอเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร
"หายไปไหนมา ฉันตามหาตั้งนาน!"
ก่อนสายตาจะเลื่อนไปเห็นนทีที่ยืนอยู่ข้างฉัน
ข้าวหอมชะงัก
"...อ้าว"
เธอมองฉัน
มองนที
ก่อนยิ้มกว้างขึ้นอย่างมีพิรุธ
"อ๋อ..."
ฉันรีบส่ายหน้า
"ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ!"
"ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย!"
ข้าวหอมหัวเราะ
นทีเองก็หลุดยิ้มออกมา
ฉันหันไปมองเขาอย่างตกใจ
เขาหัวเราะ...
เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของเขาอย่างชัดเจนหลังจากย้อนเวลากลับมา
เสียงนั้นทำให้หัวใจฉันอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
ฉันเผลอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะรีบหลบสายตา
ไม่ได้สิ...
ฉันจะกลับไปหลงรักเขาอีกไม่ได้
"งั้นพี่ไปก่อนนะ"
นทีพูดขึ้น
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ"
เขาเดินไปได้สองสามก้าว ก่อนหยุดแล้วหันกลับมา
"อ้อ ดาว"
ฉันเงยหน้า
"คะ?"
เขาชี้ไปยังผ้าเช็ดหน้าในมือฉัน
"ไม่ต้องรีบคืนก็ได้นะ"
ฉันมองผ้าเช็ดหน้า
"แต่..."
นทียิ้ม
"เก็บไว้ก่อนก็ได้"
เขาหยุดไปเล็กน้อย
ก่อนพูดต่อ
"เผื่อวันไหนอยากร้องไห้อีก"
แล้วเขาก็เดินจากไป
ฉันยืนมองแผ่นหลังของเขาเงียบ ๆ
ก่อนก้มลงมองผ้าเช็ดหน้าในมือ
ในความทรงจำเดิม...
นทีเคยให้ผ้าเช็ดหน้าฉันแบบนี้เหมือนกัน
แต่ตอนนั้นเป็นช่วงมหาวิทยาลัย
ไม่ใช่ตอนมัธยม
ฉันค่อย ๆ กำผ้าเช็ดหน้าแน่นขึ้น
เหตุการณ์กำลังเปลี่ยนไป
แต่ทำไมบางอย่างกลับยังเหมือนเดิม?
เวลา 16.45 น.
หลังเลิกเรียน ฉันเดินออกจากโรงเรียนเพียงลำพัง
ข้าวหอมมีประชุมชมรม จึงไม่ได้กลับพร้อมกัน
ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม
เมฆสีเทาก่อตัวหนาทึบจนแสงแดดยามเย็นแทบหายไป
ฉันเงยหน้ามอง
ฝนกำลังจะตก
ในความทรงจำเดิม ฉันไม่เคยกลัวฝนเลย
ตรงกันข้าม ฉันกลับชอบมันด้วยซ้ำ
เพราะนทีเคยบอกว่าฝนทำให้เมืองที่วุ่นวายดูสงบลง
แต่หลังจากคืนที่เขาเสียชีวิต...
เสียงฝนกลับกลายเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากได้ยินอีก
ฉันรีบเดินไปยังป้ายรถประจำทาง
แต่ยังไม่ทันถึง...
เอี๊ยดดด!
เสียงเบรกรถดังขึ้นจากถนนด้านหน้า
ฉันสะดุ้งสุดตัว
ภาพเหตุการณ์ในคืนวันที่ 18 กันยายน 2569 พุ่งกลับเข้ามาในหัวทันที
รถบรรทุก
เสียงแตร
ฝนที่ตกหนัก
ร่างของนทีบนถนน
"ไม่..."
ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว
หัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทัน
"ไม่...ไม่เอา..."
ฉันยกมือขึ้นกุมหน้าอก
เสียงรอบตัวเริ่มอื้ออึง
ภาพตรงหน้าพร่ามัว
ในหัวมีเพียงเสียงเดียวที่ดังซ้ำ ๆ
นที!
นที ลืมตาสิ!
"ดาว!"
เสียงใครบางคนดังขึ้น
แต่ฉันแทบไม่ได้ยิน
"พิมพ์ดาว!"
ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งแตะลงบนไหล่ฉันอย่างระมัดระวัง
ฉันสะดุ้ง ก่อนเงยหน้าขึ้น
นที
เขายืนอยู่ตรงหน้า
ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"เป็นอะไร?"
ฉันมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง
"ที..."
"หืม?"
"นที..."
น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่
รู้เพียงว่าในวินาทีนั้น ฉันกลัวเหลือเกินว่าจะเสียเขาไปอีกครั้ง
ฉันจึงเผลอคว้าชายเสื้อนักเรียนของเขาเอาไว้แน่น
"อย่าไป..."
เสียงฉันสั่น
"อย่าไปนะ..."
นทีนิ่งไป
"ดาว?"
"อย่าออกไป..."
ฉันสะอื้น
"ขอร้อง..."
เขาค่อย ๆ ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับฉัน
"มองพี่ก่อน"
ฉันส่ายหน้า
"ดาว"
น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่หนักแน่น
"มองพี่สิ"
ฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
นทีมองฉันตรง ๆ
"พี่อยู่ตรงนี้"
ฉันหอบหายใจ
"ไม่เป็นไรนะ"
เขาพูดช้า ๆ
"ค่อย ๆ หายใจ"
ฉันพยายามทำตาม
"ดีแล้ว..."
เขาพยักหน้าให้กำลังใจ
"หายใจเข้า...แล้วค่อย ๆ ผ่อนออก"
ฉันทำตามอีกครั้ง
หัวใจที่เต้นรัวเริ่มช้าลงทีละนิด
เสียงรถรอบตัวค่อย ๆ กลับมาชัดเจน
ฉันเริ่มมองเห็นถนนและผู้คนตรงหน้าอีกครั้ง
นทียังคงยืนอยู่ตรงนั้น
ไม่เดินหนี
ไม่พูดอะไรที่ทำให้ฉันตกใจ
เพียงรอจนฉันเริ่มหายใจได้ตามปกติ
"ดีขึ้นไหม?"
เขาถามเบา ๆ
ฉันพยักหน้า
"...ค่ะ"
"ตกใจเสียงรถเหรอ?"
ฉันหลุบตาลง
"ค่ะ"
นทีมองไปทางถนน
รถจักรยานยนต์คันหนึ่งเพิ่งเบรกกะทันหันเพราะมีคนเดินตัดหน้า
ไม่มีอุบัติเหตุร้ายแรง
ไม่มีใครบาดเจ็บ
ทุกอย่างเป็นเพียงเหตุการณ์เล็ก ๆ ธรรมดา
แต่สำหรับฉัน...
มันกลับทำให้ความทรงจำเลวร้ายทั้งหมดหวนกลับมา
"ขอโทษนะคะ..."
ฉันพูดเบา ๆ
"ทำไมต้องขอโทษ?"
"ที่ทำให้พี่ตกใจ"
นทีส่ายหน้า
"ไม่เป็นไร"
เขาเหลือบมองมือฉันที่ยังจับชายเสื้อเขาอยู่
ฉันรีบปล่อยทันที
"ขอโทษค่ะ!"
นทีหลุดหัวเราะเบา ๆ
"ไม่ต้องขอโทษทุกเรื่องก็ได้"
ฉันก้มหน้าลง
ก่อนพูดเสียงแผ่ว
"หนูแค่...กลัว"
เขานิ่งไป
"กลัวอะไร?"
ฉันเม้มริมฝีปาก
ความจริงติดอยู่ที่ปลายลิ้น
กลัวพี่ตาย
กลัวว่าจะช่วยพี่ไม่ได้
กลัวว่าต่อให้ย้อนเวลากลับมา สุดท้ายก็ยังต้องเสียพี่ไปเหมือนเดิม
แต่ฉันพูดมันออกมาไม่ได้
"กลัวเสียคนสำคัญไปค่ะ"
ฉันตอบในที่สุด
นทีเงียบไป
เขามองฉันอยู่นาน
ก่อนพูดเบา ๆ
"เข้าใจแล้ว"
ฉันเงยหน้าขึ้น
"พี่เข้าใจเหรอคะ?"
เขาพยักหน้า
"อืม"
"ทั้งที่พี่ไม่รู้เลยว่าหนูหมายถึงอะไร?"
นทีนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มบาง ๆ
"บางที..."
เขาพูด
"คนเราก็ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง ถึงจะเข้าใจความรู้สึกของใครสักคนก็ได้"
หัวใจฉันกระตุก
ฉันมองเขาอยู่นาน
ก่อนคำถามหนึ่งจะหลุดออกมาจากปาก
"พี่นทีคะ..."
"ครับ?"
"พี่เคยฝันถึงเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นไหม?"
เขาชะงักเล็กน้อย
"ทำไมเหรอ?"
"แค่สงสัยค่ะ"
ฉันพยายามฝืนยิ้ม
"สมมติว่าพี่ฝันเห็นใครสักคนกำลังจะตาย..."
นทีนิ่งไป
ฉันพูดต่อโดยไม่ทันคิด
"แล้วในฝันนั้นพี่พยายามช่วยเขา แต่สุดท้าย..."
เสียงฉันเริ่มสั่นอีกครั้ง
"สุดท้ายก็ช่วยไม่ทัน"
ฉันหยุดหายใจไปชั่วขณะ
ก่อนเผลอพูดออกมา
"เหมือนคืนวันที่สิบแปดกันยายน..."
นทีเงยหน้าขึ้นทันที
"...อะไรนะ?"
ฉันสะดุ้ง
เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป
"ปะ...เปล่าค่ะ!"
ฉันรีบส่ายหน้า
"หนูแค่ฝันอะไรแปลก ๆ"
เขามองฉันนิ่ง
สายตาของเขาเปลี่ยนไป
"วันที่สิบแปดกันยายน?"
ฉันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
"ค่ะ..."
"ปีไหน?"
คำถามนั้นทำให้ฉันตัวแข็ง
ทำไมเขาถึงถามปี?
คนทั่วไปควรจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นในฝันไม่ใช่เหรอ?
ฉันพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติ
"ก็...ปีนี้มั้งคะ"
นทีเงียบไป
ก่อนค่อย ๆ พยักหน้า
"อืม"
แต่ฉันเห็นชัดเจน
มือข้างหนึ่งของเขากำแน่นขึ้นเล็กน้อย
และสายตาก็เผลอเหลือบลงไปยังกระเป๋ากางเกง
กระเป๋าที่เขาเก็บนาฬิกาพกสีเงินเอาไว้
ฉันมองการเคลื่อนไหวนั้นอย่างไม่เข้าใจ
ก่อนตัดสินใจถาม
"พี่นที..."
"ครับ?"
"นาฬิกาที่พี่พกอยู่..."
เขาชะงัก
"ทำไมเหรอ?"
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ
"มันเสียหรือเปล่าคะ?"
นทีนิ่งไป
ก่อนค่อย ๆ ล้วงนาฬิกาพกออกมา
เขามองมันอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วตอบเบา ๆ
"อืม"
ฉันใจเต้นแรง
"เสียตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"
เขาไม่ได้ตอบทันที
เพียงใช้นิ้วลูบรอยร้าวบนกระจก
ก่อนเงยหน้าขึ้นมองฉัน
"ทำไมถึงอยากรู้?"
ฉันเม้มริมฝีปาก
"แค่เห็นว่ามันมีรอยร้าวน่ะค่ะ"
นทีเงียบไป
ก่อนเก็บนาฬิกากลับเข้ากระเป๋า
"มันเป็นของเก่าน่ะ"
เขายิ้มบาง ๆ
"เลยมีรอยบ้าง"
ฉันพยักหน้าอย่างช้า ๆ
แต่ในใจกลับรู้สึกว่าคำตอบนั้นไม่ใช่ทั้งหมด
ฝนเริ่มตกลงมาเป็นเม็ดเล็ก ๆ
นทีเงยหน้ามองท้องฟ้า
"เดี๋ยวฝนคงตกหนัก"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ"
"กลับบ้านยังไง?"
"รถเมล์ค่ะ"
"งั้นพี่เดินไปส่งที่ป้ายไหม?"
หัวใจฉันกระตุก
ข้อเสนอธรรมดา ๆ ที่ฉันเคยได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน
เมื่อก่อนเขาชอบเดินไปส่งฉันเสมอ
แม้บางครั้งบ้านเขาจะอยู่คนละทางก็ตาม
ฉันอยากตอบตกลง
อยากเดินข้างเขาอีกครั้ง
อยากฟังเขาบ่นเรื่องอากาศ เรื่องเรียน หรือเรื่องไร้สาระเหมือนเมื่อก่อน
แต่สุดท้าย...
ฉันกลับส่ายหน้า
"ไม่เป็นไรค่ะ"
นทีนิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนพยักหน้า
"อืม"
ฉันก้มหน้าลง
"ขอบคุณนะคะ"
"ไม่เป็นไร"
เขายิ้ม
"งั้นพี่ไปก่อนนะ"
ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา
นทีเดินถอยออกไปเล็กน้อย ก่อนหันหลังเตรียมจากไป
แต่ไม่รู้ทำไม...
ภาพแผ่นหลังของเขาในตอนนั้นกลับทำให้หัวใจฉันเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง
เพราะมันเหมือนภาพสุดท้ายที่ฉันจำได้ในคืนเกิดอุบัติเหตุ
ภาพของเขาที่กำลังเดินจากไป
โดยไม่รู้เลยว่าจะไม่มีวันได้กลับมาอีก
"พี่นที!"
ฉันเผลอเรียกเสียงดัง
เขาหยุดเดิน ก่อนหันกลับมา
"ครับ?"
ฉันนิ่งไป
ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
อยากบอกให้อยู่ต่อ
อยากบอกว่าอย่าเพิ่งไป
แต่สุดท้าย...
ฉันกลับพูดเพียง
"กลับบ้านดี ๆ นะคะ"
นทีมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มออกมา
"อืม"
เขาพยักหน้า
"ดาวก็เหมือนกันนะ"
แล้วเขาก็เดินจากไป
ฉันยืนมองแผ่นหลังของเขาจนลับสายตา
ก่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง
หัวใจยังคงเต้นแรง
ไม่ใช่เพราะความตกใจเมื่อครู่
แต่เป็นเพราะคำพูดของเขา
ดาวก็เหมือนกันนะ
เพียงประโยคธรรมดา ๆ
แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังตกหลุมรักเขาอีกครั้ง
ทั้งที่ฉันพยายามห้ามตัวเองมาตลอด
"พิมพ์ดาว..."
ฉันพึมพำกับตัวเอง
"เธอนี่มันโง่จริง ๆ"
แค่เขายิ้มให้หน่อยเดียว...
ก็ใจอ่อนอีกแล้ว
คืนนั้นฉันกลับถึงบ้านเกือบหนึ่งทุ่ม
หลังอาบน้ำและทำการบ้านเสร็จ ฉันหยิบสมุดเล่มเดิมออกมา
หน้ากระดาษที่เขียนกฎห้าข้อเอาไว้ยังคงอยู่
ฉันอ่านมันซ้ำอีกครั้ง
ห้ามเข้าไปสนิทกับนที
ห้ามเข้าชมรมถ่ายภาพ
ห้ามไปสถานที่ที่เคยไปด้วยกัน
ห้ามตกหลุมรักเขาอีก
ฉันมองข้อสุดท้ายอยู่นาน
ก่อนถอนหายใจ
วันนี้ฉันแทบทำผิดทุกข้อแล้ว
ไม่เพียงแต่ได้คุยกับเขา
ฉันยังร้องไห้ต่อหน้าเขาอีก
แถมยังเผลอพูดเรื่องอนาคตออกไปด้วย
"ทำไมมันยากแบบนี้นะ..."
ฉันฟุบหน้าลงกับโต๊ะ
แล้วทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่วางอยู่ข้างสมุด
ผ้าเช็ดหน้าของนที
ฉันหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
มุมผ้ามีตัวอักษรเล็ก ๆ ปักเอาไว้
N.T.
ฉันจำได้
เมื่อก่อนนทีเคยบอกว่าคุณแม่เป็นคนปักให้
ฉันยิ้มบาง ๆ
ก่อนค่อย ๆ วางมันลง
แต่แล้ว...
ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
เมื่อบ่ายฉันถามเขาว่าถ้าต้องเลือกระหว่างความรักกับชีวิตของคนที่รัก เขาจะเลือกอะไร
นทีตอบว่า...
อย่างน้อยเราก็ยังมีโอกาสเห็นเขายิ้มอีกครั้ง
ทำไมคำตอบนั้นถึงเหมือนความคิดของฉันเหลือเกิน?
หรือว่าเขาเอง...
ก็เคยสูญเสียใครบางคนเหมือนกัน?
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เปิดรูปถ่ายที่เห็นเมื่อคืนอีกครั้ง
ก่อนซูมไปยังใบหน้าของนที
คราวนี้ฉันมองมันอยู่นาน
แล้วจู่ ๆ ก็สังเกตเห็นบางอย่าง
มือข้างหนึ่งของเขากำลังกำนาฬิกาพกสีเงินเอาไว้
ทั้งที่รูปนั้นถ่ายก่อนวันที่เราจะได้รู้จักกัน
ฉันขมวดคิ้ว
"เดี๋ยวนะ..."
ฉันซูมภาพเข้าไปอีก
หน้าปัดนาฬิกาเห็นไม่ชัดนัก
แต่รอยร้าวบนกระจกกลับสังเกตได้
มันมี...
สองเส้น
หัวใจฉันกระตุกวูบ
เป็นไปไม่ได้
ถ้านาฬิกาเรือนนั้นพาฉันย้อนเวลากลับมา...
ทำไมมันถึงอยู่กับนทีในอดีตตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะปรากฏตัวเสียอีก?
ฉันค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลง
แล้วนึกถึงคำถามของเขาเมื่อเย็น
วันที่สิบแปดกันยายน?
ปีไหน?
ฉันไม่เคยบอกเขาเลยว่าตัวเองมาจากอนาคต
ไม่เคยบอกเรื่องอุบัติเหตุ
และไม่เคยบอกว่าวันที่สิบแปดกันยายนมีความหมายอะไรกับฉัน
แต่สีหน้าของเขาในตอนที่ได้ยินวันที่นั้น...
มันไม่ใช่สีหน้าของคนที่เพิ่งได้ยินเรื่องเล่าแปลก ๆ ธรรมดา
ฉันรู้จักนทีดีเกินไป
รู้จักแม้กระทั่งเวลาที่เขาพยายามปิดบังอะไรบางอย่าง
และวันนี้...
เขากำลังปิดบังฉันแน่นอน
ฉันค่อย ๆ เปิดสมุดไปยังหน้าว่าง
ก่อนเขียนข้อความใหม่ลงไป
สิ่งที่ต้องหาคำตอบ
1. ทำไมนทีถึงเปลี่ยนเส้นทางเดินในวันแรกที่พบกัน?
2. ทำไมนาฬิกาของเขาถึงมีรอยร้าวสองเส้น?
3. ทำไมเขาถึงดูตกใจเมื่อได้ยินวันที่ 18 กันยายน?
ฉันหยุดปากกาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเขียนคำถามสุดท้ายลงไป
4. นที...นายจำอนาคตได้เหมือนฉันหรือเปล่า?
ฉันมองข้อความนั้นอยู่นาน
ก่อนค่อย ๆ ปิดสมุด
ถ้าเขาจำได้จริง...
ทำไมถึงทำเหมือนเราไม่รู้จักกัน?
แล้วทำไมถึงยอมปล่อยฉันเดินจากไปง่าย ๆ?
หรือบางที...
เขาอาจมีเหตุผลบางอย่างที่ฉันยังไม่รู้
ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนมองออกไปนอกหน้าต่าง
ฝนกำลังตกอีกแล้ว
เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาเบา ๆ
ฉันหลับตาลง
ภาพรอยยิ้มของนทีในวันนี้ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในความคิด
และเป็นครั้งแรกหลังจากย้อนเวลากลับมา...
ที่ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่า การหลีกหนีเขาคือสิ่งที่ถูกต้องจริง ๆ หรือเปล่า
เพราะหากนทีมีความทรงจำจากอนาคตเหมือนกัน
เรื่องราวทั้งหมดอาจไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิด
เวลา 22.17 น.
ในห้องนอนอีกหลังหนึ่งไม่ไกลจากโรงเรียน
นทีกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
บนโต๊ะมีหนังสือเรียนเปิดค้างเอาไว้ แต่เจ้าของห้องกลับไม่ได้อ่านมันเลยสักหน้า
เขาก้มมองนาฬิกาพกสีเงินในมือ
หน้าปัดมีรอยร้าวสองเส้น
เข็มนาฬิกายังคงเดินตามปกติ
นทีใช้นิ้วแตะกระจกอย่างแผ่วเบา
ก่อนถอนหายใจ
ภาพเด็กสาวที่ร้องไห้ตรงป้ายรถเมล์เมื่อเย็นยังคงติดอยู่ในหัว
โดยเฉพาะคำพูดของเธอ
ถ้าการที่เขาไม่รักพี่ จะทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป...พี่จะยอมไหมคะ?
นทีหลับตาลงช้า ๆ
"...ดาว"
เขาพึมพำชื่อเธอเบา ๆ
ก่อนเปิดลิ้นชักโต๊ะ
ด้านในมีรูปถ่ายใบเล็กวางอยู่
เป็นภาพเด็กสาวผมยาวกำลังยิ้มให้กล้อง
ใบหน้าของเธอเหมือนพิมพ์ดาวไม่มีผิด
นทีหยิบรูปขึ้นมามอง
รอยยิ้มเศร้า ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
"ทำไมถึงเอาแต่หนีพี่นะ..."
เขาพูดเบาราวกับกำลังถามตัวเอง
ก่อนปลายนิ้วจะเลื่อนไปแตะขอบภาพ
ด้านหลังรูปมีข้อความเขียนด้วยลายมือเรียบร้อย
ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของเรา
นทีมองข้อความนั้นอยู่นาน
ก่อนค่อย ๆ วางรูปลง
เขาหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาอีกครั้ง
คราวนี้สายตาหยุดอยู่ที่รอยร้าวเส้นใหม่
รอยร้าวที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อวาน
นทีขมวดคิ้วเล็กน้อย
"...ทำไมถึงมีเพิ่มขึ้นมาอีกเส้น?"
เขาพึมพำ
ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้าด้านนอก
ฝนยังคงตกลงมาไม่หยุด
และในความเงียบนั้น...
นทีพูดประโยคหนึ่งออกมาอย่างแผ่วเบา
"ครั้งนี้...พี่จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว"