ถ้าเรารู้ล่วงหน้าว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น...เราจะเปลี่ยนมันได้ไหม?
ฉันเคยคิดว่าอนาคตเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว
จนกระทั่งวันนี้...
วันที่ฉันค้นพบว่า บางทีโชคชะตาอาจไม่ได้โหดร้ายอย่างที่คิด
22 กันยายน 2559 เวลา 06.45 น.
เช้าวันนี้ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลกประหลาด
เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา ที่ฉันไม่ได้ร้องไห้ทันทีหลังลืมตา
ฉันนอนมองเพดานห้องอยู่พักหนึ่ง ก่อนเผลอยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน
ร่มสีฟ้า
เสียงฝน
แล้วก็นทีที่ยืนหัวเราะตอนฉันเหยียบแอ่งน้ำ
ฉันยกมือขึ้นปิดหน้า
"โอ๊ย...จะยิ้มทำไมเนี่ย!"
ทั้งที่ตั้งใจจะลืมเขาแท้ ๆ
แต่พอได้เดินด้วยกันอีกครั้ง ความทรงจำดี ๆ กลับพรั่งพรูเข้ามาไม่หยุด
ฉันพลิกตัวไปหยิบสมุดบันทึกบนหัวเตียง
เปิดไปยังหน้าที่เขียนกฎเอาไว้
ห้ามเข้าไปสนิทกับนที
ห้ามไปสถานที่ที่เคยไปด้วยกัน
ห้ามตกหลุมรักเขาอีก
ฉันมองข้อสุดท้ายอยู่นาน ก่อนถอนหายใจ
"ยากจัง..."
ฉันพึมพำ
"ขนาดยังไม่ได้เริ่มจีบกันใหม่ ฉันก็จะใจอ่อนแล้ว"
พอพูดออกมาแบบนั้น ฉันก็ชะงักทันที
เดี๋ยวนะ
จีบกันใหม่ งั้นเหรอ?
ฉันรีบส่ายหน้าแรง ๆ
"ไม่ใช่สิ!"
ฉันยกหมอนขึ้นมากอด
"ครั้งนี้จะไม่มีการจีบกันใหม่ทั้งนั้น!"
ไม่ว่าเขาจะยิ้มให้มากแค่ไหน
ไม่ว่าจะใจดีกับฉันเหมือนเดิมเพียงใด
ฉันก็จะไม่ยอมกลับไปเป็นคนรักของเขาอีก
เพราะเป้าหมายของฉันไม่ใช่การได้อยู่ข้างนที
แต่เป็นการทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปต่างหาก
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนลุกขึ้นจากเตียง
วันนี้ต้องทำให้ดีกว่าเมื่อวาน
อย่างน้อยก็อย่าเผลอร้องไห้ต่อหน้าเขาอีกแล้วกัน
เวลา 08.15 น.
"นักเรียนทุกคน วันนี้ครูมีเรื่องจะประกาศนะ"
เสียงอาจารย์ประจำชั้นดังขึ้นหลังเคารพธงชาติเสร็จ
ฉันเงยหน้าจากหนังสือเรียน
อาจารย์เดินเข้ามาพร้อมเอกสารปึกหนึ่ง ก่อนวางมันลงบนโต๊ะ
"พรุ่งนี้ทางโรงเรียนจะพานักเรียนระดับชั้น ม.4 ไปทัศนศึกษาที่ศูนย์วิทยาศาสตร์ เพราะฉะนั้นวันนี้แต่ละห้องต้องช่วยกันเตรียมอุปกรณ์จัดนิทรรศการให้เรียบร้อย"
ทันใดนั้น...
บางอย่างในหัวฉันก็สะดุด
ทัศนศึกษา?
วันที่ยี่สิบสามกันยายน?
ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย
เหมือนเคยมีอะไรเกิดขึ้นในช่วงนี้
"ดาว!"
ข้าวหอมสะกิดแขน
"พรุ่งนี้ได้ไปเที่ยวแล้ว!"
ฉันหันไปมองเพื่อนที่กำลังยิ้มอย่างตื่นเต้น
"อืม..."
"ทำไมไม่ดีใจเลยอะ?"
"เปล่า ฉันแค่กำลังคิดอะไรอยู่นิดหน่อย"
ข้าวหอมทำหน้างง ก่อนหันไปฟังอาจารย์ต่อ
ส่วนฉันกลับเริ่มค้นหาความทรงจำในหัวอย่างจริงจัง
วันที่ยี่สิบสามกันยายน 2559
ฉันจำได้ว่าพวกเราไปทัศนศึกษากันจริง ๆ
วันนั้นข้าวหอมซื้อขนมจากร้านของฝากมาเต็มถุง
ฉันทำกล้องถ่ายรูปหล่นจนหน้าจอเป็นรอย
แล้วก็...
เดี๋ยวนะ
เหมือนมีเพื่อนคนหนึ่งไม่ได้ไปด้วย
เพราะได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุที่โรงเรียน
ฉันพยายามนึกชื่อ
มะปราง?
ไม่ใช่...
แพรว?
ใช่แล้ว!
แพรวา!
ฉันหันขวับไปมองเด็กสาวที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างแถวหน้า
แพรวาเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉัน
เธอเป็นคนตัวเล็ก พูดน้อย และชอบวาดรูป
ในความทรงจำเดิม เธอเคยประสบอุบัติเหตุลื่นตกบันไดระหว่างช่วยยกอุปกรณ์ไปห้องวิทยาศาสตร์
ข้อเท้าพลิกอย่างรุนแรงจนต้องใส่เฝือกอ่อน
และนั่นทำให้เธออดไปทัศนศึกษาในวันรุ่งขึ้น
ฉันจำได้ว่าเธอเสียใจมาก
เพราะเธอเป็นหนึ่งในคนที่ตั้งใจทำป้ายสำหรับนิทรรศการมาตลอดสัปดาห์
ภาพแพรวานั่งร้องไห้ในห้องพยาบาลเริ่มชัดเจนขึ้นทีละนิด
หัวใจฉันกระตุกวูบ
ถ้าฉันจำไม่ผิด...
อุบัติเหตุนั้นจะเกิดขึ้นวันนี้
ตลอดช่วงเช้า ฉันแทบไม่มีสมาธิเรียน
ในหัวมีแต่เรื่องของแพรวา
ฉันจำเวลาที่เกิดเหตุไม่ได้แน่ชัด
รู้เพียงว่าเป็นช่วงหลังเลิกเรียน
ตอนนั้นฝนเพิ่งหยุดตก พื้นบันไดอาคารวิทยาศาสตร์เปียกชื้น
แพรวาถือแผ่นป้ายขนาดใหญ่ลงบันไดคนเดียว
แล้วก็ลื่นล้ม
ถ้าฉันเข้าไปห้ามเธอก่อน...
เหตุการณ์นั้นจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า?
ความคิดนี้ทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างประหลาด
ที่ผ่านมา ฉันเอาแต่พยายามหลบหน้านที
คิดเพียงว่าถ้าเราไม่รักกัน อนาคตก็จะไม่เหมือนเดิม
แต่ฉันยังไม่เคยทดลองเปลี่ยนเหตุการณ์ที่รู้ล่วงหน้าอย่างจริงจังเลยสักครั้ง
ถ้าแพรวาไม่บาดเจ็บในวันนี้...
นั่นก็หมายความว่าอนาคตสามารถเปลี่ยนแปลงได้จริง
และถ้าเปลี่ยนอุบัติเหตุเล็ก ๆ ได้...
บางทีฉันอาจเปลี่ยนอุบัติเหตุที่ทำให้นทีเสียชีวิตได้ด้วย
ความคิดนั้นทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้น
เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ย้อนเวลากลับมาเพียงเพื่อหลบหนีความรัก
แต่ยังมีบางอย่างที่ทำได้มากกว่านั้น
เวลา 12.10 น.
"ดาว!"
ข้าวหอมเรียกขณะฉันกำลังเก็บหนังสือลงกระเป๋า
"ไปกินข้าวกัน!"
"เธอไปก่อนเลย"
ข้าวหอมชะงัก
"อ้าว แล้วเธอล่ะ?"
"ฉันมีธุระนิดหน่อย"
"ธุระอะไรอีก?"
ฉันยิ้มเจื่อน
"เดี๋ยวตามไป"
ข้าวหอมมองฉันอย่างสงสัย
"ช่วงนี้เธอมีธุระเยอะจังนะ"
ฉันหัวเราะเบา ๆ
"ขอโทษที"
"เออ ๆ งั้นฉันไปรอที่โรงอาหารนะ"
ฉันพยักหน้า ก่อนรีบเดินไปหาแพรวาที่กำลังนั่งวาดรูปอยู่หน้าโต๊ะ
"แพรว"
เธอเงยหน้าขึ้น
"อ้าว ดาว มีอะไรเหรอ?"
ฉันลังเลเล็กน้อย
จะถามอย่างไรดีไม่ให้ดูแปลก?
"วันนี้เธอต้องช่วยยกอุปกรณ์ไปตึกวิทย์ใช่ไหม?"
แพรวาพยักหน้า
"ใช่ ตอนเย็นน่ะ"
หัวใจฉันกระตุก
ตรงแล้ว
"ทำไมเหรอ?"
ฉันรีบยิ้ม
"ให้ฉันช่วยไหม?"
แพรวาทำตาโต
"จริงเหรอ?"
"อืม"
"แต่ของค่อนข้างเยอะนะ"
"ไม่เป็นไร ฉันว่าง"
เธอยิ้มกว้างทันที
"ขอบใจมากเลยดาว!"
ฉันพยักหน้า
ก่อนถามอย่างระมัดระวัง
"แล้วต้องยกลงบันไดฝั่งไหนเหรอ?"
"น่าจะบันไดด้านหลังตึกนะ"
ฉันรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาเล็กน้อย
บันไดด้านหลัง
ตรงกับที่ฉันจำได้ทุกอย่าง
"โอเค"
ฉันยิ้มให้เธอ
"งั้นตอนเย็นเจอกันนะ"
แพรวาพยักหน้าอย่างร่าเริง
"ได้เลย!"
ฉันเดินออกมาจากห้องพร้อมความรู้สึกตื่นเต้นและกังวลปะปนกัน
ครั้งนี้...
ฉันต้องลองเปลี่ยนมันดู
เวลา 15.35 น.
ฝนตกลงมาเล็กน้อยตั้งแต่ช่วงบ่าย
เมื่อลงมาถึงอาคารวิทยาศาสตร์ ฉันก็เห็นพื้นทางเดินเปียกเป็นบางจุด
หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นทันที
เหมือนในความทรงจำเลย
ฉันเดินขึ้นไปยังชั้นสอง ก่อนพบแพรวากำลังรวบรวมแผ่นป้ายกระดาษอยู่หน้าห้องเก็บอุปกรณ์
"ดาว!"
เธอโบกมือเรียก
"มาพอดีเลย!"
ฉันเดินเข้าไปหา
"มีอะไรให้ช่วยบ้าง?"
"ช่วยถือป้ายพวกนี้ลงไปข้างล่างหน่อยได้ไหม?"
ฉันมองแผ่นป้ายขนาดใหญ่ในมือเธอ
ภาพจากอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ในวันนั้นแพรวาถือของแบบนี้ลงบันไดเพียงลำพัง
ฉันรีบยื่นมือไปรับ
"ได้สิ"
แพรวายิ้ม
"ขอบใจนะ"
ฉันมองของที่เหลือ ก่อนเสนอขึ้น
"เราแบ่งกันถือดีกว่า"
"อืม ได้เลย"
เราสองคนช่วยกันยกอุปกรณ์เดินไปทางบันไดด้านหลัง
พอมาถึง ฉันก็เห็นบางอย่างทันที
น้ำหยดจากท่อระบายน้ำเครื่องปรับอากาศที่อยู่ใกล้ทางเดิน
มีแอ่งน้ำเล็ก ๆ อยู่ตรงขั้นบันไดที่สาม
ฉันหยุดเดิน
หัวใจเต้นแรง
นี่แหละ...
จุดที่แพรวาจะลื่นล้ม
"ดาว?"
แพรวาหันมามอง
"เป็นอะไร?"
ฉันรีบพูด
"เดี๋ยวก่อน!"
เธอสะดุ้ง
"หืม?"
"ตรงนั้นพื้นเปียก"
ฉันชี้ไปที่ขั้นบันได
แพรวาก้มมอง
"อ้าว จริงด้วย"
ฉันรีบวางป้ายลงบนพื้นแห้งข้างทาง
"เราไปอีกทางกันเถอะ"
"แต่อีกทางมันอ้อมนะ"
"ไม่เป็นไร"
ฉันตอบทันที
"ของเยอะด้วย เดินตรงนี้อันตราย"
แพรวาลังเล
ก่อนพยักหน้า
"ก็จริง"
เธอช่วยฉันวางอุปกรณ์ลงชั่วคราว
ฉันหันไปเห็นคุณลุงภารโรงเดินผ่านมา จึงรีบเรียกให้ช่วยดูพื้นบันไดที่เปียกน้ำ
คุณลุงเดินเข้ามาตรวจ ก่อนขมวดคิ้ว
"อ้าว น้ำแอร์หยดลงมาถึงตรงนี้เลยเหรอ"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ กลัวมีคนลื่น"
"ดีแล้วที่บอกลุง เดี๋ยวลุงเอาป้ายเตือนมาตั้งก่อน"
ฉันยิ้มอย่างโล่งอก
"ขอบคุณค่ะ"
หลังจากนั้นฉันกับแพรวาก็เปลี่ยนไปใช้บันไดอีกฝั่งของอาคาร
แม้ต้องเดินอ้อมมากกว่าเดิม แต่เราก็ขนของทั้งหมดลงมาถึงชั้นล่างได้อย่างปลอดภัย
แพรวาวางแผ่นป้ายลงบนโต๊ะ ก่อนถอนหายใจ
"เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย!"
ฉันหัวเราะ
"ก็บอกแล้วว่าของเยอะ"
"ดีนะที่เธอมาช่วย"
เธอยิ้มกว้าง
"ไม่งั้นฉันต้องถือคนเดียวหมดเลย"
ฉันมองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของเธอ
ก่อนค่อย ๆ ยิ้มตาม
"ไม่เป็นไร"
แต่ภายในใจ...
ฉันกำลังรอ
รอให้เวลาผ่านพ้นช่วงที่อุบัติเหตุควรจะเกิดขึ้น
เวลา 16.05 น.
ฉันนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าอาคารวิทยาศาสตร์
สายตาจับจ้องไปยังบันไดด้านหลัง
แพรวากำลังคุยกับเพื่อนอย่างร่าเริงอยู่ไม่ไกล
เธอเดินได้ตามปกติ
ไม่มีอาการบาดเจ็บ
ไม่มีใครวิ่งไปเรียกอาจารย์
และไม่มีเสียงร้องตกใจดังขึ้นจากบันได
ฉันมองนาฬิกา
16.06 น.
ในความทรงจำเดิม...
ตอนนี้ฉันควรกำลังช่วยพยุงแพรวาไปห้องพยาบาลแล้ว
แต่ความเป็นจริงตรงหน้า...
เธอยังยืนหัวเราะกับเพื่อนอยู่
ฉันเผลอยกมือขึ้นปิดปาก
น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ
เปลี่ยนได้...
ฉันเปลี่ยนมันได้จริง ๆ
"ฮึก..."
ฉันหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา
ไม่ใช่เพราะเสียใจ
แต่เพราะดีใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร
ตลอดสามวันที่ผ่านมา ฉันเอาแต่หวาดกลัวอนาคต
คิดว่าตัวเองทำได้เพียงหลบหน้านที เพื่อไม่ให้เหตุการณ์เดิมเกิดขึ้นอีก
แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า...
อนาคตไม่ใช่สิ่งที่ถูกกำหนดตายตัวเสมอไป
อย่างน้อยเหตุการณ์เล็ก ๆ ในวันนี้ก็เปลี่ยนไปแล้ว
ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้า
แสงแดดยามเย็นเริ่มลอดผ่านกลุ่มเมฆสีเทา
เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าความหวังอยู่ใกล้แค่เอื้อม
"ที..."
ฉันพึมพำชื่อเขาเบา ๆ
"ฉันอาจช่วยนายได้จริง ๆ ก็ได้นะ"
"ดาว?"
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง
ฉันสะดุ้ง ก่อนรีบเช็ดน้ำตา
พอหันไปมองก็พบว่านทียืนอยู่ไม่ไกล
ในมือถือหนังสือสองสามเล่ม
"พี่นที..."
เขามองฉันอย่างเป็นห่วง
"ร้องไห้อีกแล้วเหรอ?"
ฉันรีบส่ายหน้า
"เปล่าค่ะ!"
นทีเลิกคิ้ว
"ตาแดงขนาดนั้น?"
ฉันหัวเราะเบา ๆ
"ครั้งนี้ร้องเพราะดีใจค่ะ"
เขาชะงักเล็กน้อย
"ดีใจ?"
"ค่ะ"
ฉันยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว
"วันนี้มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้น"
นทีมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า
"เหรอ?"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ!"
"ดีแล้ว"
เขานั่งลงบนม้านั่งอีกด้านหนึ่ง โดยเว้นระยะห่างจากฉันเล็กน้อย
"พี่ไม่ค่อยเห็นเรายิ้มแบบนี้เลย"
ฉันชะงัก
"จริงเหรอคะ?"
"อืม"
นทีหันมามอง
"ตั้งแต่เจอกัน เราก็เอาแต่ทำหน้าเหมือนกำลังมีเรื่องทุกข์ใจ"
ฉันหลุบตาลง
"ขอโทษค่ะ..."
"อ้าว"
เขาหัวเราะ
"ขอโทษอีกแล้ว"
ฉันเงยหน้ามองเขา
นทียิ้มอย่างอ่อนโยน
"พี่ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย"
ฉันเม้มริมฝีปาก ก่อนหลุดหัวเราะออกมา
"ก็หนูชินแล้วนี่คะ"
"ชินกับอะไร?"
"กับการขอโทษ"
เขานิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนพูดเบา ๆ
"งั้นลองเปลี่ยนดูไหม?"
ฉันหันไปมอง
"เปลี่ยนอะไรคะ?"
"แทนที่จะขอโทษทุกเรื่อง..."
เขายิ้ม
"ลองพูดขอบคุณบ้างก็ได้"
ฉันชะงัก
คำพูดนั้นทำให้ฉันนึกถึงอนาคต
ตอนที่เราคบกัน นทีเคยบอกฉันแบบนี้เหมือนกัน
เขาไม่ชอบเวลาที่ฉันขอโทษพร่ำเพรื่อ
โดยเฉพาะเวลาที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด
ดาวไม่ต้องขอโทษที่เหนื่อยหรอก
ไม่ต้องขอโทษที่ร้องไห้ด้วย
ถ้าอยากพูดอะไรสักอย่าง พูดขอบคุณก็ได้
ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนเราไง
ฉันมองใบหน้าของเขาเงียบ ๆ
ก่อนค่อย ๆ ยิ้ม
"งั้น..."
นทีเลิกคิ้ว
"หืม?"
"ขอบคุณนะคะ"
เขายิ้มกว้างขึ้น
"เรื่องอะไร?"
ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบเบา ๆ
"ที่ยังอยู่ตรงนี้"
นทีชะงัก
รอยยิ้มของเขาค่อย ๆ จางลงเล็กน้อย
ฉันรีบก้มหน้า
ให้ตายเถอะ!
พูดอะไรออกไปอีกแล้วเนี่ย!
"หมายถึง..."
ฉันรีบแก้ตัว
"ขอบคุณที่มานั่งเป็นเพื่อนค่ะ"
นทีมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มบาง ๆ
"อืม"
เขาพยักหน้า
"ยินดีครับ"
เรานั่งเงียบ ๆ อยู่ด้วยกันพักหนึ่ง
ฉันมองแพรวาที่กำลังเดินออกจากอาคารพร้อมเพื่อน
เธอโบกมือให้ฉันจากระยะไกล
"ดาว! ขอบใจมากนะ!"
ฉันยิ้มแล้วโบกมือตอบ
"ไม่เป็นไร!"
นทีมองตาม
"เพื่อนเหรอ?"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ ชื่อแพรวา"
"อ๋อ"
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนหันมาถาม
"วันนี้เราไปช่วยเขายกของมาเหรอ?"
ฉันชะงักเล็กน้อย
"พี่รู้ได้ยังไงคะ?"
"เห็นตอนเดินผ่าน"
เขาตอบเรียบ ๆ
"เราอยู่ตรงบันไดหลังตึกวิทย์ใช่ไหม?"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ"
นทีเงียบไปนิดหนึ่ง
ก่อนถามต่อ
"แล้วทำไมถึงเลือกไปช่วยล่ะ?"
คำถามนั้นทำให้ฉันรู้สึกแปลก ๆ
"ก็...เห็นเขาถือของเยอะค่ะ"
"แค่นั้นเหรอ?"
ฉันหันไปมองเขา
"ทำไมพี่ถึงถามแบบนั้นคะ?"
นทีนิ่งไป
ก่อนยิ้มบาง ๆ
"เปล่า พี่แค่สงสัย"
ฉันมองเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อ
แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
เพราะในใจฉันเองก็มีความลับที่ยังบอกเขาไม่ได้เหมือนกัน
"ดาว"
นทีเรียกขึ้นอีกครั้ง
"คะ?"
"วันนี้ดูมีความสุขขึ้นนะ"
ฉันยิ้ม
"ค่ะ"
"มีเรื่องดีขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ฉันพยักหน้า
ก่อนเผลอพูดออกมา
"หนูเพิ่งรู้ว่าบางอย่างมันเปลี่ยนได้ค่ะ"
นทีชะงัก
ฉันหันไปมองเขา
"พี่เคยคิดไหมคะว่า บางทีเรื่องที่เราคิดว่าต้องเกิดขึ้นแน่ ๆ มันอาจไม่เกิดก็ได้"
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนถามกลับ
"หมายถึงอะไร?"
ฉันยิ้มบาง ๆ
"สมมติน่ะค่ะ"
นทีพยักหน้า
"อืม"
ฉันมองท้องฟ้าด้านหน้า
"ถ้าเรารู้ล่วงหน้าว่าจะมีใครสักคนได้รับบาดเจ็บ..."
ฉันพูดช้า ๆ
"แล้วเราเข้าไปช่วยเขาได้ทัน"
นทีหันมามอง
"มันก็คงดีใช่ไหมคะ?"
เขาไม่ได้ตอบทันที
ฉันจึงพูดต่อ
"หนูเคยคิดว่าบางเรื่องมันเปลี่ยนไม่ได้"
"แต่วันนี้..."
ฉันยิ้มกว้างขึ้น
"หนูเริ่มคิดว่าอาจไม่ใช่แบบนั้นแล้ว"
นทีมองฉันนิ่ง
ก่อนถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย
"แล้วถ้าเปลี่ยนเรื่องหนึ่งไป..."
ฉันหันไปมองเขา
"คะ?"
"เราเคยคิดไหมว่าเรื่องอื่นจะเปลี่ยนตามไปด้วยหรือเปล่า?"
ฉันชะงัก
คำถามนั้นทำให้หัวใจฉันกระตุก
"หมายความว่ายังไงคะ?"
นทีเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มบาง ๆ
"ก็เหมือนเวลาเราเลือกเดินคนละทางไง"
เขาพูด
"ถึงปลายทางจะเป็นที่เดียวกัน แต่ระหว่างทางเราอาจเจออะไรไม่เหมือนเดิม"
ฉันนิ่งไป
คำพูดนั้นฟังดูธรรมดา
แต่กลับทำให้ฉันเริ่มคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา
จริงด้วย...
ถ้าฉันเปลี่ยนเหตุการณ์หนึ่ง
เหตุการณ์อื่นก็คงเปลี่ยนตาม
แล้วถ้าฉันเปลี่ยนมากเกินไป...
จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างนะ?
ฉันเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย
แต่นทีกลับพูดต่อ
"แต่ก็ไม่ได้แปลว่าการเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องไม่ดีนะ"
ฉันเงยหน้าขึ้น
เขายิ้ม
"บางทีเราอาจได้เจอทางที่ดีกว่าเดิมก็ได้"
ฉันมองเขาอยู่นาน
ก่อนยิ้มตอบ
"ค่ะ"
เวลา 16.40 น.
นทีเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนลุกขึ้นยืน
"พี่ต้องไปแล้ว"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ"
"ดาวกลับยังไง?"
"รถเมล์ค่ะ"
เขามองท้องฟ้า
"วันนี้ฝนคงไม่ตกแล้ว"
ฉันหัวเราะเบา ๆ
"หวังว่าอย่างนั้นค่ะ"
นทียิ้ม
"งั้นพี่ไปก่อนนะ"
"ค่ะ"
เขาหันหลังเตรียมเดินจากไป
แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นม้านั่ง เสียงโลหะเล็ก ๆ ก็ดังขึ้น
กริ๊ก
ฉันหันไปมอง
นาฬิกาพกสีเงินหล่นออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา
มันกระทบขอบม้านั่ง ก่อนกลิ้งลงบนพื้น
"อ้าว!"
นทีรีบก้มลงหยิบ
ฉันเองก็ลุกขึ้นทันที
"พี่นที ระวังค่ะ!"
แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะเดินเข้าไปช่วย...
เสียงบางอย่างก็ดังขึ้น
ติ๊ก...
ฉันชะงัก
เสียงนั้น...
คุ้นเคยเหลือเกิน
ติ๊ก...ติ๊ก...
นทีนิ่งไปเช่นกัน
เขาก้มมองนาฬิกาในมือ
ก่อนขมวดคิ้ว
"แปลก..."
ฉันเดินเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว
"อะไรเหรอคะ?"
นทีไม่ได้ตอบ
เขาเพียงเปิดฝานาฬิกาออก
และในวินาทีนั้น...
ฉันก็ต้องเบิกตากว้าง
เพราะเข็มวินาทีบนหน้าปัดกำลังหมุนถอยหลัง
เพียงเล็กน้อย
หนึ่งวินาที
สองวินาที
ก่อนจะหยุด
แล้วกลับมาเดินตามปกติ
ฉันยืนนิ่ง
หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
เหมือนวันนั้น...
เหมือนตอนที่นาฬิกาพาฉันย้อนเวลากลับมา
"พี่นที..."
เสียงฉันสั่น
"นาฬิกา..."
นทีรีบปิดฝา
"ไม่มีอะไร"
เขาตอบทันที
ฉันเงยหน้ามองเขา
"แต่เมื่อกี้..."
"มันเก่าน่ะ"
เขาฝืนยิ้ม
"บางทีก็เดินเพี้ยน ๆ"
ฉันไม่เชื่อ
เพราะฉันเห็นชัดเจน
มันไม่ได้เดินช้า
แต่มันเดินถอยหลัง
เหมือนในคืนที่ฉันสูญเสียเขา
ฉันค่อย ๆ มองมือนทีที่กำลังถือมันอยู่
ก่อนสังเกตเห็นบางอย่าง
ตรงขอบหน้าปัด...
มีรอยร้าวเส้นใหม่ปรากฏขึ้น
ฉันขมวดคิ้ว
"เดี๋ยวนะ..."
นทีหันมามอง
"อะไร?"
ฉันชี้ไปที่นาฬิกา
"เมื่อวานมันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่คะ"
เขาชะงัก
"หมายความว่าไง?"
ฉันกลืนน้ำลาย
ก่อนตอบเบา ๆ
"เมื่อวาน...มันมีรอยร้าวแค่สองเส้น"
นทีตัวแข็งทันที
ฉันเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป
แต่ตอนนี้สายเกินกว่าจะถอนคำพูดแล้ว
เขาค่อย ๆ เปิดฝานาฬิกาอีกครั้ง
แล้วมองมันอยู่นาน
รอยร้าวเส้นที่สามปรากฏอยู่บนกระจกอย่างชัดเจน
ฉันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
เมื่อเช้า...
ฉันยังเห็นมันมีเพียงสองเส้น
แล้วทำไมตอนนี้ถึงเพิ่มมาอีกหนึ่ง?
ฉันเงยหน้ามองนที
เขามีสีหน้าที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม่ใช่ความตกใจธรรมดา
แต่เหมือนคนที่กำลังพบสิ่งที่ตัวเองกลัวมาตลอด
"พี่นที..."
ฉันเรียกเบา ๆ
เขาไม่ได้ตอบ
เพียงมองนาฬิกาในมือ
ก่อนพึมพำออกมา
"...เป็นไปไม่ได้"
หัวใจฉันกระตุก
"อะไรเป็นไปไม่ได้คะ?"
นทีชะงัก
เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน
สายตาของเราสบกัน
ความเงียบปกคลุมระหว่างเรา
ก่อนเขาจะค่อย ๆ ปิดฝานาฬิกาลง
"ไม่มีอะไร"
เขายิ้มบาง ๆ
แต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนเหลือเกิน
"พี่ต้องไปแล้ว"
ฉันรีบเรียก
"เดี๋ยวค่ะ!"
นทีหยุดเดิน
ฉันมองเขาอย่างจริงจัง
"พี่รู้อะไรเกี่ยวกับนาฬิกาเรือนนั้นใช่ไหมคะ?"
เขาเงียบไป
"พิมพ์ดาว..."
"หนูถามจริง ๆ นะคะ"
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ
"ทำไมมันถึงเดินถอยหลัง?"
นทีนิ่งไป
เขามองฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
ก่อนตอบเบา ๆ
"บางเรื่อง..."
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
"พี่เองก็ยังหาคำตอบอยู่เหมือนกัน"
แล้วเขาก็เดินจากไป
ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
พร้อมคำถามมากมายในหัว
เวลา 20.15 น.
ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือ
ตรงหน้าคือสมุดบันทึกเล่มเดิม
แต่วันนี้ฉันไม่ได้เปิดหน้าที่เขียนกฎห้ามตกหลุมรักนที
ฉันเปิดไปยังหน้าว่างหน้าใหม่
ก่อนเขียนข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว
วันที่ 22 กันยายน 2559
วันนี้ฉันช่วยแพรวาไม่ให้ลื่นตกบันไดได้สำเร็จ
เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตเปลี่ยนไปแล้ว
แพรวาไม่ได้รับบาดเจ็บ
เธอยังเดินได้ตามปกติ
และพรุ่งนี้เธอจะได้ไปทัศนศึกษากับเพื่อน ๆ
ฉันหยุดปากกา
ก่อนยิ้มออกมา
ทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของแพรวาที่กำลังหัวเราะ ฉันก็รู้สึกดีใจขึ้นมา
อย่างน้อย...
ฉันก็ทำสิ่งที่ตั้งใจได้สำเร็จหนึ่งอย่างแล้ว
แต่เมื่อมองข้อความบรรทัดถัดไป รอยยิ้มของฉันก็ค่อย ๆ จางลง
นาฬิกาของนทีมีรอยร้าวเพิ่มขึ้นหนึ่งเส้น
เข็มวินาทีเดินถอยหลังชั่วครู่
ฉันมองประโยคนั้นอยู่นาน
ก่อนเขียนเพิ่ม
มันเกี่ยวกับการที่ฉันเปลี่ยนอดีตหรือเปล่า?
ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้
หัวใจเริ่มหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง
ถ้าการเปลี่ยนอดีตส่งผลกับนาฬิกาจริง ๆ ...
แล้วการเปลี่ยนแปลงครั้งต่อไปจะทำให้เกิดอะไรขึ้น?
ฉันไม่รู้
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่อยากหยุด
เพราะวันนี้ฉันเห็นแล้วว่าอนาคตเปลี่ยนได้
และถ้ามันเปลี่ยนได้จริง...
ฉันก็จะต้องหาวิธีช่วยนทีให้สำเร็จ
ฉันค่อย ๆ เปิดสมุดกลับไปยังหน้าที่เขียนกฎเอาไว้
ก่อนหยิบปากกาขึ้นมา
แล้วขีดฆ่าข้อหนึ่ง
ห้ามเข้าไปสนิทกับนที
ฉันมองมันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเขียนข้อความใหม่ลงไปด้านล่าง
ต้องหาวิธีช่วยนที โดยไม่ทำให้เขาต้องเสียสละอะไรอีก
ฉันยิ้มบาง ๆ
"ครั้งนี้..."
ฉันพึมพำ
"ฉันจะไม่ปล่อยให้นายตายอีกแล้ว"
เวลา 21.30 น.
นทีกำลังนั่งอยู่ในห้องนอน
บนโต๊ะมีนาฬิกาพกสีเงินวางอยู่
เขามองมันนิ่ง ๆ มานานเกือบสิบนาทีแล้ว
รอยร้าวเส้นที่สามยังคงอยู่
นทีค่อย ๆ หยิบมันขึ้นมา
ก่อนใช้นิ้วลูบกระจกหน้าปัดอย่างแผ่วเบา
"ทำไม..."
เขาพึมพำ
"ถึงเพิ่มขึ้นมาอีกเส้น?"
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากหน้าห้อง
ก่อนเสียงผู้หญิงวัยกลางคนจะดังตามมา
"ทีลูก ยังไม่นอนอีกเหรอ?"
เขารีบปิดฝานาฬิกา
"ยังครับแม่"
ประตูเปิดออกเล็กน้อย
คุณแม่ชะโงกหน้าเข้ามา
"อย่านอนดึกนะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน"
"ครับ"
เธอยิ้ม ก่อนเหลือบมองนาฬิกาในมือเขา
"ยังพกนาฬิกาของคุณปู่อีกเหรอ?"
นทีชะงักเล็กน้อย
"ครับ"
แม่เดินเข้ามาใกล้
"ดูแลดี ๆ ล่ะ ของเก่าแล้ว"
เขาพยักหน้า
"ครับแม่"
เธอลูบศีรษะลูกชายเบา ๆ ก่อนเดินออกจากห้องไป
เมื่อประตูปิดลง นทีก็ค่อย ๆ เปิดฝานาฬิกาอีกครั้ง
เขามองเข็มที่เดินไปข้างหน้าอย่างปกติ
ก่อนหยิบรูปถ่ายใบเล็กจากลิ้นชักขึ้นมา
ภาพพิมพ์ดาวกำลังยิ้มให้กล้อง
เขามองรูปนั้นอยู่นาน
ก่อนพูดเบา ๆ
"ดาว..."
"วันนี้เธอเปลี่ยนอะไรไปกันแน่?"
เช้าวันศุกร์ที่ 23 กันยายน 2559
ฉันมาถึงโรงเรียนตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า
วันนี้เป็นวันทัศนศึกษา
นักเรียนหลายคนกำลังยืนรวมกลุ่มกันอยู่หน้าอาคาร
ฉันมองไปรอบ ๆ ก่อนเห็นแพรวากำลังเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าสะพายใบเล็ก
"ดาว!"
เธอโบกมือเรียก
"มาแล้วเหรอ!"
ฉันยิ้มกว้าง
"อืม"
แพรวาเดินเข้ามาหา ก่อนชูถุงขนมในมือ
"ฉันซื้อมาเผื่อด้วย!"
ฉันรับมันมาอย่างงุนงง
"ซื้อให้ทำไม?"
เธอยิ้ม
"ขอบคุณเรื่องเมื่อวานไง"
ฉันมองเธอ
แพรวาเดินได้ตามปกติ
ไม่มีเฝือก
ไม่มีไม้ค้ำยัน
และไม่มีร่องรอยการบาดเจ็บใด ๆ
ในความทรงจำเดิม...
วันนี้เธอควรจะนอนพักอยู่ที่บ้าน
แต่ตอนนี้กลับยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าฉัน
ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างอุ่นวาบขึ้นมาในหน้าอก
"แพรว"
"หืม?"
"ดีจังเลยนะ"
เธอทำหน้างง
"อะไรเหรอ?"
ฉันยิ้ม
"ที่วันนี้เธอมาได้"
แพรวาหัวเราะ
"พูดอะไรแปลก ๆ ฉันก็ตั้งใจจะมาอยู่แล้ว"
ฉันหัวเราะตาม
"นั่นสินะ"
ข้าวหอมวิ่งเข้ามาพอดี
"สองคนนี้คุยอะไรกัน!"
แพรวารีบยกถุงขนมขึ้นอวด
"ฉันซื้อขนมมา!"
"อ้าว แล้วของฉันล่ะ!"
"ซื้อมาเผื่อทุกคนเลย!"
ข้าวหอมร้องดีใจทันที
ฉันมองเพื่อนทั้งสองคนที่กำลังหัวเราะกัน
ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า
วันนี้อากาศดี
ไม่มีฝน
และเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่า...
อนาคตอาจไม่ได้มีแต่เรื่องเลวร้ายรออยู่เสมอไป
บางที...
หากฉันพยายามมากพอ
ฉันอาจเปลี่ยนวันที่สิบแปดกันยายน 2569 ได้จริง ๆ
แต่ในขณะที่ฉันกำลังยิ้มให้กับความหวังครั้งใหม่...
ฉันกลับไม่รู้เลยว่า
อีกด้านหนึ่งของโรงเรียน
นทีกำลังยืนมองนาฬิกาพกสีเงินในมือ
เข็มวินาทีหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ก่อนจะเดินต่ออีกครั้ง
และบนหน้าปัดที่มีรอยร้าวสามเส้น...
รอยร้าวเส้นหนึ่งกำลังค่อย ๆ ยาวขึ้นอย่างช้า ๆ
นทีจ้องมันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ก่อนกำมือแน่น
"อย่าบอกนะว่า..."
เขาพึมพำเบา ๆ
"...มันกำลังเริ่มขึ้นอีกแล้ว"