บางคนบอกว่า หากรักใครสักคนมากพอ เราจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีความสุขแต่ไม่เคยมีใครบอกฉันเลยว่า...หากวันหนึ่งการรักใครสักคน กลับกลายเป็นเหตุผลที่ทำให้เราต้องสูญเสียเขาไป เราควรทำอย่างไร
18 กันยายน 2026 เวลา 22.48 น.
คืนที่นทีตาย ฉันกำลังโกรธเขาเรื่องมาสาย
ฟังดูเป็นเรื่องเล็กน้อยใช่ไหม?
สำหรับคู่รักที่คบกันมาเจ็ดปี การมาสายสิบหรือยี่สิบนาทีไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรนัก โดยเฉพาะกับนทีที่มักมีเหตุผลสารพัดมาแก้ตัวเสมอ บางครั้งรถติด บางครั้งงานไม่เสร็จ และบางครั้งก็แค่แวะซื้อขนมที่ฉันเคยบ่นว่าอยากกินเมื่อหลายวันก่อน
แต่วันนี้เป็นวันพิเศษ
วันครบรอบเจ็ดปีของเรา
ฉันนั่งอยู่ในร้านขนมเล็ก ๆ ที่เปิดจนถึงเที่ยงคืน ตรงหน้าเป็นเค้กสตรอว์เบอร์รีขนาดครึ่งปอนด์ซึ่งฉันตั้งใจเลือกมาโดยเฉพาะ บนหน้าเค้กมีตัวอักษรสีขาวเขียนเอาไว้ว่า Happy 7th Anniversary
ฉันเหลือบมองนาฬิกาบนผนังเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ ก่อนถอนหายใจออกมา
"ถ้าอีกสิบนาทียังไม่มา ฉันจะกินคนเดียวให้หมดเลย"
ฉันบ่นกับตัวเอง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเจ้าของชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ
รอสายเพียงไม่นาน ปลายทางก็กดรับ
"ครับ คุณแฟน"
แค่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคย ความหงุดหงิดของฉันก็ลดลงไปเกือบครึ่ง
เกือบเท่านั้นนะ
"นที นายอยู่ไหนแล้ว?"
"ใกล้ถึงแล้วครับ"
"พูดแบบนี้มาสามรอบแล้ว"
"รอบนี้ถึงจริง ๆ"
"แล้วสองรอบแรกโกหกเหรอ?"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังขึ้น
"โห ยังไม่ทันเจอหน้าก็โดนสอบสวนแล้ว"
"ก็ใครใช้ให้มาสายล่ะ"
"ขอโทษครับ รถติดนิดหน่อย"
"ฝนก็ตกหนักด้วย ขับรถดี ๆ ล่ะ"
"เป็นห่วงเหรอ?"
ฉันกลอกตาทั้งที่รู้ว่าเขามองไม่เห็น
"เปล่า กลัวนายมาไม่ทันกินเค้ก"
"อ้าว นึกว่าเป็นห่วงแฟน"
"แฟนใครไม่ทราบ?"
"แฟนคนที่น่ารักที่สุดในโลกไงครับ"
ฉันหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
นทีเป็นแบบนี้เสมอ
เขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ชอบพูดคำหวานตลอดเวลา แต่เขารู้ว่าควรพูดอะไรในเวลาที่ฉันกำลังงอน และที่น่าเจ็บใจคือมันได้ผลแทบทุกครั้ง
"นี่ ดาว"
"หืม?"
"เจ็ดปีแล้วนะ"
ฉันมองเค้กตรงหน้า รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก
"อืม เจ็ดปีแล้ว"
"ไม่เบื่อเราบ้างเหรอ?"
"เบื่อสิ"
"ตอบเร็วไปไหม"
"นายอยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ?"
"แบบว่า...ไม่เคยเบื่อเลยค่ะ เพราะแฟนหนูทั้งหล่อ ทั้งนิสัยดี แล้วก็รักหนูมาก"
"แหวะ!"
เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นทันที
ฉันเองก็หัวเราะตาม
ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เราไม่ใช่คู่รักที่หวานกันตลอดเวลา เราเคยทะเลาะกันเรื่องเล็กน้อย เคยไม่เข้าใจกัน บางวันฉันเหนื่อยจากงานจนไม่อยากคุยกับใคร ส่วนนทีก็เคยยุ่งจนลืมตอบข้อความฉันทั้งวัน
แต่ไม่ว่าจะทะเลาะกันหนักแค่ไหน สุดท้ายเราก็มักจะกลับมานั่งกินข้าวด้วยกันอยู่ดี
เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าฉันชอบกินไข่ดาวแบบไข่แดงไม่สุก รู้ว่าถ้าวันไหนฉันเงียบผิดปกติ แปลว่ากำลังมีเรื่องให้คิด และรู้ว่าฉันชอบบอกว่าไม่เป็นไร ทั้งที่จริง ๆ แล้วอยากให้ใครสักคนถามต่ออีกนิด
สำหรับฉัน นทีไม่ใช่แค่แฟน
เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว
"ดาว"
เสียงของเขาทำให้ฉันหลุดจากความคิด
"ว่าไง?"
"ถ้าปีหน้าเรายังอยู่ด้วยกัน..."
"ทำไม?"
"ปีที่แปด เราไปเที่ยวทะเลกันอีกไหม?"
ฉันยิ้ม
"ได้สิ แต่คราวนี้นายต้องถ่ายรูปฉันให้สวยนะ"
"รูปปีที่แล้วก็สวย"
"สวยตรงไหน! นายถ่ายฉันตอนกำลังกินกุ้ง!"
"ก็น่ารักดี"
"นที!"
"ครับ ๆ ปีหน้าจะถ่ายให้สวยที่สุดเลย"
ฉันส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย
"แล้วปีต่อ ๆ ไปด้วยนะ"
ฉันชะงัก
"อะไรนะ?"
"หมายถึง...ไปเที่ยวด้วยกันอีกหลาย ๆ ปีเลย"
หัวใจของฉันอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด
แม้เราจะคบกันมานาน แต่บางครั้งคำพูดธรรมดา ๆ ของเขาก็ยังทำให้ฉันเขินได้เหมือนสมัยที่เพิ่งเริ่มรักกัน
"อืม"
ฉันตอบเบา ๆ
"สัญญาแล้วนะ"
"สัญญาครับ"
เสียงฝนด้านนอกดังขึ้นเล็กน้อย
นทีบอกว่าใกล้ถึงแล้ว ก่อนจะพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงร่าเริง
"ดาว"
"อะไรอีก?"
"รักนะ"
ฉันยิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์
"รู้แล้วน่า"
"แล้วไม่รักเราบ้างเหรอ?"
"ไม่บอก"
"ใจร้ายจัง"
"รีบมาสิ เดี๋ยวบอกต่อหน้า"
"จริงนะ?"
"อืม"
"โอเค งั้นอีกห้านาทีเจอกัน"
"ขับรถดี ๆ นะ"
"ครับผม"
ก่อนที่สายจะถูกตัดไป ฉันได้ยินเสียงเขาพูดเบา ๆ อีกครั้ง
"รอเราหน่อยนะดาว"
ฉันไม่รู้เลยว่า...
นั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้ยินเสียงของเขา
เวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที
ฉันเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง
"ไหนบอกห้านาที..."
ฉันพึมพำ พลางเลื่อนดูข้อความเก่า ๆ ในโทรศัพท์
หน้าจอแสดงรูปคู่ของเราที่ถ่ายไว้เมื่อปีที่แล้ว นทียืนกอดคอฉันอยู่ริมทะเล เขายิ้มกว้างจนตาหยี ส่วนฉันกำลังทำหน้าบึ้ง เพราะเขาเพิ่งแกล้งป้ายไอศกรีมลงบนแก้ม
ฉันจำวันนั้นได้ดี
เราไปทะเลกันสองคนเป็นครั้งแรกหลังจากเริ่มทำงาน
ตอนเย็นเขาพาฉันเดินเล่นริมชายหาด ก่อนถามขึ้นมาว่า
ถ้าวันหนึ่งเราแก่จนเดินไม่ไหวแล้ว ดาวจะยังจับมือเราอยู่ไหม?
ฉันตอบเขาไปว่า
ถ้านายแก่จนเดินไม่ไหว ฉันจะซื้อไม้เท้าให้
เขาหัวเราะ ก่อนจะบอกว่า
งั้นซื้อสองอันนะ จะได้เดินด้วยกัน
ตอนนั้นฉันคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่เพ้อเจ้อที่สุดในโลก
แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกว่า...
การได้แก่ไปพร้อมกับใครสักคนคงเป็นเรื่องดีไม่น้อย
ฉันกำลังจะกดโทรหาเขาอีกครั้ง
ทันใดนั้น เสียงแตรรถก็ดังลั่นมาจากด้านนอก
ปรี๊นนนน!
ตามด้วยเสียงเบรกยาวจนบาดหู
เอี๊ยดดด!
ฉันสะดุ้ง ก่อนหันขวับไปทางกระจกหน้าร้าน
ตรงสี่แยกห่างออกไปไม่มาก รถบรรทุกคันหนึ่งกำลังเสียหลักบนถนนเปียกฝน
ผู้คนที่ยืนอยู่บริเวณทางเท้าต่างกรีดร้องและวิ่งหนีกันอย่างแตกตื่น
ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว
สายตาจับจ้องไปยังเหตุการณ์ตรงหน้า
ท่ามกลางความวุ่นวาย ฉันเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งสวมเสื้อกันฝนสีเหลืองยืนอยู่ใกล้ขอบถนน เธอดูตกใจจนไม่สามารถขยับตัวได้
แล้วจู่ ๆ ...
ชายคนหนึ่งก็วิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปหาเธอ
เขาคว้าตัวเด็กหญิงออกจากทางรถ ก่อนส่งเธอไปยังผู้ใหญ่ที่รีบเข้ามารับ
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก
เร็วเสียจนฉันแทบมองไม่ทัน
แต่ในวินาทีที่ผู้ชายคนนั้นหันกลับมา...
หัวใจฉันเหมือนถูกบีบอย่างแรง
เสื้อเชิ้ตสีกรมท่า
กางเกงขายาวสีดำ
รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่โปรด
และรูปร่างสูงคุ้นตา
"...ที?"
ฉันพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา
ไม่ใช่หรอก
มันจะเป็นเขาได้ยังไง
นทีบอกว่ากำลังขับรถมาหาฉันนี่นา
แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะคิดอะไรต่อ...
เสียงกระแทกก็ดังสนั่น
โครม!!
ฉันเห็นร่างของชายคนนั้นถูกแรงชนเหวี่ยงออกไปบนถนน
ทุกอย่างรอบตัวเงียบลงในทันที
ทั้งเสียงฝน เสียงผู้คน และเสียงหัวใจของฉัน
เหลือเพียงภาพของผู้ชายที่นอนนิ่งอยู่กลางถนน
"ไม่..."
ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว
"ไม่จริง..."
โทรศัพท์หลุดจากมือ กระแทกพื้นจนเกิดเสียงดัง
ฉันไม่สนใจมันอีกต่อไป
สองขารีบวิ่งออกจากร้าน ท่ามกลางเสียงพนักงานที่ตะโกนเรียกตามหลัง
ฝนเย็นจัดกระทบใบหน้า
เสื้อผ้าเปียกชุ่มภายในเวลาไม่กี่วินาที
แต่ฉันไม่รู้สึกถึงอะไรเลย
ในหัวมีเพียงความคิดเดียว
ขออย่าให้เป็นเขา
ขอร้องล่ะ...
ใครก็ได้
แต่อย่าเป็นนทีเลย
ฉันวิ่งฝ่าฝูงชนที่กำลังมุงดูอุบัติเหตุ จนมาหยุดอยู่หน้าร่างของชายคนหนึ่ง
แล้วโลกทั้งใบของฉันก็พังทลายลงตรงนั้น
"นที..."
เสียงของฉันเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เขานอนอยู่บนพื้นถนน เสื้อเชิ้ตสีกรมท่าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ดวงตาคู่นั้นปิดสนิท ใบหน้าซีดจนฉันแทบจำไม่ได้
"ที..."
ฉันทรุดตัวลงข้างเขา
มือทั้งสองข้างสั่นจนควบคุมไม่ได้
"ที ได้ยินดาวไหม?"
ไม่มีเสียงตอบ
ฉันอยากดึงเขาเข้ามากอด อยากเขย่าตัวให้เขาลืมตา แต่คนที่อยู่ใกล้รีบห้ามเอาไว้ บอกว่าอย่าเพิ่งเคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บ
ฉันจึงทำได้เพียงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น
"ที..."
น้ำตาเริ่มไหลออกมา
"นี่ไม่ตลกเลยนะ..."
ฉันพยายามพูดให้เสียงเป็นปกติ ทั้งที่ริมฝีปากสั่นไปหมด
"ไหนนายบอกว่าจะมาหาเราไง"
"..."
"เรายังรอกินเค้กกับนายอยู่นะ"
ไม่มีการตอบสนอง
"ลืมตาสิ..."
ฉันสะอื้น
"นที...ขอร้อง"
มือข้างหนึ่งของเขาวางอยู่ใกล้ตัวฉัน
ฉันเอื้อมไปสัมผัสมันอย่างระมัดระวัง
มือที่เคยจับมือฉันตอนข้ามถนน
มือที่เคยลูบหัวเวลาฉันร้องไห้
มือที่เคยกุมมือฉันเอาไว้ทุกครั้งที่บอกว่าไม่ต้องกลัว
ตอนนี้กลับเย็นเหลือเกิน
"ที..."
ฉันร้องไห้จนพูดแทบไม่เป็นคำ
"นายยังไม่ได้ฟังเลยนะ..."
คำพูดติดอยู่ในลำคอ
"เรายังไม่ได้บอกรักนายเลย..."
เสียงไซเรนรถพยาบาลดังขึ้นจากระยะไกล
ฉันมองใบหน้าของนทีผ่านม่านน้ำตา
เฝ้ารอให้เขาลืมตา
เฝ้ารอให้เขายิ้มแล้วพูดว่า แกล้งเล่น
แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร
เขาก็ไม่ลืมตาขึ้นมาอีกเลย
19 กันยายน 2026 เวลา 02.36 น.
"ทางเราพยายามอย่างเต็มที่แล้วนะครับ"
ฉันจำประโยคต่อจากนั้นของคุณหมอไม่ได้
หรือบางทีอาจเป็นเพราะฉันไม่อยากจำ
ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน สายตาเหม่อมองไปยังประตูสีขาวที่ปิดสนิท
โลกทั้งใบยังคงหมุนไปตามปกติ
เจ้าหน้าที่เดินผ่านไปมา
เสียงล้อเตียงเข็นดังเป็นระยะ
ใครบางคนกำลังหัวเราะเบา ๆ อยู่ตรงปลายทางเดิน
แต่สำหรับฉัน...
ทุกอย่างหยุดลงแล้ว
นทีไม่อยู่แล้ว
ผู้ชายที่สัญญาว่าจะพาฉันไปเที่ยวทะเลในปีหน้า
ผู้ชายที่บอกว่าจะอยู่ด้วยกันไปอีกหลาย ๆ ปี
ผู้ชายที่เพิ่งบอกรักฉันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
เขาไม่อยู่แล้วจริง ๆ
"คุณพิมพ์ดาวคะ"
เสียงพยาบาลทำให้ฉันค่อย ๆ เงยหน้า
เธอยื่นถุงใส่ของใช้ส่วนตัวมาให้
"ของคุณนทีค่ะ"
ฉันยื่นมือไปรับอย่างเลื่อนลอย
"ขอบคุณค่ะ..."
ด้านในมีกระเป๋าสตางค์ กุญแจรถ โทรศัพท์ และนาฬิกาพกสีเงินเรือนหนึ่ง
ฉันหยิบนาฬิกาขึ้นมา
มันเป็นนาฬิกาเรือนเก่าที่นทีพกติดตัวอยู่เสมอ
เขาเคยเล่าให้ฟังว่าคุณปู่มอบมันให้ตอนอายุสิบเจ็ด และกำชับให้ดูแลรักษาอย่างดี
ฉันเคยถามว่าทำไมเขาถึงชอบพกของเก่า ๆ แบบนี้
นทีตอบด้วยรอยยิ้มว่า
คุณปู่บอกว่ามันเป็นนาฬิกานำโชค
แล้วนายเชื่อเหรอ?
ไม่รู้สิ แต่ตั้งแต่มีมัน เราก็ได้เจอดาวนะ
ตอนนั้นฉันหัวเราะเยาะเขาไปตั้งนาน
ฉันพลิกนาฬิกาในมือ
กระจกหน้าปัดมีรอยร้าวเส้นหนึ่ง
ส่วนเข็มทั้งสามหยุดนิ่งอยู่ที่เวลา 23.17 น.
เวลาที่เกิดอุบัติเหตุ
ฉันมองมันอยู่นาน
ก่อนน้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วจะไหลลงมาอีกครั้ง
"คนบ้า..."
ฉันพึมพำ
"ไหนบอกว่าเป็นนาฬิกานำโชคไง"
ฉันกำนาฬิกาแน่นขึ้น
"ทำไมมันถึงช่วยนายไม่ได้ล่ะ..."
ไม่มีคำตอบ
มีเพียงความเงียบที่ทำให้ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ฉันนั่งกอดถุงของใช้ของเขาเอาไว้แนบอก
ความทรงจำตลอดเจ็ดปีค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมา
ครั้งแรกที่เขาจับมือฉัน
ครั้งแรกที่เราทะเลาะกัน
วันเกิดปีแรกที่ฉลองด้วยกัน
วันที่เขายืนรอรับฉันท่ามกลางฝนตก
แม้แต่เช้าวันธรรมดาที่เรานั่งกินข้าวด้วยกันอย่างเร่งรีบ
ทุกอย่างชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
และตอนนี้ฉันจะไม่มีวันได้สัมผัสช่วงเวลาเหล่านั้นอีกแล้ว
"ถ้าย้อนเวลากลับไปได้..."
ฉันก้มลงมองนาฬิกาในมือ
เสียงของตัวเองเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบ
"ฉันจะไม่รู้จักนาย"
ฉันพยายามสูดลมหายใจ แต่กลับเจ็บไปทั้งหน้าอก
"จะไม่เข้าไปยุ่งกับชีวิตนาย..."
น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนหน้าปัดนาฬิกา
"จะไม่ชอบนาย..."
ฉันกัดริมฝีปากแน่น
"แล้วก็จะไม่รักนายอีกแล้ว"
เพราะถ้าฉันไม่เคยรักเขา...
เขาก็คงไม่ต้องรีบมาหาฉันในคืนนั้น
เขาอาจกำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่ที่บ้าน
พรุ่งนี้อาจได้ตื่นไปทำงาน
ปีหน้าอาจได้ไปเที่ยวทะเลกับใครสักคน
อีกสิบปีอาจแต่งงาน มีลูก และแก่ตัวลงอย่างมีความสุข
ถึงแม้ผู้หญิงที่อยู่ข้างเขาจะไม่ใช่ฉันก็ตาม
"ขอแค่นายยังมีชีวิตอยู่..."
ฉันสะอื้น
"แค่นั้นก็พอแล้ว"
ทันใดนั้น
ติ๊ก...
เสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากนาฬิกาในมือ
ฉันชะงัก
ติ๊ก...ติ๊ก...
เข็มวินาทีที่หยุดนิ่งอยู่ก่อนหน้านี้เริ่มขยับ
แต่สิ่งที่ทำให้ฉันเบิกตากว้างคือ...
มันกำลังเดินถอยหลัง
"อะไร...?"
ฉันยกนาฬิกาขึ้นมองใกล้ ๆ
เข็มวินาทีหมุนย้อนกลับเร็วขึ้น
จากหนึ่งรอบเป็นสองรอบ
ก่อนเข็มนาทีและเข็มชั่วโมงจะเริ่มเคลื่อนไหวตาม
เสียงติ๊กของมันดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
ติ๊กติ๊กติ๊กติ๊ก!
"เดี๋ยวสิ..."
ฉันพยายามปล่อยนาฬิกา
แต่ฝ่ามือกลับขยับไม่ได้
ราวกับมีบางอย่างยึดมันเอาไว้
แสงสีขาวค่อย ๆ ส่องลอดออกมาจากรอยร้าวบนหน้าปัด
ฉันตกใจจนลุกพรวดขึ้น
"นี่มันอะไรกัน!"
แสงสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง
ภาพทางเดินโรงพยาบาลเริ่มบิดเบี้ยว
เสียงคนพูด เสียงฝีเท้า และเสียงเครื่องมือแพทย์ค่อย ๆ ห่างออกไป
ก่อนทุกอย่างจะจมหายลงในความมืด
"ดาว!"
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
"พิมพ์ดาว!"
ฉันขมวดคิ้วอย่างรำคาญ
ใครกัน...
"จะเจ็ดโมงแล้วนะลูก! ยังไม่ตื่นอีกเหรอ!"
ฉันลืมตาพรวด
"เฮือก!"
ร่างกายเด้งขึ้นจากเตียงอย่างตกใจ
หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก
ฉันหอบหายใจอยู่พักใหญ่ ก่อนค่อย ๆ มองไปรอบตัว
แล้วก็ต้องนิ่งค้าง
นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล
ไม่ใช่ห้องพักที่ฉันอาศัยอยู่
และไม่ใช่สถานที่ใดที่ฉันควรตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้
ผ้าม่านสีชมพูอ่อนปลิวตามแรงลมจากหน้าต่าง
บนโต๊ะหนังสือมีโคมไฟรูปกระต่าย
ชั้นวางของเต็มไปด้วยตุ๊กตาและหนังสือเรียน
ส่วนผนังเหนือเตียงติดโปสเตอร์วงดนตรีที่ฉันเคยชอบตอนเป็นวัยรุ่น
ฉันรู้จักห้องนี้ดี
ดีเสียยิ่งกว่าห้องนอนปัจจุบันของตัวเองด้วยซ้ำ
เพราะมันคือ...
"ห้องตอนมัธยม..."
ฉันพึมพำ
หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
ฉันรีบตวัดผ้าห่มออก ก่อนวิ่งไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานยาวข้างตู้เสื้อผ้า
ภาพสะท้อนตรงหน้าทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ
ผู้หญิงในกระจกมีใบหน้าอ่อนเยาว์ ผมสีน้ำตาลเข้มยาวถึงกลางหลัง และดวงตากลมโตที่ยังไม่มีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการทำงาน
ฉันยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเอง
คนในกระจกก็ทำเช่นเดียวกัน
"...ไม่จริง"
นี่มันฉันตอนอายุสิบหกชัด ๆ
ฉันรีบหันไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะ
โทรศัพท์เครื่องเก่าที่ไม่ได้เห็นมานานหลายปี
หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมตัวเลขวันที่
วันจันทร์ที่ 19 กันยายน 2559
ฉันยืนนิ่ง
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
"...สิบปีก่อน?"
เสียงของฉันสั่น
ฉันอ่านวันที่ซ้ำอีกครั้ง
แล้วอีกครั้ง
ไม่ว่าจะมองกี่หน ตัวเลขก็ยังคงเหมือนเดิม
ปี 2559
สิบปีก่อนวันที่นทีเสียชีวิต
"เป็นไปไม่ได้..."
ฉันค่อย ๆ ถอยหลังไปนั่งลงบนเตียง
ในหัวเต็มไปด้วยคำถาม
นี่ฉันกำลังฝันอยู่เหรอ?
หรือฉันเสียใจมากจนสติหลุดไปแล้ว?
หรือจริง ๆ ฉันอาจเสียชีวิตไปพร้อมกับนที และทั้งหมดนี่เป็นเพียงภาพหลอนก่อนตาย
แต่ก่อนจะทันคิดหาคำตอบ...
ก๊อก ก๊อก
"ดาว แม่เข้าไปนะ"
ประตูห้องเปิดออก
ผู้หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมชุดนักเรียนที่รีดเรียบร้อย
"ทำไมยังไม่แต่งตัวอีกลูก เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก"
ฉันเงยหน้ามองแม่อย่างตกตะลึง
ในความทรงจำล่าสุด แม่ของฉันมีผมหงอกประปรายและมักบ่นเรื่องปวดหลัง
แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับดูอ่อนกว่านั้นมาก
เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเป็นหางม้า
ใบหน้ายังไม่มีริ้วรอยมากนัก
แม้แต่เสียงบ่นก็ดูเหมือนเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิด
"แม่..."
ฉันเรียกเบา ๆ
แม่ชะงัก ก่อนเดินเข้ามาใกล้
"เป็นอะไรลูก?"
ฉันไม่ตอบ
ทำได้เพียงมองใบหน้าของแม่อยู่อย่างนั้น
"ทำไมหน้าซีดจัง ไม่สบายหรือเปล่า?"
มืออุ่น ๆ ของแม่แตะลงบนหน้าผากฉัน
สัมผัสนั้นชัดเจนเหลือเกิน
ชัดเจนจนฉันไม่อาจบอกตัวเองได้อีกต่อไปว่ากำลังฝันอยู่
"แม่..."
ฉันโผเข้ากอดเธอทันที
"อ้าว! เป็นอะไรเนี่ยเรา"
แม่หัวเราะด้วยความตกใจ ก่อนยกมือลูบหลังฉัน
"ฝันร้ายเหรอ?"
น้ำตาของฉันไหลออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
"...ค่ะ"
"โธ่เอ๊ย ลูกแม่"
แม่กอดตอบ
"ฝันว่าอะไร ถึงได้ร้องไห้ขนาดนี้"
ฉันหลับตาลงแน่น
ภาพนทีนอนอยู่กลางถนนยังติดอยู่ในหัว
ฉันอยากเล่าให้แม่ฟัง
อยากบอกว่าในอนาคตฉันได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งที่แสนดี
เราเคยรักกันมาก
มากเสียจนฉันไม่คิดว่าจะอยู่ได้หากไม่มีเขา
แต่สุดท้ายฉันก็เสียเขาไป
ทว่าฉันไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายเรื่องทั้งหมดอย่างไร
จึงทำได้เพียงส่ายหน้า
"หนู...ไม่อยากฝันแบบนั้นอีกแล้ว"
แม่ลูบผมฉันเบา ๆ
"ไม่เป็นไรนะ"
"แม่..."
"หืม?"
"ถ้าหนูทำอะไรผิดไป หนูยังแก้ไขมันได้ใช่ไหม?"
แม่ผละออกเล็กน้อย ก่อนมองหน้าฉันด้วยความสงสัย
"ถามอะไรแปลก ๆ"
ฉันก้มหน้าลง
แม่ยิ้มบาง ๆ
"ถ้าเป็นเรื่องที่แก้ได้ ก็แก้สิลูก"
"แล้วถ้าแก้ไม่ได้ล่ะคะ?"
แม่เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"งั้นก็ทำวันนี้ให้ดีที่สุด อย่างน้อยเราจะได้ไม่ต้องเสียใจทีหลัง"
คำพูดนั้นทำให้ฉันนิ่งไป
ฉันกอดแม่อีกครั้ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
"...ค่ะ"
ถ้านี่เป็นโอกาสครั้งที่สองจริง ๆ
ฉันจะไม่ปล่อยให้มันสูญเปล่าเด็ดขาด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันยืนอยู่หน้าโรงเรียนมัธยมที่เคยเรียน
อาคารเรียนสีขาวสามชั้นยังคงอยู่ในสภาพเดิม สนามบาสเกตบอลด้านข้างเต็มไปด้วยนักเรียนที่กำลังเล่นกันก่อนเข้าแถว เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังมาจากทุกทิศทาง
ฉันมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกประหลาด
ทุกอย่างช่างคุ้นเคย
แต่ในขณะเดียวกันก็ห่างไกลเหลือเกิน
ฉันไม่ได้กลับมาเหยียบที่นี่นานเกือบสิบปีแล้ว
ครั้งสุดท้ายที่มาเป็นงานเลี้ยงรุ่นเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นนทียังมาด้วย
เขาแกล้งบอกเพื่อน ๆ ว่าฉันเป็นฝ่ายจีบเขาก่อน
ทั้งที่ความจริง...
ฉันต่างหากที่ถูกเขาตามจีบอยู่เกือบปี
พอนึกถึงเรื่องนั้น ขอบตาฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่ได้สิ
ฉันจะร้องไห้อีกไม่ได้แล้ว
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามตั้งสติ
ถ้านี่คือวันที่ 19 กันยายน 2559 จริง...
วันนี้ก็คือวันที่ฉันเจอนทีครั้งแรก
ฉันจำได้แม่นยำ
เพราะหลังจากเราเริ่มคบกัน นทีชอบหยิบเรื่องวันแรกที่พบกันมาล้ออยู่เสมอ
วันนั้นฉันกำลังรีบวิ่งขึ้นตึกเพื่อเอารายงานไปส่งอาจารย์
แล้วก็ดันชนเข้ากับรุ่นพี่คนหนึ่งตรงบันได
เอกสารในมือกระจัดกระจายเต็มพื้น
ส่วนฉันเกือบหงายหลังตกบันได
โชคดีที่รุ่นพี่คนนั้นคว้าแขนฉันเอาไว้ได้ทัน
เขาช่วยเก็บเอกสาร ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงติดดุว่า
คราวหลังเดินระวังหน่อยสิ เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก
ตอนนั้นฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาชื่ออะไร
แต่หลังจากวันนั้น เราก็บังเอิญเจอกันบ่อยขึ้น
จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนรู้จัก
จากคนรู้จัก กลายเป็นเพื่อน
ก่อนที่หลายปีต่อมา...
เขาจะกลายเป็นคนที่ฉันรักมากที่สุด
ฉันมองไปยังบันไดฝั่งตะวันตกของอาคารเรียน
ถ้าเดินไปทางนั้นตอนนี้ ฉันจะได้เจอเขา
นทีในวัยสิบเจ็ดปี
นทีที่ยังมีชีวิต
นทีที่ยังยิ้มได้
แค่คิดว่าตัวเองอาจได้พบเขาอีกครั้ง หัวใจก็เต้นแรงจนแทบเจ็บ
ฉันอยากวิ่งไปหาเขา
อยากกอดเขาให้แน่น
อยากบอกว่าเมื่อคืนฉันกลัวมากแค่ไหน
อยากบอกว่า...
ฉันคิดถึงเขาเหลือเกิน
แต่แล้วภาพอุบัติเหตุเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ฉันเม้มริมฝีปากแน่น
ไม่ได้
ฉันจะทำแบบนั้นไม่ได้
นี่ไม่ใช่อนาคตเดิมอีกแล้ว
ฉันได้รับโอกาสให้กลับมาเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
และสิ่งเดียวที่ฉันต้องทำก็คือ...
อย่าเข้าไปในชีวิตนทีอีก
"ดาววว!"
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง
ฉันหันกลับไป ก่อนพบเด็กสาวผมหางม้าคนหนึ่งกำลังวิ่งตรงมาหา
"ข้าวหอม...?"
"ก็ใช่น่ะสิ!"
เธอหยุดหอบตรงหน้าฉัน ก่อนทำหน้าบึ้ง
"นี่! ทำไมไม่ตอบไลน์เมื่อคืน ฉันส่งสรุปชีวะให้ตั้งเยอะ"
ฉันมองเธออย่างตกตะลึง
ข้าวหอมในวัยสิบหกปี
เพื่อนสนิทที่ปัจจุบันเป็นนักข่าวสาวสุดมั่น ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าฉันในชุดนักเรียนมัธยมปลาย
"มองอะไร?"
เธอขมวดคิ้ว
"หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ?"
ฉันหลุดหัวเราะ
"เปล่า"
"แล้วทำไมยิ้มแปลก ๆ"
"แค่...ดีใจที่เจอ"
ข้าวหอมทำหน้าราวกับฉันพูดอะไรประหลาดที่สุดในโลก
"เราก็เจอกันทุกวันไหม?"
"อืม"
ฉันยิ้มกว้างขึ้น
"นั่นสินะ"
ข้าวหอมยื่นมือมาแตะหน้าผากฉัน
"ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา"
"นี่!"
"แปลกจริง ๆ วันนี้"
ฉันหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อคืน
บางที...
การย้อนเวลากลับมาอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด
"เออ จริงสิ!" ข้าวหอมร้องขึ้น "รายงานชีวะ!"
ฉันชะงัก
"รายงาน?"
"อย่าบอกนะว่าลืม!"
เธอทำตาโต
"ที่เรานั่งทำกันจนเย็นวันศุกร์ไง วันนี้ต้องส่งก่อนเข้าแถว!"
หัวใจฉันกระตุกวูบ
มาแล้ว...
เหตุการณ์เดิม
ในความทรงจำครั้งแรก ข้าวหอมก็พูดประโยคนี้เหมือนกัน
หลังจากนั้นเธอจะจับมือฉันวิ่งไปทางบันไดฝั่งตะวันตก
แล้วฉันก็จะชนเข้ากับนที
"เร็ว ๆ เลย!"
ข้าวหอมคว้ามือฉัน
"เดี๋ยวอาจารย์ก็บ่นอีก!"
เธอออกแรงดึง
แต่ฉันกลับยืนนิ่ง
"เดี๋ยว!"
"อะไรอีก?"
"เราไปอีกทางกันเถอะ"
ข้าวหอมขมวดคิ้ว
"ทางไหน?"
ฉันชี้ไปทางหลังโรงยิม
"ทางนั้น"
"หา? มันอ้อมนะ!"
"ฉันรู้"
"แล้วจะอ้อมทำไม?"
ฉันมองบันไดตรงหน้าอีกครั้ง
ในความทรงจำ เสียงหัวเราะของนทียังคงดังอยู่ตรงนั้น
ฉันจำได้ว่าเขาเคยยืนพิงราวบันไดแล้วยิ้มให้ฉันอย่างไร
จำได้ว่าเขาชอบแกล้งดึงโบผูกผมฉันตอนเดินผ่าน
จำได้แม้กระทั่งกลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากเสื้อเชิ้ตของเขา
ความทรงจำเหล่านั้นสวยงามเหลือเกิน
แต่ฉันจำเป็นต้องปล่อยมันไป
"ฉันอยากเดินทางอื่นบ้าง"
ฉันตอบ
ข้าวหอมทำหน้างง
"อะไรของเธอเนี่ย"
"เถอะน่า ไปกัน"
สุดท้ายข้าวหอมก็ยอมเดินตามฉันมา แม้จะบ่นตลอดทางก็ตาม
ฉันแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
สำเร็จแล้ว
แค่เปลี่ยนเส้นทาง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปได้
วันนี้ฉันจะไม่ชนเขา
เราจะไม่รู้จักกัน
และอนาคตก็คงจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ฉันบอกตัวเองแบบนั้นซ้ำ ๆ
แต่ขณะที่กำลังเดินผ่านทางเชื่อมหลังโรงยิม...
"อ๊ะ!"
สายกระเป๋าสะพายของฉันเกี่ยวเข้ากับขอบราวเหล็ก
ฉันรีบแกะออกอย่างลนลาน ก่อนเดินตามข้าวหอมไป
โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า...
บัตรนักเรียนที่เสียบอยู่ในช่องด้านข้างกระเป๋าหล่นลงบนพื้น
"น้องครับ!"
เสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลัง
ฉันไม่ได้หันไป เพราะคิดว่าเขาคงเรียกคนอื่น
"น้องคนที่สะพายกระเป๋าสีครีมน่ะครับ"
ฉันชะงัก
กระเป๋าสีครีม?
ฉันก้มมองกระเป๋าตัวเอง
ก่อนค่อย ๆ หันกลับไป
แล้วหัวใจก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ
ผู้ชายตัวสูงในชุดนักเรียนมัธยมปลายยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว
เขามีผมสีดำตัดสั้นเรียบร้อย ใบหน้าหล่อสะอาดตา และดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี
ในมือของเขาถือบัตรนักเรียนใบหนึ่ง
"บัตรเราหล่นน่ะ"
เขายิ้มให้
รอยยิ้มแบบนั้น...
รอยยิ้มที่ฉันไม่ได้คิดว่าจะได้เห็นอีกแล้วในชีวิตนี้
"...นที"
ชื่อของเขาหลุดออกจากปากฉันโดยไม่รู้ตัว
เด็กหนุ่มตรงหน้าเลิกคิ้ว
"หืม?"
ฉันเบิกตากว้าง
ไม่จริง...
ฉันอุตส่าห์เปลี่ยนเส้นทางแล้ว
ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ได้?
"รู้จักพี่ด้วยเหรอ?"
เขาถามพลางยกบัตรนักเรียนในมือขึ้น
"หรือเคยเจอกันมาก่อน?"
ฉันไม่ตอบ
เพราะในตอนนั้น...
ฉันแทบไม่ได้ยินอะไรเลย
ภาพของนทีในวัยสิบเจ็ดปีตรงหน้าค่อย ๆ ซ้อนทับกับภาพของผู้ชายวัยยี่สิบเจ็ดที่นอนอยู่กลางสายฝน
ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนมือเขาเย็นแค่ไหน
จำได้ว่าใบหน้าของเขาซีดเพียงใด
จำได้ว่าตัวเองร้องเรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ แต่ไม่ได้รับคำตอบ
แล้วตอนนี้...
เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน
มีชีวิต
หายใจ
และกำลังยิ้ม
"น้อง?"
เสียงของเขาทำให้ฉันสะดุ้ง
"เป็นอะไรหรือเปล่า?"
ฉันรีบก้มหน้า
"ปะ...เปล่าค่ะ"
"แน่ใจนะ?"
"ค่ะ"
"งั้นนี่ บัตรเรา"
เขายื่นบัตรมาให้
ฉันค่อย ๆ ยื่นมือออกไปรับ
ปลายนิ้วของเราสัมผัสกันเพียงเล็กน้อย
แต่หัวใจฉันกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง
มือเขาอุ่น
อุ่นเหมือนเมื่อก่อน
ฉันเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตา
แต่ไม่สำเร็จ
หยดน้ำใส ๆ ไหลลงบนหลังมืออย่างเงียบงัน
"เฮ้ย..."
นทีตกใจทันที
"ร้องไห้ทำไม?"
ฉันส่ายหน้า
"ขอโทษค่ะ"
"พี่ทำอะไรผิดหรือเปล่า?"
"ไม่ค่ะ"
"หรือมีใครแกล้ง?"
"เปล่าค่ะ"
ฉันรีบใช้หลังมือเช็ดน้ำตา
แต่มันกลับไหลออกมาไม่หยุด
นทีมีสีหน้าลำบากใจ เขายกมือขึ้นเหมือนอยากช่วยเช็ดน้ำตาให้ ก่อนจะชะงักและลดมือลง
"เอ่อ...ถ้ามีเรื่องอะไร บอกพี่ได้นะ"
คำพูดนั้นทำให้ฉันแทบร้องไห้หนักกว่าเดิม
เขาเป็นแบบนี้เสมอ
แม้กับคนแปลกหน้า นทีก็ยังใจดี
เขาชอบเป็นห่วงคนอื่น
ชอบช่วยเหลือทุกคน
จนบางครั้งก็ลืมไปว่าตัวเองอาจได้รับอันตราย
และสุดท้าย...
ความใจดีของเขาก็พรากเขาไปจากฉัน
ฉันกำบัตรนักเรียนในมือแน่น
ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา
"พี่คะ"
"ครับ?"
"หลังจากวันนี้..."
เสียงฉันสั่นเล็กน้อย
"ช่วยทำเหมือนเราไม่เคยเจอกันได้ไหมคะ?"
นทีนิ่งไป
เขามองฉันด้วยสีหน้าประหลาดใจ
"ทำไมล่ะ?"
"คือ..."
ฉันไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
จะให้บอกว่าอีกสิบปีข้างหน้าเขาจะตายเพราะออกมาหาฉันอย่างนั้นเหรอ?
เขาคงคิดว่าฉันบ้า
และต่อให้เขาเชื่อ...
ฉันก็ไม่อยากให้เขาต้องแบกรับความทรงจำเลวร้ายเหล่านั้น
"ฉันแค่..."
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ
"ไม่อยากรู้จักพี่ค่ะ"
ความเงียบปกคลุมระหว่างเรา
นทีขมวดคิ้วเล็กน้อย
"พี่เคยทำอะไรให้เราไม่พอใจเหรอ?"
"ไม่ค่ะ"
"แล้วทำไมถึงไม่อยากรู้จักพี่?"
ฉันกัดริมฝีปาก
คำตอบมีอยู่มากมาย
เพราะฉันกลัว
เพราะฉันไม่อยากเสียเขาไปอีก
เพราะฉันไม่รู้เลยว่าถ้ากลับมารักเขาอีกครั้ง ฉันจะทนเห็นเขาตายได้หรือเปล่า
แต่สุดท้าย สิ่งที่หลุดออกจากปากฉันกลับเป็นเพียงคำพูดสั้น ๆ
"เพราะฉันไม่อยากรักพี่อีกแล้วค่ะ"
นทีเงียบไปทันที
แม้แต่ฉันเองก็ยังตกใจกับสิ่งที่พูดออกไป
ให้ตายเถอะ พิมพ์ดาว!
เธอพูดอะไรออกไปเนี่ย!
ฉันรีบก้มหน้า
"ขอโทษค่ะ ฉันพูดอะไรแปลก ๆ ไปหน่อย"
นทีไม่ได้ตอบทันที
เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขากลับกำลังมองฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
ก่อนริมฝีปากของเขาจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
"เดี๋ยวก่อนนะ"
เขาพูด
"พี่ยังไม่ทันจีบเราเลยนะ"
ฉันชะงัก
ประโยคนั้นทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ
เหมือนเหลือเกิน
เหมือนนทีคนเดิมเหลือเกิน
คนที่ชอบพูดอะไรให้ฉันเขินแล้วทำเป็นไม่รู้เรื่อง
ฉันหลุบตาลง
"ยังไงก็...ขอโทษนะคะ"
"ไม่ต้องขอโทษหรอก"
เขาตอบเบา ๆ
"พี่ต่างหากที่ควรขอโทษ"
ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง
"คะ?"
นทีชะงักไปนิดหนึ่ง
ก่อนส่ายหน้า
"ไม่มีอะไร"
เขายิ้มอีกครั้ง
แต่คราวนี้รอยยิ้มดูเศร้าลงอย่างประหลาด
"ถ้าเราไม่อยากรู้จักพี่ พี่ก็จะไม่รบกวน"
คำตอบนั้นควรทำให้ฉันดีใจ
เพราะมันคือสิ่งที่ฉันต้องการมาตลอด
แต่ไม่รู้ทำไม...
หัวใจกลับเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
ฉันพยายามฝืนยิ้ม
"ขอบคุณค่ะ"
ก่อนจะหันหลังเดินจากมา
ทุกก้าวที่เดินออกห่างจากเขา รู้สึกเหมือนกำลังบังคับตัวเองให้ทิ้งบางสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตเอาไว้ข้างหลัง
ฉันอยากหันกลับไป
อยากวิ่งเข้าไปกอดเขา
อยากบอกว่า...
ดีใจจังที่นายยังมีชีวิตอยู่
เราคิดถึงนายมากเลยนะ
แต่ฉันทำไม่ได้
เพราะครั้งนี้...
ฉันต้องปล่อยเขาไป
"พิมพ์ดาว"
เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ฉันหยุดเดิน
ฉันหันกลับไปช้า ๆ
นทียืนอยู่ที่เดิม
"พี่ขอถามอะไรอีกอย่างได้ไหม?"
ฉันลังเล ก่อนพยักหน้า
"ค่ะ"
เขามองฉันอย่างจริงจัง
"เรารู้จักกันมาก่อนจริง ๆ ใช่ไหม?"
หัวใจฉันกระตุก
"ทำไมพี่ถึงถามแบบนั้นคะ?"
"ไม่รู้สิ..."
เขาหลุบตามองพื้นครู่หนึ่ง
ก่อนเงยหน้าขึ้น
"แค่รู้สึกว่า...พี่เคยเห็นเราร้องไห้แบบนี้มาก่อน"
ฉันยืนนิ่ง
ลมเย็นพัดผ่านทางเดินระหว่างอาคาร
เสียงนักเรียนที่กำลังพูดคุยกันยังคงดังอยู่รอบตัว
แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเหลือเพียงเราสองคนตรงนั้น
"พี่คงจำคนผิดค่ะ"
ฉันตอบทั้งที่เสียงสั่น
นทีไม่พูดอะไร
เขาเพียงมองฉันนิ่ง ๆ
ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้า ๆ
"...นั่นสินะ"
ฉันรีบหันหลังเดินต่อ
แต่ยังไม่ทันพ้นหัวมุมตึก เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
กริ๊ก
เสียงนั้นคุ้นหูอย่างประหลาด
ฉันหันกลับไปโดยไม่ตั้งใจ
แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง
นทีกำลังหยิบนาฬิกาพกสีเงินเรือนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง
นาฬิกาเรือนเดียวกับที่ฉันกอดเอาไว้ในโรงพยาบาล
เรือนเดียวกับที่พาฉันย้อนเวลากลับมา
ฉันจำมันได้ทันที
แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายก้าว แต่ก็ยังมองเห็นรอยร้าวบนกระจกหน้าปัด
ฉันขมวดคิ้ว
เดี๋ยวนะ...
รอยร้าว?
ในความทรงจำของฉัน นาฬิกาเรือนนั้นมีรอยร้าวอยู่เพียงเส้นเดียว
แต่ตอนนี้...
มันมีสองเส้น
นทีก้มลงมองนาฬิกาในมือ
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
รอยยิ้มเมื่อครู่จางหาย
เขาใช้นิ้วแตะรอยร้าวบนหน้าปัดอย่างแผ่วเบา
ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
สายตาของเราสบกันโดยบังเอิญ
แต่ในวินาทีนั้น...
ฉันรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แววตาของนทีไม่ได้เหมือนเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีที่เพิ่งพบรุ่นน้องแปลกหน้า
มันเต็มไปด้วยความตกใจ
ความเศร้า
และความคิดถึงที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนไม่รู้จักกันจะมีให้กันได้
เขามองฉันอยู่นาน
ก่อนริมฝีปากจะขยับเล็กน้อย
ฉันไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร
แต่ฉันอ่านคำพูดนั้นจากรูปปากได้ชัดเจน
"...ดาว"
ไม่ใช่พิมพ์ดาว
ไม่ใช่น้อง
แต่เป็นชื่อที่เขาเคยใช้เรียกฉันมาตลอดเจ็ดปี
ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ความเย็นวาบแล่นผ่านแผ่นหลัง
เพราะจู่ ๆ ความเป็นไปได้ข้อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
ความเป็นไปได้ที่ฉันไม่เคยนึกถึงมาก่อนเลย
ถ้าฉันเป็นคนเดียวที่ย้อนเวลากลับมา...
แล้วทำไมนทีถึงมีแววตาเหมือนคนที่เคยสูญเสียฉันไปแล้ว?