แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องนอน ข้าวหอมขยับตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย
เธอเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอน เมื่อเห็นเวลาบนหน้าจอก็ถึงกับสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง
“เก้าโมงสิบห้า!”
ตายแล้ว!
เมื่อคืนเธอตกลงกับพี่รินไว้ว่าจะไปกินแซนด์วิชตอนเช้า แต่ดันนอนเพลินจนลืมตั้งนาฬิกาปลุก
ข้าวหอมรีบเปิดแอปพลิเคชันแชต ข้อความจากคนห้องตรงข้ามปรากฏอยู่บนหน้าจอ
พี่ริน: ตื่นหรือยังคะคนเก่ง
พี่ริน: พี่ทำแซนด์วิชเสร็จแล้วนะ
พี่ริน: แต่ถ้ายังง่วงก็นอนต่อได้ค่ะ พี่รอได้ 😊
ข้าวหอมอ่านข้อความสุดท้ายแล้วเผลอยิ้มออกมา
คนอะไรใจดีเกินไปแล้ว
เธอรีบพิมพ์ตอบกลับ
ข้าวหอม: ขอโทษค่ะพี่ริน! หนูเพิ่งตื่น 😭
ไม่ถึงสิบวินาที ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น
พี่ริน: ไม่เป็นไรค่ะ แซนด์วิชยังไม่หนีไปไหน
ข้าวหอม: ขอเวลาสิบห้านาทีนะคะ!
พี่ริน: ได้ค่ะ
พี่ริน: แต่ไม่ต้องรีบนะ เดี๋ยวหกล้มอีก
ข้าวหอมมองข้อความนั้นอย่างหมั่นไส้
“ยังไม่เลิกแซวเรื่องเมื่อวานอีก!”
ถึงจะบ่นออกมาแบบนั้น แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่
เธอวางโทรศัพท์แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ
สิบห้านาทีต่อมา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ข้าวหอมยืนอยู่หน้าห้อง 1207 ในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาว ผมสีน้ำตาลเข้มถูกมัดรวบเป็นหางม้าหลวม ๆ ใบหน้าสวยหวานไม่ได้แต่งเติมเครื่องสำอางมากนัก มีเพียงลิปมันสีชมพูอ่อนที่เธอรีบทาก่อนออกจากห้อง
ประตูเปิดออกหลังจากนั้นไม่นาน
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
รินยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเสื้อไหมพรมแขนสั้นสีครีมกับกางเกงผ้าสบาย ๆ เส้นผมยาวถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะ เผยให้เห็นใบหน้าสวยที่ดูอ่อนโยนกว่าตอนสวมชุดทำงาน
ข้าวหอมเผลอมองอยู่ครู่หนึ่ง
ทำไมพี่เขาถึงดูดีได้ทุกเวลาเลยนะ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ริน”
“นอนหลับสบายไหม?”
“สบายมากเลยค่ะ สบายจนตื่นสายเลย”
รินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะถอยให้เธอเดินเข้าห้อง
“เข้ามาสิคะ พี่เตรียมอาหารไว้แล้ว”
บนโต๊ะอาหารมีแซนด์วิชทูน่า แฮมชีส และผลไม้หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ จัดเรียงอยู่บนจานสีขาวอย่างสวยงาม
ข้าวหอมมองตาโต
“โห พี่รินทำเองหมดเลยเหรอคะ?”
“ค่ะ”
“น่ากินมาก!”
“งั้นก็กินเยอะ ๆ นะ”
รินเลื่อนเก้าอี้ออกให้ ก่อนจะเดินไปหยิบเครื่องดื่มจากตู้เย็น
“พี่จำได้ว่าหอมไม่ชอบกาแฟขม เลยซื้อนมสตรอว์เบอร์รี่มาให้”
ข้าวหอมชะงัก
“พี่จำได้ด้วยเหรอคะ?”
“จำได้สิ”
รินวางกล่องนมตรงหน้าเธอ
“เรื่องของหอม พี่จำได้อยู่แล้ว”
คนฟังถึงกับก้มหน้าหลบสายตา
เพิ่งรู้จักกันสองวันเองนะ!
จะพูดอะไรให้เขินแต่เช้าเลยหรือไง!
“พี่รินคะ...”
“หืม?”
“พี่ต้องพูดแบบนี้ทุกเช้าเลยเหรอคะ?”
รินทำท่าครุ่นคิด
“ถ้าหอมมากินข้าวกับพี่ทุกเช้า ก็คงได้พูดทุกเช้าแหละค่ะ”
“พี่ริน!”
เสียงหัวเราะของคนอายุมากกว่าดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี
ข้าวหอมทำแก้มป่อง ก่อนจะหยิบแซนด์วิชขึ้นมากัดหนึ่งคำ
ความอร่อยทำให้เธอลืมเรื่องที่ถูกแกล้งไปชั่วขณะ
“อื้อ! อร่อยอีกแล้ว!”
รินเท้าคางมองอย่างเอ็นดู
“หอมกินอะไรก็ดูอร่อยไปหมดเลยนะ”
“ก็มันอร่อยจริง ๆ นี่คะ”
“งั้นคราวหน้าพี่ทำอย่างอื่นให้ลอง”
“จริงเหรอคะ?”
“จริงค่ะ อยากกินอะไรบอกได้เลย”
ข้าวหอมยิ้มกว้าง
“งั้นหนูขอสปาเกตตีครีมซอสได้ไหมคะ?”
“ได้สิ”
“แล้วก็ข้าวหน้าเนื้อ!”
“ค่ะ”
“แล้วก็...”
ข้าวหอมชะงักเมื่อเห็นรินกำลังยิ้มมองเธอ
“เอ่อ...หนูขอเยอะไปไหมคะ?”
“ไม่ค่ะ”
รินส่ายหน้า
“พี่ชอบเวลาหอมบอกว่าอยากกินอะไร”
“ทำไมเหรอคะ?”
“ก็พี่จะได้มีข้ออ้างชวนหอมมากินข้าวด้วยกันบ่อย ๆ ไง”
ข้าวหอมแทบสำลักแซนด์วิช
อีกแล้ว!
ผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว!
เธอรีบยกกล่องนมขึ้นดื่มเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว
แต่ดูเหมือนคนตรงข้ามจะรู้ทัน เพราะรินหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้ากินอาหารของตัวเองต่ออย่างอารมณ์ดี
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังรับประทานอาหาร โทรศัพท์ของข้าวหอมก็สั่นขึ้นบนโต๊ะ
ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอยิ้มทันที
‘พริม 💗’
“ขอรับโทรศัพท์แป๊บนึงนะคะ”
“ตามสบายค่ะ”
ข้าวหอมกดรับสาย
“ฮัลโหลพริม”
“ยัยข้าวหอม! ตื่นหรือยังยะ!”
เสียงปลายสายดังเสียจนรินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้ยินเล็กน้อย
ข้าวหอมหัวเราะ
“ตื่นแล้วสิ”
“ฉันกำลังจะไปหาแกนะ อยู่ห้องหรือเปล่า?”
“อยู่สิ”
“ดีเลย ซื้อขนมมาให้ด้วย คิดถึงจะแย่แล้วเนี่ย!”
ข้าวหอมยิ้มกว้างขึ้น
“คิดถึงเหมือนกัน เดี๋ยวลงไปรับนะ”
“อีกประมาณยี่สิบนาทีถึง เจอกันที่รัก!”
“จ้า ๆ เจอกัน”
เธอกดวางสาย ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างอารมณ์ดี
โดยไม่ทันสังเกตว่าคนตรงข้ามเงียบไปตั้งแต่ได้ยินคำว่า 'คิดถึง'
รินยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ
“มีคนจะมาหาเหรอคะ?”
“ค่ะ”
“อ๋อ...”
ข้าวหอมเงยหน้ามอง
“ทำไมเหรอคะ?”
“เปล่าค่ะ พี่แค่ถาม”
รินวางแก้วกาแฟลง ก่อนจะมองเธออีกครั้ง
“คนสนิทเหรอ?”
“สนิทมากเลยค่ะ รู้จักกันมาหลายปีแล้ว”
“เหรอคะ”
น้ำเสียงรินยังคงเป็นปกติ แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับดูบางลงเล็กน้อย
ข้าวหอมไม่ได้เอะใจอะไร
เธอยังคงเล่าต่ออย่างร่าเริง
“ปกติเราตัวติดกันเลยค่ะ เวลาไม่ได้เจอกันนาน ๆ ก็จะคิดถึงมาก”
รินชะงักมือที่กำลังหยิบแซนด์วิช
“ตัวติดกันเลยเหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
“...”
“แล้วเขาก็ชอบมานอนค้างห้องหนูด้วย”
กึก
รินวางแซนด์วิชกลับลงบนจาน
ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นมองทันที
“พี่รินอิ่มแล้วเหรอคะ?”
“ค่ะ”
“แต่พี่กินไปนิดเดียวเอง”
“พี่ไม่ค่อยหิวแล้ว”
รินยิ้มให้บาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเก็บจานของตัวเอง
ข้าวหอมมองตามด้วยความสงสัย
เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีอยู่เลยนี่นา
หรือว่าเธอเผลอพูดอะไรแปลก ๆ ไป?
หลังจากอาหารเช้า ข้าวหอมช่วยรินล้างจานจนเสร็จ ก่อนจะขอตัวกลับห้องเพื่อเตรียมรับเพื่อนสนิท
“ขอบคุณสำหรับแซนด์วิชนะคะ”
“ยินดีค่ะ”
“ไว้หนูจะซื้อขนมมาฝาก”
รินพยักหน้า
“ไม่ต้องลำบากก็ได้ค่ะ”
ข้าวหอมขมวดคิ้วเล็กน้อย
“พี่รินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”
“เปล่านี่”
“จริงเหรอ?”
“จริงค่ะ”
หญิงสาวยิ้มให้ตามปกติ
“ไปเถอะ เดี๋ยวคนที่นัดไว้จะรอ”
ข้าวหอมยิ่งรู้สึกแปลกใจ
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
“งั้นหนูไปก่อนนะคะ”
“ค่ะ”
รินยืนมองประตูห้องตรงข้ามปิดลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
เธอเดินกลับเข้ามาในห้องครัว เหลือบมองแซนด์วิชที่ยังวางอยู่บนจาน
ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้นะ
ก็แค่มีคนมาหาข้าวหอม
ก็แค่เป็นคนสนิท
ก็แค่เรียกกันว่าที่รัก...
รินยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง
“รินเอ๊ย...”
หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง
“เพิ่งรู้จักน้องเขาสองวันเองนะ”
แล้วจะไปหวงอะไรเขาล่ะ?
ยี่สิบนาทีต่อมา
ข้าวหอมกำลังยืนรออยู่บริเวณล็อบบี้คอนโด เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมถุงขนมเต็มสองมือ เธอก็รีบโบกมือเรียกทันที
“พริม!”
“ข้าวหอมมม!”
พริมวิ่งเข้ามากอดเพื่อนสนิทอย่างเต็มแรง
“คิดถึงแกจังเลย!”
“โอ๊ย เบา ๆ ฉันหายใจไม่ออก!”
ทั้งสองหัวเราะก่อนจะผละออกจากกัน
พริมเป็นหญิงสาวหน้าตาน่ารัก ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลอ่อน มีนิสัยสดใสร่าเริงและพูดเก่ง เธอกับข้าวหอมรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย และสนิทกันจนแทบไม่มีความลับต่อกัน
“ไหน ๆ ห้องใหม่แกเป็นไงบ้าง พาฉันไปดูหน่อย”
“ไปสิ”
ระหว่างเดินเข้าลิฟต์ พริมก็เริ่มเปิดประเด็นทันที
“แล้วพี่สาวห้องตรงข้ามล่ะ?”
ข้าวหอมชะงัก
“อะไรของแก?”
“ก็พี่สาวคนสวยที่แกเล่าเมื่อคืนไง!”
“พูดเบา ๆ สิ!”
“ทำไม? กลัวใครได้ยินเหรอ?”
พริมยิ้มเจ้าเล่ห์
“หรือกลัวพี่เขารู้ว่าแกแอบปลื้ม?”
“ฉันไม่ได้แอบปลื้มสักหน่อย!”
“เหรอออ?”
“พริม!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นภายในลิฟต์
เมื่อมาถึงชั้นสิบสอง ข้าวหอมกำลังจะไขประตูห้อง แต่จังหวะนั้นเองประตูห้องตรงข้ามก็เปิดออกพอดี
รินเดินออกมาพร้อมถุงขยะใบเล็ก
“อ้าว หอม”
“พี่ริน!”
ข้าวหอมยิ้มทันที
“จะไปไหนคะ?”
“เอาขยะไปทิ้งค่ะ”
รินตอบ ก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
พริมมองรินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
แล้วหันกลับมามองข้าวหอม
ดวงตาเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
โอ้โห...
สวยจริงด้วย!
ข้าวหอมรีบแนะนำ
“พี่รินคะ นี่พริมนะคะ เพื่อนสนิทหนูเอง”
รินชะงัก
“เพื่อนสนิท?”
“ค่ะ เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยเลย”
พริมยกมือไหว้อย่างสุภาพ
“สวัสดีค่ะพี่ริน หนูพริมนะคะ”
รินรับไหว้พร้อมรอยยิ้ม
“สวัสดีค่ะ”
“ข้าวหอมเล่าเรื่องพี่ให้ฟังเยอะเลยค่ะ”
“พริม!”
ข้าวหอมรีบหันขวับไปมองเพื่อน
แต่พริมกลับทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้
รินเลิกคิ้วเล็กน้อย
“เหรอคะ?”
“ค่ะ บอกว่าพี่ทั้งสวย ทั้งใจดี แถมทำอาหารเก่งด้วย”
“พริมมม!”
ข้าวหอมหน้าแดงจนถึงใบหู
ส่วนรินกลับหัวเราะเบา ๆ
“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”
“จริงค่ะ แล้วก็...”
พริมยิ้มกริ่ม
“เห็นบอกว่าพี่ชอบทำให้เขาเขินด้วย”
“พริม! เข้าห้องเดี๋ยวนี้เลย!”
ข้าวหอมรีบดึงแขนเพื่อนสนิทเข้าห้องทันที
แต่ก่อนประตูจะปิดลง เธอยังได้ยินเสียงหัวเราะของรินดังตามมา
“ไว้เจอกันนะคะ หอม”
ข้าวหอมหันกลับไปมอง
รินกำลังยืนยิ้มให้
และไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า
แต่ดูเหมือนพี่รินจะกลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิมแล้ว
“กรี๊ดดดด!”
ทันทีที่ประตูปิดลง พริมก็ส่งเสียงออกมาอย่างอดกลั้นไม่ไหว
“พริม! เบา ๆ!”
“ข้าวหอม!”
“อะไร!”
“พี่เขาสวยมาก!”
“รู้แล้ว!”
“สวยแบบ...สวยจนฉันเข้าใจเลยว่าทำไมแกถึงส่งข้อความมาหาฉันตอนเที่ยงคืน!”
ข้าวหอมยกมือปิดหน้า
“อย่าพูดถึงมันได้ไหม!”
พริมเดินไปวางถุงขนมบนโต๊ะ ก่อนจะหันมามองเพื่อนด้วยสายตาจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“แล้วแกชอบพี่เขาเหรอ?”
ข้าวหอมนิ่งไป
คำถามนี้เธอเองก็ยังตอบไม่ได้
ชอบเหรอ?
อาจจะยังไม่ถึงขั้นนั้น
แต่ยอมรับว่าเธอรู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ริน
รู้สึกสบายใจเวลาคุยด้วย และมักเผลอยิ้มทุกครั้งที่ได้รับข้อความจากอีกฝ่าย
“ไม่รู้สิ...”
ข้าวหอมตอบเบา ๆ
“ฉันเพิ่งรู้จักพี่เขาเอง”
พริมพยักหน้า
“ก็จริง”
“แต่...”
“แต่อะไร?”
ข้าวหอมก้มหน้าลงเล็กน้อย
“เวลาอยู่กับพี่เขา ฉันมีความสุขดี”
พริมมองเพื่อนสนิทอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะยิ้มออกมา
“งั้นก็ดีแล้วนี่”
ข้าวหอมเงยหน้า
“แกไม่คิดว่ามันเร็วไปเหรอ?”
“เร็วสำหรับอะไร?”
“สำหรับการเริ่มชอบใครใหม่”
พริมถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงข้างเธอ
“หอม แกเลิกกับแฟนเก่ามาสามเดือนแล้วนะ”
“ฉันรู้”
“แล้วก็ไม่ได้มีกฎข้อไหนบอกว่าแกต้องเสียใจไปอีกกี่เดือนถึงจะเริ่มชอบใครได้”
ข้าวหอมเงียบ
พริมเอื้อมมือไปจับมือเพื่อนสนิท
“ฉันไม่ได้บอกให้แกรีบมีแฟนใหม่ แต่ถ้าอยู่กับใครแล้วมีความสุข แกก็ไม่จำเป็นต้องหนีความรู้สึกตัวเองหรอก”
คำพูดนั้นทำให้ข้าวหอมยิ้มบาง ๆ
“ขอบใจนะ”
“ไม่เป็นไร”
พริมยิ้มกลับ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
“ว่าแต่พี่เขาจีบแกหรือเปล่า?”
“พริม!”
“ตอบมา!”
ข้าวหอมเม้มริมฝีปาก
ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ
“อืม...”
พริมเบิกตากว้าง
“จริงเหรอ!”
“เบา ๆ สิ!”
“แล้วแกตอบว่าไง!?”
“ก็...บอกว่าลองดูก็ได้”
พริมนิ่งไปสองวินาที
ก่อนจะคว้าหมอนบนโซฟามากอดแล้วกรี๊ดใส่หมอนอย่างสุดเสียง
ข้าวหอมมองเพื่อนด้วยความเหนื่อยใจ
“ฉันไม่น่าเล่าให้แกฟังเลยจริง ๆ”
ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากช่วยข้าวหอมจัดของที่ยังเหลืออยู่ พริมก็ขอตัวกลับเพราะมีนัดกับครอบครัว
ข้าวหอมเดินไปส่งเพื่อนที่ลิฟต์ ก่อนจะกลับเข้าห้องมานั่งพักบนโซฟา
เธอเหลือบมองถุงขนมที่พริมซื้อมาให้
ภายในนั้นมีเค้กสตรอว์เบอร์รี่สองชิ้น
ข้าวหอมหยิบกล่องขึ้นมา ก่อนจะนึกถึงใครบางคน
พี่รินชอบกินขนมหวานไหมนะ?
เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องตรงข้ามทันที
ก๊อก ก๊อก
ไม่นานประตูก็เปิดออก
รินปรากฏตัวในชุดเดิม แต่คราวนี้มีแว่นตากรอบบางอยู่บนใบหน้า
“อ้าว หอม”
“พี่รินยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ?”
“นิดหน่อยค่ะ กำลังทำงาน”
“งั้นหนูไม่กวนดีกว่า”
ข้าวหอมกำลังจะถอยกลับ แต่รินกลับเรียกไว้
“เดี๋ยวก่อนค่ะ”
“คะ?”
“มีอะไรหรือเปล่า?”
ข้าวหอมยกกล่องขนมขึ้นมา
“หนูเอาเค้กมาให้ค่ะ เพื่อนซื้อมาฝากเยอะเลย”
รินมองกล่องเค้ก ก่อนจะยิ้มออกมา
“ขอบคุณค่ะ”
เธอรับกล่องไป
“แล้วเพื่อนกลับแล้วเหรอ?”
“ค่ะ เพิ่งกลับเมื่อกี้”
“อ๋อ...”
ข้าวหอมมองใบหน้าของคนตรงหน้า
ก่อนจะนึกถึงท่าทางแปลก ๆ เมื่อเช้า
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“พี่รินคะ”
“คะ?”
“หนูถามอะไรหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ”
ข้าวหอมเม้มริมฝีปาก ก่อนจะถามออกไปตรง ๆ
“เมื่อเช้าพี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”
รินชะงัก
“เมื่อเช้า?”
“ค่ะ ตอนที่หนูคุยโทรศัพท์”
“...”
“พี่ดูเงียบ ๆ ไป หนูเลยคิดว่าพี่ไม่สบายหรือเปล่า”
รินนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“พี่ขอโทษนะ”
ข้าวหอมขมวดคิ้ว
“ขอโทษเรื่องอะไรคะ?”
“ที่ทำให้หอมรู้สึกไม่ดี”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ หนูแค่เป็นห่วง”
ประโยคนั้นทำให้รินเงยหน้าขึ้นมอง
“เป็นห่วงพี่เหรอ?”
“ก็ใช่สิคะ”
ข้าวหอมตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
“เมื่อเช้าพี่ยังยิ้มอยู่เลย แล้วจู่ ๆ ก็เงียบไป หนูก็นึกว่าพี่ไม่สบาย”
รินมองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะยิ้มออกมาบาง ๆ
“พี่ไม่ได้ไม่สบายหรอกค่ะ”
“แล้วเป็นอะไร?”
รินลังเลเล็กน้อย
เธอไม่ค่อยชอบโกหก โดยเฉพาะกับคนที่ตั้งใจอยากทำความรู้จักอย่างจริงจัง
สุดท้ายจึงตัดสินใจพูดออกไปตรง ๆ
“พี่แค่...เข้าใจผิดนิดหน่อย”
“เข้าใจผิด?”
“ค่ะ”
รินหลบสายตาไปทางอื่น
“ตอนที่หอมคุยโทรศัพท์ แล้วบอกว่าคิดถึงมาก พี่นึกว่า...”
เธอหยุดพูดกลางประโยค
ข้าวหอมมองใบหน้าคนตรงหน้าอย่างสงสัย
ก่อนที่บางอย่างจะผุดขึ้นมาในหัว
“เดี๋ยวนะคะ...”
รินหันกลับมามอง
“คะ?”
ข้าวหอมเบิกตากว้าง
“พี่คิดว่าพริมเป็นแฟนหนูเหรอ?”
รินเงียบไป
และความเงียบนั้นก็เป็นคำตอบได้ดีทีเดียว
“พี่ริน!”
ข้าวหอมหลุดหัวเราะออกมาทันที
“โธ่! พริมเป็นเพื่อนหนูค่ะ!”
“พี่รู้แล้วค่ะ”
รินยิ้มอย่างเขิน ๆ
“เพิ่งรู้ตอนที่หอมแนะนำเมื่อเช้า”
ข้าวหอมหัวเราะจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก
“แล้วพี่ทำไมไม่ถามหนูตั้งแต่แรก?”
“ก็พี่ไม่รู้ว่าจะถามยังไง”
“ถามว่าเป็นใครก็ได้ค่ะ”
“พี่กลัวหอมจะคิดว่าพี่ยุ่งเรื่องส่วนตัวเกินไป”
คำตอบนั้นทำให้ข้าวหอมหยุดหัวเราะ
เธอมองใบหน้าของรินอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“แล้ว...ทำไมพี่ถึงอยากรู้ล่ะคะ?”
รินสบตาเธอ
ครั้งนี้อีกฝ่ายไม่ได้ยิ้มล้อเล่นเหมือนทุกครั้ง
“เพราะพี่หวงค่ะ”
หัวใจข้าวหอมกระตุกวูบ
“คะ...?”
“พี่รู้ว่าตัวเองยังไม่มีสิทธิ์หวง”
รินพูดต่ออย่างจริงใจ
“แล้วพี่ก็ไม่ได้อยากห้ามหอมไปไหนกับใครด้วยนะ”
เธอหัวเราะเบา ๆ ให้กับตัวเอง
“แต่พอได้ยินว่าหอมคิดถึงใครมาก ๆ พี่ก็แอบน้อยใจนิดหน่อย”
ข้าวหอมยืนนิ่ง
ใบหน้าค่อย ๆ ร้อนขึ้นทีละน้อย
“พี่ริน...”
“พี่ขอโทษนะ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ”
ข้าวหอมรีบตอบ
“หนูไม่ได้โกรธ”
รินยิ้มบาง ๆ
“จริงเหรอ?”
“จริงค่ะ”
ข้าวหอมก้มหน้าลงเล็กน้อย
ก่อนจะถามเสียงเบา
“แล้ว...พี่หวงหนูจริง ๆ เหรอคะ?”
รินหัวเราะน้อย ๆ
“พี่เพิ่งสารภาพไปเมื่อกี้เองนะ”
“ก็หนูอยากฟังอีกนี่คะ...”
ทันทีที่พูดจบ ข้าวหอมก็ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง
ตายแล้ว!
นี่เธอพูดอะไรออกไป!
รินมองเธออย่างประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“หอม”
“คะ...”
“อยากให้พี่หวงเหรอ?”
“ปะ...เปล่าค่ะ!”
“จริงเหรอ?”
“จริงค่ะ!”
รินก้าวเข้ามาใกล้เล็กน้อย แต่ยังเว้นระยะห่างให้ข้าวหอมรู้สึกสบายใจ
“งั้นพี่ถามใหม่”
“อะไรคะ?”
“ถ้าพี่บอกว่าพี่หวงหอม...”
เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“หอมจะรำคาญพี่ไหม?”
ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นสบตา
ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความล้อเล่น มีเพียงความกังวลเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอรู้ว่ารินกำลังถามอย่างจริงจัง
ข้าวหอมส่ายหน้า
“ไม่รำคาญค่ะ”
รินยิ้มออกมา
“ดีจัง”
“แต่...”
“คะ?”
ข้าวหอมเม้มริมฝีปาก
ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดต่อ
“พี่ต้องจีบหนูให้ติดก่อนนะคะ”
รินชะงัก
“หืม?”
“ถึงจะมีสิทธิ์หวง”
พูดจบข้าวหอมก็รีบก้มหน้า
ใบหูแดงก่ำจนแทบซ่อนไม่มิด
ส่วนรินนั้นนิ่งไปหลายวินาที
ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
“ได้ค่ะ”
ข้าวหอมเงยหน้าขึ้น
“คะ?”
“พี่จะพยายามจีบให้ติด”
รินยิ้มหวาน
“แต่หอมต้องช่วยพี่หน่อยนะ”
“ช่วยอะไรคะ?”
“อย่าเพิ่งไปชอบใครก่อนพี่ก็พอ”
หัวใจของข้าวหอมเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
เธอมองรินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“หนูยังไม่ได้คิดจะชอบใครสักหน่อยค่ะ”
“จริงนะ?”
“จริงค่ะ”
รินยิ้มอย่างพอใจ
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อ ข้าวหอมก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“แต่ถ้าจะชอบ...”
“...”
ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นมอง
ดวงตากลมโตมีประกายซุกซนอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน
“ก็คงเริ่มจากคนที่ทำอาหารอร่อยก่อนมั้งคะ”
พูดจบเธอก็รีบหมุนตัวเดินกลับห้องทันที
“หนูไปแล้วนะคะ!”
รินยืนมองประตูห้องตรงข้ามที่ปิดลง
นิ่งไปหลายวินาที
ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง
หัวใจของเธอกำลังเต้นแรง
รินหลุดหัวเราะเบา ๆ
“ร้ายเหมือนกันนะเรา...”
เวลาสองทุ่มกว่า
ข้าวหอมกำลังนั่งทำงานอยู่บนโซฟา แล็ปท็อปวางอยู่บนตัก ขณะที่สายตากำลังจดจ่ออยู่กับงานออกแบบที่ต้องส่งให้ลูกค้าในวันจันทร์
แต่ถึงจะพยายามตั้งใจทำงานแค่ไหน เธอก็ยังเผลอนึกถึงบทสนทนาเมื่อช่วงบ่ายอยู่เรื่อย ๆ
เพราะพี่หวงค่ะ
เพียงนึกถึงประโยคนั้น ใบหน้าของเธอก็ร้อนขึ้นมาอีกครั้ง
“โอ๊ย ข้าวหอม ตั้งใจทำงานสิ!”
เธอตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ
จังหวะนั้นโทรศัพท์ก็สั่นขึ้น
พี่ริน: ทำอะไรอยู่คะ
ข้าวหอมยิ้มทันที
ข้าวหอม: ทำงานค่ะ พี่รินล่ะคะ
พี่ริน: เพิ่งทำงานเสร็จเหมือนกันค่ะ
พี่ริน: เหนื่อยไหม
ข้าวหอม: นิดหน่อยค่ะ งานแก้เยอะมากเลย 😭
พี่ริน: สู้ ๆ นะคะคนเก่ง
พี่ริน: เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ทำของอร่อยให้กิน
ข้าวหอมหัวเราะเบา ๆ
ข้าวหอม: พี่จะขุนหนูให้อ้วนเหรอคะ
พี่ริน: ไม่หรอกค่ะ
พี่ริน: พี่แค่อยากดูแล
ข้าวหอมมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
แต่ก่อนที่เธอจะพิมพ์ตอบ ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้น
พี่ริน: แต่พี่มีเรื่องจะถามค่ะ
ข้าวหอม: อะไรเหรอคะ
พี่ริน: พรุ่งนี้เย็นว่างไหม
ข้าวหอม: ว่างค่ะ ทำไมคะ
พี่ริน: พี่อยากชวนไปกินข้าวข้างนอก
ข้าวหอม: ไปกินข้าวเหรอคะ?
พี่ริน: ค่ะ
พี่ริน: แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ในฐานะเพื่อนบ้านนะ
ข้าวหอมชะงักนิ้วที่กำลังพิมพ์
ข้อความถัดมาปรากฏขึ้น
พี่ริน: พี่อยากชวนหอมไปเดตค่ะ
หัวใจของเธอกระตุกวูบ
เดต?
พี่รินชวนเธอไปเดต!?
ข้าวหอมรีบวางโทรศัพท์ลงบนโซฟา แล้วเอาหมอนมากอดแน่น
“กรี๊ดดด!”
เสียงกรี๊ดเบา ๆ ดังอู้อี้อยู่ในหมอน
เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะรู้สึกตื่นเต้นกับคำว่า 'เดต' ได้มากขนาดนี้
หลังจากเลิกกับแฟนเก่า เธอเคยคิดว่าคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะกล้าเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่
แต่เพียงสองวันที่ได้รู้จักริน ความคิดนั้นกลับเริ่มสั่นคลอน
ข้าวหอมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ
ข้าวหอม: เดตจริง ๆ เหรอคะ?
พี่ริน: จริงค่ะ
พี่ริน: แต่ถ้าหอมยังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไรนะ
พี่ริน: พี่รอได้
ข้าวหอมอ่านข้อความนั้นซ้ำสองรอบ
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
เธอชอบที่รินไม่เคยเร่งรัด
ชอบที่อีกฝ่ายคอยถามความสมัครใจของเธอเสมอ
และชอบที่รินทำให้เธอรู้สึกว่า การเริ่มต้นใหม่อาจไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอย่างที่เคยคิด
ข้าวหอมสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป
ข้าวหอม: ไปก็ได้ค่ะ
ไม่ถึงสามวินาที ข้อความจากอีกฝ่ายก็เด้งขึ้นมา
พี่ริน: จริงนะคะ!?
ข้าวหอมหลุดหัวเราะ
ปกติพี่รินดูใจเย็นจะตาย
ทำไมตอนนี้เหมือนเด็กได้ของเล่นเลยนะ
ข้าวหอม: จริงค่ะ
พี่ริน: งั้นพรุ่งนี้พี่ไปรับที่ห้องนะ
ข้าวหอม: เราอยู่ห้องตรงข้ามกันเองนะคะ 5555
พี่ริน: ก็พี่อยากไปรับนี่คะ
พี่ริน: เดตแรกทั้งที
ข้าวหอมอ่านแล้วเผลอยิ้มกว้าง
ข้าวหอม: ก็ได้ค่ะ
พี่ริน: ขอบคุณนะคะ
ข้าวหอม: ขอบคุณเรื่องอะไรคะ?
พี่ริน: ที่ให้โอกาสพี่จีบหอม
ข้าวหอมนิ่งไป
เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอุ่นวาบขึ้นมาในอก
ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปช้า ๆ
ข้าวหอม: งั้นพี่ก็ต้องตั้งใจจีบนะคะ
พี่ริน: ตั้งใจมากค่ะ
พี่ริน: ไม่เคยตั้งใจจีบใครขนาดนี้มาก่อนเลย
ข้าวหอมก้มหน้าซุกหมอนอีกครั้ง
“พี่รินนนน...”
เธอไม่ไหวแล้วจริง ๆ
ในห้องตรงข้าม รินกำลังนั่งอยู่บนโซฟาพร้อมโทรศัพท์ในมือ
รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ยอมจางหายไปเสียที
เธอก้มอ่านข้อความสุดท้ายจากข้าวหอมซ้ำอีกครั้ง
งั้นพี่ก็ต้องตั้งใจจีบนะคะ
รินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพิมพ์ข้อความส่งไป
พี่ริน: ฝันดีนะคะหอม
พี่ริน: พรุ่งนี้เจอกันค่ะ ♡
ไม่กี่วินาทีต่อมา อีกฝ่ายก็ตอบกลับ
ข้าวหอม: ฝันดีค่ะพี่ริน 💗
รินมองรูปหัวใจสีชมพูอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะเผลอยิ้มกว้างกว่าเดิม
เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วเอนหลังพิงโซฟาอย่างอารมณ์ดี
ความจริงแล้วรินไม่ใช่คนขี้หึงหรือขี้หวง
เธอเคยมีความรักมาก่อน และรู้ดีว่าการรักใครสักคนไม่ได้หมายความว่าจะต้องครอบครองเวลาทั้งหมดของคนคนนั้น
แต่กับข้าวหอม...
แค่ได้ยินว่าอีกฝ่ายคิดถึงใครมาก ๆ เธอก็เผลอน้อยใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ยิ่งนึกถึงตอนที่เข้าใจผิดว่าพริมเป็นแฟนของข้าวหอม รินก็ยิ่งรู้สึกขำตัวเอง
“นี่เราเป็นไปได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”
หญิงสาวพึมพำ ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
แต่ถึงอย่างนั้น...
เธอก็ไม่คิดจะปฏิเสธความรู้สึกของตัวเอง
เพราะรินรู้ดีว่าเธอเริ่มสนใจข้าวหอมมากกว่าคำว่าเพื่อนบ้านไปแล้ว
และเธอก็อยากเรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น
ทั้งอาหารที่ชอบ
เพลงที่ฟัง
เรื่องที่ทำให้หัวเราะ
รวมไปถึงเรื่องที่ทำให้เสียใจ
รินอยากเป็นคนที่ข้าวหอมสามารถหันมาหาได้ในวันที่เหนื่อยล้า
แต่เธอก็รู้ดีว่าความไว้วางใจไม่ใช่สิ่งที่จะสร้างขึ้นได้ภายในวันสองวัน
เพราะฉะนั้นเธอจึงตั้งใจว่าจะค่อย ๆ เดินเข้าไปในชีวิตของอีกฝ่าย
อย่างช้า ๆ
โดยไม่ทำให้ข้าวหอมต้องรู้สึกอึดอัด
ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นขึ้นอีกครั้ง
รินหยิบขึ้นมาดู
เป็นข้อความจากข้าวหอม
ข้าวหอม: พี่รินคะ
พี่ริน: คะ?
ข้าวหอม: หนูถามอะไรหน่อยได้ไหม
พี่ริน: ได้สิคะ
อีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะปรากฏขึ้น
ข้าวหอม: พรุ่งนี้พี่จะพาหนูไปกินอะไรเหรอคะ?
รินหลุดหัวเราะ
เธอนึกว่าจะถามอะไรจริงจังเสียอีก
พี่ริน: ความลับค่ะ
ข้าวหอม: อ้าววว
พี่ริน: แต่รับรองว่าหอมต้องชอบ
ข้าวหอม: มั่นใจจังเลยนะคะ
พี่ริน: แน่นอนค่ะ
พี่ริน: เพราะพี่ตั้งใจเลือกให้คนพิเศษ
หลังจากส่งข้อความนั้น รินก็วางโทรศัพท์ลงด้วยรอยยิ้ม
แต่เพียงครู่เดียว เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เธอหยิบขึ้นมาอ่าน
ข้าวหอม: พี่ริน
พี่ริน: คะ?
ข้าวหอม: พี่อย่าทำให้หนูใจเต้นแรงบ่อยได้ไหมคะ
รินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี
พี่ริน: พี่จะพยายามค่ะ
ข้าวหอม: สัญญานะคะ
พี่ริน: สัญญาค่ะ
รินหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ต่อ
พี่ริน: แต่ถ้าพี่เผลอทำอีก หอมจะโกรธไหม?
ข้อความตอบกลับปรากฏขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน
ข้าวหอม: ไม่รู้สิคะ
ข้าวหอม: อาจจะไม่โกรธก็ได้
รินยิ้มกว้าง
พี่ริน: ทำไมล่ะคะ?
ครั้งนี้ข้าวหอมใช้เวลาตอบนานกว่าปกติ
เกือบหนึ่งนาทีผ่านไป
ก่อนที่ข้อความสั้น ๆ จะปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
ข้าวหอม: เพราะหนูก็ชอบเวลาพี่ทำให้ใจเต้นแรงเหมือนกันค่ะ
รินนิ่งค้าง
เธออ่านข้อความนั้นซ้ำอยู่หลายรอบ
ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นปิดใบหน้าตัวเอง
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลับไปเป็นเด็กสาววัยรุ่นที่เพิ่งมีความรัก
หัวใจเต้นแรง
ใบหน้าร้อนผ่าว
และไม่รู้จะตอบกลับอย่างไรดี
หญิงสาวหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ให้ตายสิ ข้าวหอม...”
เธอพึมพำกับตัวเอง
“แบบนี้พี่ก็แย่สิคะ”
เพราะคนที่เผลอทำให้หัวใจเต้นแรงอยู่ฝ่ายเดียว...
ดูเหมือนจะไม่ใช่ข้าวหอมอีกต่อไปแล้ว
อีกฝั่งหนึ่งของผนัง ข้าวหอมกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง
โทรศัพท์ถูกวางทิ้งไว้ข้างหมอน
ส่วนเจ้าตัวกำลังเอาหน้าซุกหมอนอย่างเขินอาย
“กรี๊ดดด! ฉันส่งอะไรไปเนี่ย!”
เธอดิ้นไปมาบนเตียงอย่างทำอะไรไม่ถูก
ก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงข้อความเข้า
ข้าวหอมค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
พี่ริน: หอมคะ
ข้าวหอม: คะ...
พี่ริน: พี่ขอเปลี่ยนคำสัญญาได้ไหม
ข้าวหอมขมวดคิ้ว
ข้าวหอม: เปลี่ยนอะไรคะ?
พี่ริน: จากที่บอกว่าจะพยายามไม่ทำให้หอมใจเต้นแรง
พี่ริน: พี่ขอเปลี่ยนเป็น...
พี่ริน: พี่จะพยายามทำให้หอมยิ้มได้ทุกวันแทนนะคะ
ข้าวหอมอ่านแล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมา
หัวใจที่เคยเจ็บปวดจากความรักครั้งก่อน ราวกับได้รับการปลอบโยนอย่างแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่รู้หรอกว่าสุดท้ายแล้วความสัมพันธ์ครั้งนี้จะเป็นอย่างไร
ไม่รู้ว่ารินจะกลายเป็นคนสำคัญในชีวิตได้จริงหรือเปล่า
แต่ในตอนนี้...
เธออยากลองเปิดใจดูอีกสักครั้ง
ข้าวหอมพิมพ์ข้อความตอบกลับไป
ข้าวหอม: ตกลงค่ะ
ข้าวหอม: แต่พี่ต้องทำให้ได้นะ
พี่ริน: ได้แน่นอนค่ะ
พี่ริน: เพราะตอนนี้พี่กำลังยิ้มอยู่เหมือนกัน
ข้าวหอมหัวเราะเบา ๆ
ก่อนจะตอบกลับไปเป็นข้อความสุดท้ายของค่ำคืนนั้น
ข้าวหอม: งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะคะ
ข้าวหอม: คนขี้หวง ♡
รินที่อ่านข้อความนั้นถึงกับหัวเราะออกมา
คนขี้หวงอย่างนั้นเหรอ?
เธอคงปฏิเสธไม่ได้แล้วล่ะ
แต่ไม่เป็นไร
ในเมื่อข้าวหอมอนุญาตให้จีบแล้ว...
เธอก็จะทำหน้าที่คนจีบให้ดีที่สุด
และหวังว่าสักวันหนึ่ง...
คำว่า 'คนขี้หวงที่ยังไม่มีสิทธิ์'
จะเปลี่ยนเป็น...
'แฟนขี้หวงของข้าวหอม'
ให้ได้สักที
— จบตอนที่ 2 —