ฉันเคยคิดว่าการได้พบคนที่รักอีกครั้ง คือปาฏิหาริย์ที่งดงามที่สุดในชีวิต
แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งเข้าใจว่า... การต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักคนที่เรารัก อาจเจ็บปวดยิ่งกว่าการจากลากันเสียอีก
19 กันยายน 2559 เวลา 07.48 น.
ฉันยืนตัวแข็งอยู่ตรงทางเดินหลังโรงยิม สายตายังคงจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร
นที...
เขากำลังมองฉันด้วยสีหน้าที่อธิบายไม่ถูก แววตาของเขาดูตกใจ คล้ายกับเพิ่งพบเรื่องที่ไม่คาดคิดบางอย่าง แต่นั่นยังไม่น่าแปลกเท่ากับนาฬิกาพกสีเงินในมือของเขา
นาฬิกาเรือนเดียวกับที่พาฉันย้อนเวลากลับมา ทำไมมันถึงมีรอยร้าวสองเส้น?
และทำไมเมื่อครู่เขาถึงเรียกฉันว่า ดาว ด้วยน้ำเสียงแบบนั้น?
"ดาว!"
เสียงข้าวหอมดังขึ้นข้างหู ทำให้ฉันสะดุ้ง
"เป็นอะไรเนี่ย! ยืนเหม่ออยู่นั่นแหละ"
ฉันรีบหันกลับไปหาเพื่อน
"ปะ...เปล่า"
"เปล่าอะไร ฉันเรียกตั้งหลายรอบแล้ว!"
ข้าวหอมมองผ่านไหล่ฉันไป ก่อนเลิกคิ้วอย่างสงสัย
"อ้าว นั่นพี่นทีนี่นา"
หัวใจฉันกระตุกวูบ
"เธอรู้จักเขาเหรอ?"
"รู้จักสิ ใครจะไม่รู้จัก"
ข้าวหอมทำหน้าเหมือนฉันถามอะไรประหลาด
"พี่นที ม.6 ไง หล่อจะตาย แถมเรียนเก่งด้วย"
ฉันเม้มริมฝีปาก
"อ๋อ..."
"เดี๋ยวนะ"
ข้าวหอมหรี่ตามองฉัน
"เมื่อกี้เธอคุยกับพี่เขาเหรอ?"
"แค่...ทำบัตรนักเรียนหล่นน่ะ"
"แล้วทำไมตาแดง?"
"ฝุ่นเข้าตา"
"ฝุ่นอะไรตรงนี้?"
"ข้าวหอม!"
"โอเค ๆ ไม่ถามแล้วก็ได้"
เธอหัวเราะก่อนคว้าแขนฉัน
"รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวส่งรายงานไม่ทันจริง ๆ"
ฉันพยักหน้าแล้วเดินตามเธอไป
แต่ก่อนจะเลี้ยวพ้นมุมตึก ฉันอดหันกลับไปมองไม่ได้
นทียังยืนอยู่ที่เดิม
นาฬิกาพกถูกเก็บกลับเข้าไปในกระเป๋าแล้ว
เขามองมาทางฉัน
เมื่อเห็นว่าฉันหันกลับไป เขาก็ยิ้มบาง ๆ ให้
รอยยิ้มเดียวกับที่ฉันคุ้นเคยมาตลอดเจ็ดปี
ฉันรีบหันหน้าหนี
หัวใจเต้นแรงจนแทบเจ็บ
อย่ามองสิ...
อย่ายิ้มให้แบบนั้น
ฉันอุตส่าห์ตั้งใจแล้วว่าจะไม่รักนายอีก
ตลอดคาบเรียนแรก ฉันแทบไม่รู้เรื่องอะไรเลย
สมุดชีววิทยาถูกเปิดค้างไว้ที่หน้าเดิมมากว่ายี่สิบนาที
บนกระดาน อาจารย์กำลังอธิบายเรื่องการแบ่งเซลล์ ส่วนข้าวหอมที่นั่งข้าง ๆ ก้มหน้าจดตามอย่างตั้งอกตั้งใจ
ฉันมองทุกอย่างรอบตัวราวกับกำลังดูภาพยนตร์เก่าที่เคยดูมาแล้วครั้งหนึ่ง
โต๊ะไม้ที่มีรอยปากกา
พัดลมเพดานที่หมุนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
เพื่อนร่วมชั้นที่ฉันไม่ได้เจอหน้ามาหลายปี
ทุกอย่างเหมือนเดิมไม่มีผิด
ต่างกันเพียงฉันที่ไม่ใช่เด็กอายุสิบหกอีกต่อไป
แม้ร่างกายจะกลับมาอยู่ในวัยนี้ แต่ความทรงจำตลอดสิบปีข้างหน้ายังคงอยู่ครบถ้วน
ฉันจำงานแรกที่ทำหลังเรียนจบได้
จำวันเงินเดือนออกครั้งแรกได้
จำได้แม้กระทั่งวันที่นทีขอฉันเป็นแฟน
และจำได้ชัดเจนที่สุด...
คือวันที่เขาจากไป
"พิมพ์ดาว"
เสียงอาจารย์ดังขึ้น
ฉันสะดุ้งเฮือก
"คะ!"
"ครูถามว่าไมโทซิสแบ่งออกเป็นกี่ระยะ?"
ฉันนิ่งไป
ให้ตายเถอะ...
ฉันเรียนจบมหาวิทยาลัยมาตั้งหลายปีแล้ว ใครจะไปจำเรื่องพวกนี้ได้!
"เอ่อ..."
ข้าวหอมแอบยกนิ้วสี่นิ้วให้ใต้โต๊ะ
ฉันรีบตอบ
"สี่ระยะค่ะ!"
อาจารย์พยักหน้า
"ดี งั้นช่วยอธิบายแต่ละระยะให้เพื่อนฟังหน่อย"
"..."
ฉันค่อย ๆ หันไปมองข้าวหอม
เจ้าตัวรีบก้มหน้าลงทันที
เพื่อนรักจริง ๆ!
สุดท้ายฉันก็ถูกอาจารย์บ่นไปชุดใหญ่ ก่อนจะอนุญาตให้นั่งลง
ข้าวหอมกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น
"ขำอะไร!"
ฉันกระซิบ
"ก็เธอทำหน้าเหมือนคนหลุดมาจากอนาคตเลยอะ"
ฉันชะงักทันที
ข้าวหอมหัวเราะคิกคัก
"โอ๊ย ดูหน้าเธอสิ!"
ฉันพยายามหัวเราะตาม
แต่ในใจกลับรู้สึกเย็นวาบ
ถ้าเธอรู้ว่าคำพูดเมื่อครู่เป็นความจริง...
เธอจะยังหัวเราะอยู่ไหมนะ?
พักกลางวันมาถึงเร็วกว่าที่คิด
ข้าวหอมเก็บหนังสือลงกระเป๋า ก่อนหันมาหาฉันด้วยสีหน้าร่าเริง
"ดาว ไปกินข้าวกัน!"
"อืม"
"วันนี้กินอะไรดี?"
ฉันกำลังจะตอบ แต่จู่ ๆ ความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมา
โรงอาหาร...
วันนี้ในอดีต ฉันเคยไปกินข้าวที่โรงอาหารฝั่งอาคารสาม
และหลังจากเจอนทีครั้งแรกตอนเช้า ฉันก็บังเอิญเจอเขาอีกครั้งที่ร้านน้ำ
เขาเป็นคนช่วยหยิบขวดน้ำที่วางอยู่บนชั้นสูงให้ฉัน
นั่นคือครั้งที่สองที่เราได้คุยกัน
ถ้าฉันไปที่เดิม...
ก็อาจได้เจอเขาอีก
"ข้าวหอม"
"หืม?"
"วันนี้ไปกินข้าวหลังโรงยิมกันไหม?"
เธอชะงัก
"โรงอาหารเล็กอะนะ?"
"อืม"
"แต่ร้านนั้นไม่ค่อยอร่อยเลย"
"ฉันอยากกินก๋วยเตี๋ยว"
"โรงอาหารใหญ่ก็มีก๋วยเตี๋ยว"
"แต่ฉันอยากกินร้านนั้น"
ข้าวหอมมองหน้าฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ
"วันนี้เธอแปลกจริง ๆ ด้วย"
ฉันยิ้มเจื่อน
"ขอโทษนะ"
"ไม่ต้องขอโทษหรอก แค่กินข้าวเอง"
เธอลุกขึ้นสะพายกระเป๋า
"ไปสิ คุณหนูพิมพ์ดาว วันนี้อยากกินร้านไหน ฉันจะพาไปหมดเลย"
ฉันหัวเราะออกมา
บางทีการได้กลับมาเจอเพื่อนในวัยนี้อีกครั้งก็ไม่เลวเหมือนกัน
อย่างน้อยฉันก็ยังมีคนที่ทำให้ยิ้มได้
โรงอาหารเล็กหลังโรงยิมมีนักเรียนนั่งอยู่เพียงไม่กี่โต๊ะ
ฉันเลือกโต๊ะริมหน้าต่าง ก่อนนั่งลงพร้อมชามก๋วยเตี๋ยว
ข้าวหอมกำลังดูดน้ำแดงอย่างอารมณ์ดี
"เออ ดาว"
"ว่าไง?"
"เธอจะลงชื่อเข้าชมรมถ่ายภาพไหม?"
ฉันชะงัก
"ชมรมถ่ายภาพ?"
"อืม! เปิดรับสมัครวันนี้วันสุดท้ายแล้วนะ"
เธอหยิบใบสมัครสีขาวออกมาจากกระเป๋า ก่อนยื่นให้ฉันดู
"ฉันว่าจะลง เธอลงด้วยกันสิ"
ฉันมองกระดาษตรงหน้า
ความทรงจำในอดีตค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
ชมรมถ่ายภาพ...
ใช่แล้ว
ในตอนนั้นฉันเคยเข้าชมรมนี้กับข้าวหอม
และนทีก็เป็นหนึ่งในรุ่นพี่ที่ช่วยดูแลกิจกรรม
เขาชอบถ่ายภาพท้องฟ้า
ส่วนฉันชอบถ่ายรูปดอกไม้
เรามักทะเลาะกันเล่น ๆ ว่าอะไรถ่ายยากกว่ากัน
วันหนึ่งเขาเคยยื่นรูปดอกไม้เล็ก ๆ ที่ขึ้นอยู่ริมกำแพงโรงเรียนให้ฉัน
แล้วบอกว่า...
ดาวรู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงชอบถ่ายรูป?
ตอนนั้นฉันตอบว่าไม่รู้
เขายิ้มก่อนพูดว่า
เพราะบางช่วงเวลามันสวยเกินกว่าจะปล่อยให้ผ่านไปเฉย ๆ
ฉันยังเก็บรูปใบนั้นเอาไว้ในกล่องความทรงจำที่บ้าน
กล่องที่ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ยังมีโอกาสได้มันมาอีกหรือเปล่า
"ดาว?"
เสียงข้าวหอมดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบัน
"ว่าไง สนใจไหม?"
ฉันมองใบสมัครอยู่นาน
ก่อนค่อย ๆ ส่ายหน้า
"ไม่ล่ะ"
ข้าวหอมเบิกตากว้าง
"หา! ทำไมอะ?"
"ฉันว่า...ฉันไม่ค่อยชอบถ่ายรูปแล้ว"
"อะไรของเธอ! เมื่ออาทิตย์ก่อนยังบอกว่าอยากมีกล้องตัวใหม่อยู่เลย"
ฉันหลุบตาลง
"เปลี่ยนใจแล้ว"
ข้าวหอมเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนค่อย ๆ เก็บใบสมัครกลับเข้ากระเป๋า
"งั้นไม่เป็นไร"
ฉันเงยหน้าขึ้น
"ไม่โกรธเหรอ?"
"จะโกรธทำไม?"
เธอทำหน้างง
"ก็เธอไม่ได้อยากเข้า ฉันจะไปบังคับได้ไง"
ฉันยิ้มบาง ๆ
ข้าวหอมยังคงเป็นข้าวหอม
ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี เธอก็เป็นคนที่เข้าใจฉันเสมอ
"แต่..."
เธอพูดต่อ
"ถ้าเปลี่ยนใจ รีบบอกนะ ฉันจะขอใบสมัครเพิ่มให้"
ฉันพยักหน้า
"อืม ขอบใจนะ"
"ไม่เป็นไร!"
เธอยิ้มกว้าง ก่อนชี้ตะเกียบมาทางฉัน
"ว่าแต่เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?"
"หืม?"
"ตั้งแต่เช้าแล้ว ดูเหมือนมีเรื่องให้คิดตลอดเลย"
ฉันนิ่งไป
"มีปัญหาอะไร บอกฉันได้นะ"
คำพูดธรรมดา ๆ ทำให้ขอบตาฉันร้อนขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ฉันรีบก้มหน้าลง
"ไม่มีอะไรหรอก"
ข้าวหอมมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนพยักหน้า
"โอเค"
เธอตักลูกชิ้นจากชามตัวเองมาใส่ชามฉัน
"งั้นกินเยอะ ๆ"
ฉันเงยหน้ามองเธออย่างงุนงง
"ให้ทำไม?"
"ก็เห็นกินไปนิดเดียวเอง"
เธอยิ้ม
"เวลาเครียด ๆ ต้องกินของอร่อย จะได้อารมณ์ดี"
ฉันหลุดหัวเราะเบา ๆ
"ขอบใจนะ"
แต่พอคีบลูกชิ้นเข้าปาก...
ฉันกลับนึกถึงใครอีกคนขึ้นมา
ดาว กินข้าวหรือยัง?
อย่ามัวแต่ทำงานจนลืมกินนะ
ถ้าไม่กิน เดี๋ยวเราไปป้อนถึงออฟฟิศเลย
ฉันรีบวางตะเกียบลง
ความรู้สึกจุกแน่นแล่นขึ้นมาในอก
นที...
แม้จะย้อนเวลากลับมาแล้ว
ทำไมฉันยังคิดถึงนายอยู่ตลอดเลยนะ
หลังเลิกเรียน ฉันตั้งใจกลับบ้านทันที
ยิ่งอยู่ในโรงเรียนนานเท่าไร โอกาสที่จะบังเอิญเจอนทีก็ยิ่งมากขึ้น
ฉันจึงรีบเก็บหนังสือลงกระเป๋า ก่อนบอกลาข้าวหอม
"วันนี้กลับก่อนนะ"
"อ้าว ไม่รอฉันเหรอ?"
"พอดีมีธุระนิดหน่อย"
"ธุระอะไร?"
ฉันนิ่งไปหนึ่งวินาที
"...แม่ให้รีบกลับ"
ข้าวหอมพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"โอเค เจอกันพรุ่งนี้!"
"อืม เจอกัน"
ฉันเดินออกจากห้องเรียนอย่างรวดเร็ว
วันนี้ทั้งวันฉันพยายามเปลี่ยนเส้นทางเดิน
ไม่เข้าชมรมเดิม
ไม่ไปโรงอาหารเดิม
และพยายามหลีกเลี่ยงทุกสถานที่ที่อาจทำให้เราได้พบกัน
ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจะได้ผลมากแค่ไหน
แต่แค่วันนี้ผ่านไปโดยไม่ต้องคุยกับนทีอีก...
ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว
ฉันคิดเช่นนั้น
จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าอาคารห้องสมุด
"โอ๊ย!"
เสียงร้องของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหน้า
ฉันหันไปมอง
นักเรียนรุ่นน้องคนหนึ่งกำลังยืนก้มเก็บเอกสารที่ตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้น
ข้าง ๆ มีเด็กหนุ่มสองคนในชุดนักเรียน ม.6 กำลังช่วยเก็บให้
หนึ่งในนั้นคือ...
นที
ฉันหยุดเดินทันที
ให้ตายเถอะ!
โรงเรียนตั้งกว้าง ทำไมต้องมาเจอเขาตรงนี้อีกแล้ว!
ฉันรีบหมุนตัวเตรียมเดินกลับ
แต่จังหวะนั้นกลับมีเสียงเรียกดังขึ้น
"น้องครับ!"
ฉันชะงัก
ไม่ใช่อีกแล้วใช่ไหม...
"น้องคนที่ยืนตรงนั้นน่ะ!"
ฉันค่อย ๆ หันกลับไป
แต่คนที่เรียกกลับไม่ใช่นที
เป็นเด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนข้างเขา
รูปร่างสูง ผมสั้น และมีรอยยิ้มกวน ๆ บนใบหน้า
ฉันจำเขาได้ทันที
ภาคิน
เพื่อนสนิทของนที
"ช่วยหยิบกระดาษแผ่นนั้นให้หน่อยได้ไหมครับ?"
เขาชี้ไปยังกระดาษที่ปลิวมาตกใกล้เท้าฉัน
ฉันก้มลงหยิบ ก่อนเดินไปยื่นให้
"นี่ค่ะ"
"ขอบคุณครับ!"
ภาคินยิ้มกว้าง
"น้องชื่ออะไรเหรอ?"
"พิมพ์ดาวค่ะ"
"พิมพ์ดาว? ชื่อน่ารักดีนะ"
ฉันยิ้มเจื่อน
ก่อนสายตาจะเผลอเหลือบไปหานที
เขากำลังช่วยรุ่นน้องเก็บเอกสารอย่างเงียบ ๆ
เมื่อรู้ตัวว่าถูกมอง เขาก็เงยหน้าขึ้น
สายตาของเราสบกัน
ฉันรีบหลบตา
"งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"
"อ้าว รีบไปไหน—"
"คิน"
เสียงนทีดังขึ้น
ภาคินหันไปมอง
"ว่า?"
"ช่วยยกกล่องพวกนี้ไปห้องพักครูหน่อย"
"อ้าว แล้วมึงอะ?"
"เดี๋ยวกูเก็บตรงนี้ต่อ"
"เออ ๆ ใช้เก่งจริงนะ"
ภาคินบ่น แต่ก็ยอมยกกล่องเดินจากไป
ฉันรีบหันหลังเตรียมเดินต่อ
ทว่าเสียงนทีก็ดังขึ้นเบา ๆ
"พิมพ์ดาว"
ฉันหยุด
หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง
"คะ?"
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนถามว่า
"กลับบ้านแล้วเหรอ?"
คำถามธรรมดาเหลือเกิน
ธรรมดาจนฉันแทบอยากร้องไห้
เมื่อก่อนนทีมักถามแบบนี้เสมอ
เลิกงานแล้วเหรอ?
กลับบ้านหรือยัง?
ให้เราไปรับไหม?
ฉันกลืนน้ำลาย
"ค่ะ"
"อืม"
เขาพยักหน้า
"เดินทางดี ๆ นะ"
ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ
แค่นั้นเหรอ?
เขาไม่ถามอะไรต่อ
ไม่พยายามชวนคุย
ไม่แม้แต่จะเดินเข้ามาใกล้
นทีก้มลงเก็บเอกสารต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฉันควรจะดีใจสิ
นี่คือสิ่งที่ฉันขอเขาเอง
ฉันอยากให้เขาทำเหมือนเราไม่รู้จักกัน
แต่ทำไม...
พอเขาทำตามจริง ๆ ฉันถึงรู้สึกเจ็บขนาดนี้
"ขอบคุณค่ะ..."
ฉันตอบเบา ๆ ก่อนเดินจากมา
ฉันเดินมาถึงม้านั่งใต้ต้นหูกวางข้างสนามฟุตบอล ก่อนตัดสินใจนั่งพัก
ขาทั้งสองข้างเริ่มหมดแรง
ไม่ใช่เพราะเดินไกล
แต่เพราะการพยายามหลบหน้าคนคนเดียวตลอดทั้งวันมันเหนื่อยกว่าที่คิด
ฉันเอนหลังพิงพนักม้านั่ง แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า
แสงแดดยามเย็นส่องผ่านใบไม้ลงมาเป็นลวดลายบนพื้น
ในความทรงจำเดิม...
ฉันกับนทีเคยนั่งตรงนี้ด้วยกัน
ตอนนั้นเราเพิ่งเริ่มคุยกันได้ไม่กี่เดือน
ฉันกำลังเครียดเรื่องสอบ
ส่วนนทีนั่งกินไอศกรีมอย่างสบายอารมณ์
พี่ที
ครับ?
ถ้าดาวสอบตกจะทำยังไงดี?
ก็สอบใหม่
แล้วถ้าสอบใหม่ยังตกอีกล่ะ?
ก็ติวใหม่
แล้วถ้าดาวทำไม่ได้สักทีล่ะ?
เขาหันมามองฉัน ก่อนยิ้ม
งั้นพี่จะติวให้จนกว่าจะทำได้
แล้วถ้าพี่เบื่อ?
ไม่เบื่อหรอก
รู้ได้ไง?
เขาหัวเราะเบา ๆ
ก็พี่ชอบดาวนี่นา
ตอนนั้นฉันเขินจนแทบอยากเอาหนังสือฟาดหน้าเขา
แต่วันนี้...
แค่คิดถึงคำพูดเหล่านั้น น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง
"ฮึก..."
ฉันรีบยกมือปิดปาก
พยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้
ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ
ฉันย้อนเวลากลับมาแล้วแท้ ๆ
นทียังมีชีวิตอยู่
เขายังเดินได้ พูดได้ ยิ้มได้
ฉันควรมีความสุขสิ
แต่ทำไม...
การเห็นเขาอยู่ตรงหน้าโดยที่ไม่สามารถเข้าไปกอดได้
ถึงเจ็บปวดมากกว่าที่คิดเอาไว้หลายเท่า
ฉันก้มหน้าลง ซบใบหน้ากับฝ่ามือ
"คิดถึง..."
เสียงของฉันสั่น
"คิดถึงนายจังเลย..."
ฉันไม่รู้ว่านั่งร้องไห้อยู่นานแค่ไหน
จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
"เอ่อ..."
ฉันรีบเงยหน้าขึ้น
เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย
ภาคิน
เขามองฉันด้วยสีหน้างุนงง
"อ้าว น้องพิมพ์ดาว?"
ฉันรีบเช็ดน้ำตา
"ค่ะ..."
"เป็นอะไร ร้องไห้เหรอ?"
"เปล่าค่ะ"
ภาคินเลิกคิ้ว
"ตาแดงขนาดนั้นยังจะบอกว่าเปล่าอีก"
ฉันก้มหน้า
เขามองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นทิชชูซองเล็กมาให้
"เอาไปสิ"
ฉันชะงัก
"ขอบคุณค่ะ..."
"ไม่เป็นไร"
เขานั่งลงบนม้านั่งอีกฝั่ง เว้นระยะห่างพอสมควร
"ทะเลาะกับแฟนมาเหรอ?"
ฉันส่ายหน้า
"ไม่มีแฟนค่ะ"
"อ้าว งั้นแอบชอบใครแล้วเขาไม่ชอบกลับ?"
ฉันหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา
"พี่นี่ชอบเดาจังนะคะ"
"ก็ลองถามดู"
ภาคินยักไหล่
ก่อนหันไปมองสนามฟุตบอล
"เอาจริง ๆ เรื่องความรักมันก็แบบนี้แหละ"
ฉันหันไปมองเขา
"แบบไหนคะ?"
"ก็...บางทีเราชอบใครสักคน แต่ดันทำอะไรไม่ได้"
ฉันนิ่งไป
ภาคินถอนหายใจ
"ไม่รู้สิ พูดเหมือนตัวเองมีประสบการณ์เลยเนอะ"
ฉันหัวเราะเบา ๆ
"พี่ไม่มีแฟนเหรอคะ?"
"ไม่มีครับ โสดสนิท!"
เขาตอบทันที
"แต่ถ้าน้องมีเพื่อนน่ารัก ๆ แนะนำพี่ได้นะ"
ฉันส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
ภาคินยังคงเหมือนเดิมจริง ๆ
ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ผู้ชายคนนี้ก็ยังพูดเล่นได้ทุกสถานการณ์
"เออ จริงสิ"
เขาหันมาหาฉัน
"น้องรู้จักไอ้ทีมาก่อนเหรอ?"
หัวใจฉันกระตุก
"ทำไมคะ?"
"ก็เมื่อเช้ามันดูแปลก ๆ"
ฉันพยายามรักษาสีหน้า
"แปลกยังไงคะ?"
ภาคินขมวดคิ้วเหมือนกำลังนึก
"ปกติมันไม่ค่อยสนใจใครเท่าไหร่หรอกนะ"
ฉันเกือบหลุดหัวเราะ
ไม่สนใจใครงั้นเหรอ?
นทีที่ฉันรู้จักเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่นจะตาย
"แต่วันนี้..."
ภาคินพูดต่อ
"มันดูเหมือนกำลังตามหาใครสักคนอยู่"
ฉันนิ่งไปทันที
"ตามหา...ใครเหรอคะ?"
"ไม่รู้เหมือนกัน"
เขายักไหล่
"ตั้งแต่เช้าแล้ว มันเดินอ้อมไปหลังโรงยิมทั้งที่ปกติไม่เคยไปทางนั้น"
หัวใจฉันเริ่มเต้นแรงขึ้น
หลังโรงยิม?
ทางที่ฉันเลือกเดินเพื่อหลบเขาน่ะเหรอ?
"พี่แน่ใจเหรอคะ?"
"แน่ใจสิ!"
ภาคินหัวเราะ
"ปกติมันขึ้นตึกทางบันไดฝั่งตะวันตกทุกวัน วันนี้อยู่ ๆ ก็บอกจะเดินอ้อม"
ฉันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
เดี๋ยวนะ...
ในอดีตเดิม นทีควรจะอยู่ที่บันไดฝั่งตะวันตก
ฉันจำได้ชัดเจน
แต่วันนี้ฉันเลือกเปลี่ยนเส้นทาง
แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่หลังโรงยิมได้?
"พี่ภาคินคะ..."
ฉันเรียกเสียงเบา
"หืม?"
"พี่นที...เขาเคยพูดถึงหนูไหมคะ?"
ภาคินทำหน้างง
"พูดถึงน้อง?"
ฉันพยักหน้า
"ค่ะ"
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนส่ายหน้า
"ไม่เคยนะ"
ฉันแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่คำพูดต่อมาของเขากลับทำให้ฉันชะงักอีกครั้ง
"แต่เมื่อเช้ามันถามพี่เรื่องน้องคนหนึ่ง"
"..."
"มันถามว่าถ้าเจอคนที่ไม่อยากให้เราเข้าใกล้ เราควรทำยังไง"
ฉันเบิกตากว้าง
"แล้วพี่ตอบว่าอะไรคะ?"
ภาคินหัวเราะ
"พี่ก็บอกว่า ถ้าเขาไม่อยากคุย ก็อย่าไปยุ่งสิวะ!"
ฉันนิ่งไป
"แล้ว..."
"แล้วไอ้ทีก็บอกว่า..."
ภาคินหยุดคิด
ก่อนทำหน้าสงสัย
"เออ มันพูดอะไรแปลก ๆ ด้วย"
หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง
"พูดว่าอะไรคะ?"
เขาหันมามองฉัน
"มันบอกว่า..."
"..."
"บางทีการไม่เข้าไปยุ่งกับชีวิตใครสักคน อาจเป็นวิธีที่ทำให้คนนั้นมีความสุขที่สุด"
ฉันตัวแข็งทื่อ
ประโยคนั้น...
ทำไมถึงคุ้นเหลือเกิน
เพราะก่อนที่นทีจะเสียชีวิต เราเคยคุยเรื่องนี้กัน
วันนั้นฉันถามเขาว่า
ถ้าวันหนึ่งเราสองคนต้องแยกจากกัน นายจะทำยังไง?
เขาตอบว่า...
ถ้าการไม่มีเราทำให้ดาวมีความสุข เราก็จะยอม
ตอนนั้นฉันโกรธเขามาก
ฉันบอกว่าไม่ชอบให้พูดเรื่องแยกจากกัน
เขาจึงหัวเราะแล้วดึงฉันเข้าไปกอด
โอเค ๆ ไม่พูดแล้ว
งั้นอยู่ด้วยกันไปจนแก่เลยเนอะ
ฉันไม่เคยคิดเลยว่า...
คำพูดในวันนั้นจะกลายเป็นสิ่งที่ฉันต้องเผชิญจริง ๆ
"น้อง?"
เสียงภาคินดังขึ้น
"เป็นอะไรหรือเปล่า?"
ฉันรีบส่ายหน้า
"เปล่าค่ะ"
เขามองฉันอย่างไม่ค่อยเชื่อ
ก่อนยักไหล่
"เอาเถอะ พี่ก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรเหมือนกัน"
ฉันก้มหน้าลง
ความคิดในหัวเริ่มยุ่งเหยิงไปหมด
นทีรู้จักฉันก่อนหน้านี้หรือเปล่า?
หรือเขาแค่บังเอิญพูดอะไรคล้าย ๆ กับในอนาคต?
แล้วเรื่องนาฬิกานั่นอีก...
"คิน!"
เสียงเรียกจากระยะไกลทำให้เราทั้งคู่หันไปมอง
นทีกำลังเดินตรงมา
ในมือถือกระเป๋านักเรียนหนึ่งใบ
เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นฉันนั่งอยู่กับภาคิน
"อ้าว มึงมาอยู่นี่เอง"
ภาคินยกมือขึ้นโบก
"เออ กูนั่งคุยกับน้องอยู่"
นทีมองฉัน
สายตาของเขาเลื่อนผ่านใบหน้าที่คงยังมีร่องรอยน้ำตาของฉัน
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
"กลับยัง?"
เขาหันไปถามภาคิน
"กลับดิ รอมึงอยู่เนี่ย"
ภาคินลุกขึ้นยืน ก่อนหันมายิ้มให้ฉัน
"งั้นพี่ไปก่อนนะ"
"ค่ะ ขอบคุณสำหรับทิชชูนะคะ"
"ไม่เป็นไร!"
เขายิ้มกว้าง
"อย่าร้องไห้บ่อยล่ะ เดี๋ยวไม่สวย"
ฉันหลุดหัวเราะ
"ค่ะ"
ภาคินเดินนำออกไป
ส่วนนทียังยืนอยู่ที่เดิม
ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา
เขามองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเบา ๆ
"ข้าวกลางวัน...กินหรือยัง?"
ฉันชะงัก
"คะ?"
นทีเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป
เขานิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนแก้คำพูด
"หมายถึง...วันนี้กินข้าวหรือเปล่า?"
ฉันพยักหน้า
"กินแล้วค่ะ"
"อืม"
เขายิ้มบาง ๆ
"ดีแล้ว"
ฉันเม้มริมฝีปาก
ในอดีตนทีชอบถามฉันเรื่องกินข้าวเสมอ
เพราะเวลาฉันเครียด ฉันมักกินอะไรไม่ค่อยลง
เขารู้เรื่องนี้ดี
แต่ในตอนนี้...
เราเพิ่งเจอกันวันแรก
เขาไม่ควรรู้เรื่องพวกนั้น
ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างลังเล
"พี่นทีคะ"
"ครับ?"
"ทำไมพี่ถึงถามแบบนั้น?"
เขานิ่งไป
"ถามเรื่องอะไร?"
"เรื่องกินข้าว"
นทีเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย
"ก็เห็นเราเหมือนไม่ค่อยสบาย"
ฉันจ้องเขา
"แค่นั้นเหรอคะ?"
เขาพยักหน้า
"อืม แค่นั้น"
ฉันไม่รู้ว่าควรเชื่อดีหรือเปล่า
แต่ก่อนที่จะถามอะไรต่อ เขาก็พูดขึ้นมา
"พิมพ์ดาว"
ฉันเงยหน้า
"คะ?"
"ถ้าพี่ทำให้เราไม่สบายใจ..."
เขาหยุดไปเล็กน้อย
ก่อนยิ้มบาง ๆ
"พี่ขอโทษนะ"
หัวใจฉันกระตุกวูบ
ฉันส่ายหน้าทันที
"พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยค่ะ"
นทีมองฉันเงียบ ๆ
"จริงเหรอ?"
"ค่ะ"
"งั้น..."
เขาสูดลมหายใจเบา ๆ
"ไม่ต้องกลัวพี่ก็ได้นะ"
ฉันนิ่งไป
"พี่ไม่ได้จะทำอะไรเรา"
ฉันหลุบตาลง
ถ้าเขารู้ความจริง...
เขาจะยังพูดแบบนี้อยู่ไหมนะ?
ฉันไม่ได้กลัวเขาเลย
ไม่เคยกลัวแม้แต่นิดเดียว
สิ่งเดียวที่ฉันกลัว...
คือการต้องเสียเขาไปอีกครั้งต่างหาก
"ขอโทษค่ะ"
ฉันตอบเสียงเบา
"แต่หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ"
นทีพยักหน้า
"อืม กลับดี ๆ"
ฉันลุกขึ้นจากม้านั่ง
ก่อนเดินผ่านเขาไป
แต่พอเดินมาได้ไม่กี่ก้าว...
เสียงของเขาก็ดังตามหลังมา
"ดาว"
ฉันหยุดเดินทันที
ไม่ใช่พิมพ์ดาว
แต่เป็นดาว
ชื่อที่เขาใช้เรียกฉันในอนาคต
ฉันค่อย ๆ หันกลับไป
นทีเองก็ดูตกใจเล็กน้อยที่เผลอเรียกแบบนั้น
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ
"เอ่อ...ขอโทษ"
ฉันมองเขา
"พี่..."
"เห็นชื่อในบัตรเมื่อเช้าน่ะ"
เขารีบอธิบาย
"เลยเผลอเรียกสั้น ๆ"
ฉันพยักหน้าอย่างช้า ๆ
"ค่ะ..."
เขายิ้ม
"กลับบ้านดี ๆ นะ"
ฉันฝืนยิ้มตอบ ก่อนรีบเดินจากมา
แต่คราวนี้...
ฉันไม่ได้รู้สึกโล่งใจเหมือนตอนเช้าอีกแล้ว
เพราะยิ่งพยายามหลบหน้าเขา
ฉันกลับยิ่งพบเรื่องแปลก ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ
เวลา 17.42 น.
ฉันนั่งอยู่บนรถโดยสารประจำทางที่กำลังแล่นผ่านถนนหน้าโรงเรียน
ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน
ผู้โดยสารบนรถมีไม่มากนัก
ฉันเลือกนั่งริมหน้าต่าง ก่อนมองภาพเมืองที่ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไป
ทุกอย่างดูเก่ากว่าในความทรงจำสิบปี
ร้านกาแฟบางร้านยังไม่เปิด
ตึกสูงหลายแห่งยังไม่มี
แม้แต่ป้ายโฆษณาข้างถนนก็เป็นแบบที่ฉันลืมไปแล้ว
โลกในปี 2559 ยังคงดำเนินไปตามปกติ
แต่สำหรับฉัน...
ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือโอกาสเปลี่ยนอนาคต
ฉันหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า
ก่อนเปิดไปยังหน้าว่างหน้าแรก
แล้วเขียนข้อความลงไป
สิ่งที่ต้องทำ
1. ห้ามเข้าไปสนิทกับนที
2. ห้ามเข้าชมรมถ่ายภาพ
3. ห้ามไปสถานที่ที่เคยไปด้วยกัน
4. ห้ามตกหลุมรักเขาอีก
ฉันมองข้อสุดท้ายอยู่นาน
ก่อนเขียนเพิ่มอีกหนึ่งบรรทัด
5. ต้องทำให้นทีมีชีวิตอยู่จนถึงวันที่ 19 กันยายน 2569
ปลายปากกาหยุดนิ่ง
น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนหน้ากระดาษ
ฉันรีบเช็ดมันออก
"คราวนี้..."
ฉันพึมพำกับตัวเอง
"นายต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้นะ"
ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน
ไม่รู้ว่าการย้อนเวลาครั้งนี้มีเงื่อนไขอะไร
และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะมีโอกาสอยู่ในอดีตได้นานเท่าไร
แต่ฉันรู้เพียงอย่างเดียว
ฉันจะไม่ยอมให้นทีตายอีกแล้ว
ต่อให้ต้องแลกกับการที่เขาไม่เคยรักฉันเลยก็ตาม
คืนนั้น หลังอาบน้ำเสร็จ ฉันกลับมานั่งบนเตียงพร้อมโทรศัพท์เครื่องเก่าในมือ
ฉันลองเปิดดูรูปภาพในเครื่อง
รูปถ่ายกับข้าวหอม
รูปอาหารกลางวัน
รูปเซลฟี่หน้ากระจกในห้องเรียน
ทุกอย่างเป็นภาพธรรมดาของเด็กมัธยมคนหนึ่ง
ฉันเลื่อนดูอยู่นาน
ก่อนจะหยุดที่รูปหนึ่ง
เป็นภาพถ่ายหมู่จากกิจกรรมโรงเรียนเมื่อสัปดาห์ก่อน
ฉันยืนอยู่กลางกลุ่มเพื่อน
ข้าวหอมยืนชูสองนิ้วอยู่ข้าง ๆ
ส่วนด้านหลัง...
มีนักเรียนรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งกำลังช่วยจัดเก้าอี้
ฉันซูมภาพเข้าไป
แล้วหัวใจก็เริ่มเต้นแรง
เพราะหนึ่งในนั้นคือนที
เขายืนอยู่ใกล้เสาอาคาร
ในมือมีขวดน้ำดื่ม
และสายตาของเขา...
กำลังมองมาทางฉัน
ฉันนิ่งไป
ก่อนรีบเลื่อนดูรูปอื่นในอัลบั้มเดียวกัน
มีอีกภาพหนึ่ง
ภาพที่ฉันกำลังหัวเราะกับข้าวหอม
นทียังคงอยู่ด้านหลัง
เขาไม่ได้มองกล้อง
แต่มองมาทางฉันอีกครั้ง
ฉันขมวดคิ้ว
"เป็นไปได้ยังไง..."
ในความทรงจำเดิม ฉันเพิ่งรู้จักนทีวันนี้
เราควรเป็นคนแปลกหน้ากันก่อนหน้านี้
แล้วทำไม...
เขาถึงมองฉันในภาพถ่ายที่ถ่ายก่อนเราเจอกันเสียอีก?
หรือฉันแค่คิดมากไปเอง?
บางทีเขาอาจกำลังมองอะไรบางอย่างที่อยู่ใกล้ฉันก็ได้
ฉันพยายามบอกตัวเองแบบนั้น
แต่ทันใดนั้น คำพูดของภาคินเมื่อเย็นก็ผุดขึ้นมาในหัว
มันดูเหมือนกำลังตามหาใครสักคนอยู่
ปกติมันขึ้นตึกทางบันไดฝั่งตะวันตกทุกวัน วันนี้อยู่ ๆ ก็บอกจะเดินอ้อม
ฉันค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลง
ในอดีต...
วันที่เราเจอกันครั้งแรก นทีควรจะเดินขึ้นบันไดฝั่งตะวันตก
แต่วันนี้ฉันเปลี่ยนเส้นทาง
และเขาก็เปลี่ยนเส้นทางด้วย
ฉันจำแววตาของเขาเมื่อเช้าได้
สายตาที่มองฉันราวกับกำลังเจอคนที่คิดว่าจะไม่มีวันได้พบกันอีก
ฉันก้มลงมองสมุดในมือ
ก่อนคำถามหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัว
หรือว่า...
คนที่ย้อนเวลากลับมา ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว?
ฉันนั่งนิ่งอยู่นาน
ก่อนส่ายหน้าแรง ๆ
"ไม่หรอก..."
ฉันพึมพำ
"มันจะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง"
แต่ไม่ว่าจะพยายามหาเหตุผลมาหักล้างมากแค่ไหน...
ฉันก็ไม่สามารถลบภาพนาฬิกาพกสีเงินที่มีรอยร้าวสองเส้นออกจากหัวได้เลย
และที่สำคัญ...
ทำไมในวันแรกที่พบกัน นทีถึงพูดกับฉันว่า
พี่ต่างหากที่ควรขอโทษ
ทั้งที่ฉันยังไม่ได้กล่าวโทษอะไรเขาเลยด้วยซ้ำ
ฉันค่อย ๆ ปิดสมุด
ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนผ่านหน้าต่างห้องนอน
"นที..."
ฉันเรียกชื่อเขาเบา ๆ
"นายกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่หรือเปล่า?"
ไม่มีเสียงตอบ
มีเพียงสายลมเย็นที่พัดผ้าม่านให้ขยับเบา ๆ
แต่ในใจของฉันกลับเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่ง
บางสิ่งที่ทำให้การย้อนเวลากลับมาครั้งนี้...
อาจไม่ได้เป็นไปอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ตั้งแต่แรก