เสียงล้อกระเป๋าเดินทางเสียดสีกับพื้นทางเดินดังเป็นจังหวะ ข้าวหอมถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจนับได้ หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีหยุดยืนอยู่หน้าลิฟต์ของคอนโดมิเนียมแห่งใหม่ ก่อนจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมอยู่บริเวณหน้าผาก
วันนี้นับเป็นวันที่เหนื่อยที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของเธอ หลังจากเลิกรากับแฟนสาวที่คบกันมานานเกือบสามปี ข้าวหอมก็ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองครั้งใหญ่ ตั้งแต่ย้ายที่ทำงาน ตัดผมให้สั้นลงเล็กน้อย ไปจนถึงการย้ายออกจากห้องพักเดิมที่เต็มไปด้วยความทรงจำของคนรักเก่า
เธอไม่ได้เสียใจจนร้องไห้ทุกคืนเหมือนช่วงแรกอีกแล้ว แต่ก็ยังไม่พร้อมเปิดใจให้ใครเข้ามาในชีวิตอย่างน้อยก็คงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้
“จากนี้ไปจะตั้งใจทำงาน เก็บเงิน แล้วก็อยู่คนเดียวอย่างมีความสุข!”
ข้าวหอมพูดให้กำลังใจตัวเองเบา ๆ ก่อนจะยกกำปั้นขึ้นอย่างมุ่งมั่น
ทันใดนั้น ประตูลิฟต์ตรงหน้าก็เปิดออก
หญิงสาวร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก้าวออกมาจากด้านใน เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบหรูกับกางเกงขายาวสีดำ ผมสีดำสนิทที่ยาวเลยกลางหลังถูกปล่อยสยายอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าสวยคมแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย แต่กลับดูโดดเด่นเสียจนข้าวหอมเผลอหยุดมอง
สวยจัง...
นั่นคือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว
“จะขึ้นลิฟต์ไหมคะ?”
เสียงหวานนุ่มดังขึ้นเรียกสติ
“อะ...ขึ้นค่ะ!”
ข้าวหอมรีบลากกระเป๋าเข้าไปด้านในด้วยความเก้อเขิน
“ชั้นไหนคะ เดี๋ยวพี่กดให้”
“ชั้นสิบสองค่ะ ขอบคุณนะคะ”
หญิงสาวคนนั้นกดปุ่มให้ ก่อนจะหันมายิ้มบาง ๆ
“บังเอิญจังเลย พี่ก็อยู่ชั้นสิบสองเหมือนกัน”
“จริงเหรอคะ?”
“ค่ะ เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่เหรอ?”
ข้าวหอมพยักหน้า “ใช่ค่ะ วันนี้วันแรกเลย”
“งั้นก็ยินดีต้อนรับนะคะ”
รอยยิ้มของอีกฝ่ายทำให้ข้าวหอมรู้สึกเหมือนอุณหภูมิภายในลิฟต์สูงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เธอรีบก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเอง
ให้ตายเถอะ ทำไมต้องมาเจอคนสวยในสภาพที่ตัวเองดูเหมือนเพิ่งไปแบกกระสอบข้าวมาด้วยนะ!
เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นสิบสอง
ข้าวหอมรีบลากกระเป๋าออกไป ทว่าล้อข้างหนึ่งกลับติดเข้ากับร่องประตูลิฟต์อย่างจัง
“อ๊ะ!”
ร่างเล็กเสียหลักเซถอยหลัง
ก่อนที่มือของใครบางคนจะคว้าเอวเธอไว้ได้ทัน
“ระวังค่ะ”
น้ำเสียงนุ่มกระซิบอยู่ใกล้หู
ข้าวหอมเบิกตากว้างเมื่อพบว่าใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นอยู่ห่างจากตัวเองเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ คล้ายดอกไม้ลอยมาแตะจมูก
แขนเรียวยังคงประคองเอวเธอเอาไว้ ขณะที่ดวงตาคู่สวยมองสำรวจด้วยความเป็นห่วง
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?”
“มะ...ไม่ค่ะ!”
ข้าวหอมรีบขยับตัวออกมา
“ขอบคุณมากนะคะ!”
อีกฝ่ายยิ้ม ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือออกเมื่อแน่ใจว่าเธอยืนได้มั่นคงแล้ว
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วค่ะ”
ข้าวหอมกำลังจะก้มลงจัดกระเป๋า แต่เสียงหัวเราะเบา ๆ กลับดังขึ้นเสียก่อน
“หน้าแดงหมดแล้ว”
“คะ?”
“ร้อนเหรอคะ?”
“ค่ะ! ร้อนมากเลยค่ะ!”
หญิงสาวเหลือบมองช่องแอร์เหนือศีรษะ ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยแววตาขบขัน
“ทั้งที่แอร์เย็นขนาดนี้น่ะเหรอ?”
ข้าวหอมเม้มริมฝีปาก
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกแกล้ง
และที่น่าเจ็บใจก็คือผู้หญิงคนนี้แกล้งได้อย่างหน้าตาเฉยเสียด้วย!
“มาเถอะค่ะ พี่ช่วยถือกระเป๋า”
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูยกเองได้”
“แน่ใจเหรอ?”
“แน่ใจค่ะ!”
ข้าวหอมออกแรงยกกระเป๋าด้วยความมั่นใจ
แต่ยังไม่ทันพ้นพื้นดีนัก ล้อกระเป๋าที่หลวมอยู่แล้วก็หลุดกระเด็นออกมาหนึ่งข้าง
กึก!
ทั้งสองคนก้มมองล้อที่กลิ้งไปหยุดอยู่ข้างผนังอย่างพร้อมเพรียงกัน
ความเงียบเข้าปกคลุมทางเดินอยู่ชั่วขณะ
ก่อนที่คนข้าง ๆ จะหลุดหัวเราะออกมา
“ขอโทษค่ะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะหัวเราะจริง ๆ”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ไหล่ของเธอกลับยังสั่นน้อย ๆ
ข้าวหอมอยากหายตัวไปจากตรงนี้เหลือเกิน
“ไม่ต้องหัวเราะเลยนะคะ...”
“โอ๋ ๆ ไม่หัวเราะแล้วค่ะ”
หญิงสาวก้มลงยกกระเป๋าเดินทางขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะหันมาถาม
“ห้องไหนคะ?”
“หนึ่งสองศูนย์แปดค่ะ”
คนฟังเลิกคิ้วเล็กน้อย
“อ้าว”
“ทำไมเหรอคะ?”
“ห้องตรงข้ามพี่เลยนี่นา”
ข้าวหอมชะงัก
“จริงเหรอคะ?”
“จริงค่ะ”
อีกฝ่ายยิ้มกว้างขึ้นนิดหนึ่ง
“ดูเหมือนเราจะได้เจอกันบ่อย ๆ แล้วนะ”
และไม่รู้ทำไม เพียงประโยคธรรมดาประโยคนั้นกลับทำให้หัวใจของข้าวหอมเต้นผิดจังหวะไปเสียอย่างนั้น
เกือบยี่สิบนาทีต่อมา กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ก็ถูกวางลงภายในห้องพักอย่างปลอดภัย
“ขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ช่วย หนูคงต้องลากกระเป๋าพัง ๆ มาตลอดทางแน่เลย”
ข้าวหอมพูดพร้อมรอยยิ้มเกรงใจ
“เรื่องเล็กน้อยค่ะ”
หญิงสาวตรงหน้ากวาดสายตามองห้องที่ยังเต็มไปด้วยกล่องกระดาษ ก่อนจะถามขึ้น
“อยู่คนเดียวเหรอคะ?”
“ค่ะ”
“แล้วมีใครมาช่วยจัดของไหม?”
ข้าวหอมส่ายหน้า
“ไม่มีค่ะ แต่ของไม่ได้เยอะมาก เดี๋ยวหนูค่อย ๆ จัดเอง”
คนฟังพยักหน้า
“งั้นถ้าต้องยกอะไรหนัก ๆ ก็มาเรียกพี่ได้นะ”
“ขอบคุณค่ะ เอ่อ...”
ข้าวหอมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“หนูชื่อข้าวหอมนะคะ”
“ข้าวหอมเหรอ?”
อีกฝ่ายทวนชื่อเบา ๆ ก่อนจะยิ้ม
“ชื่อเพราะจัง”
“ขอบคุณค่ะ แล้วพี่...”
“พี่ชื่อรินค่ะ”
“พี่ริน”
ข้าวหอมลองเรียกชื่อนั้น
ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่ทันทีที่ได้ยินชื่อของตัวเองจากปากเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของรินก็ดูอ่อนโยนขึ้นอีกนิด
“ค่ะ?”
“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันค่ะ ข้าวหอม”
รินพูดชื่อเธออย่างชัดถ้อยชัดคำ
แล้วเอียงหน้านิดหนึ่ง
“เรียกหอมเฉย ๆ ได้ไหม?”
“ได้ค่ะ เพื่อน ๆ ก็เรียกแบบนั้น”
“งั้นพี่เรียกหอมนะ”
“ค่ะ”
“น่ารักดี”
ข้าวหอมยิ้มเขิน “ชื่อเหรอคะ?”
“ทั้งชื่อทั้งคนค่ะ”
“...”
อีกแล้ว!
ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงชอบพูดอะไรแบบนี้นักนะ!
ข้าวหอมรีบหลบสายตา ส่วนรินเพียงแค่หัวเราะเบา ๆ ราวกับพอใจกับปฏิกิริยาของเธอ
“พี่ไม่กวนแล้วค่ะ จัดห้องเสร็จก็พักผ่อนด้วยนะ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
ก่อนออกจากห้อง รินหยุดอยู่ตรงประตูแล้วหันกลับมา
“อ้อ หอม”
“คะ?”
“พี่อยู่ห้องหนึ่งสองศูนย์เจ็ด”
“ค่ะ”
“ถ้ามีอะไรก็มาเคาะเรียกได้เลยนะ”
“ได้ค่ะ”
รินยิ้มบาง ๆ
“หรือถ้าเหงา ก็มานั่งเล่นห้องพี่ได้”
พูดจบเจ้าตัวก็เดินจากไป ทิ้งให้ข้าวหอมยืนหน้าแดงอยู่เพียงลำพัง
หญิงสาวปิดประตู ก่อนจะพิงหลังกับบานไม้แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง
หัวใจยังคงเต้นแรงไม่ยอมหยุด
“บ้าไปแล้ว...”
เธอพึมพำกับตัวเอง
“เพิ่งเจอกันวันแรกเองนะข้าวหอม”
แล้วทำไมถึงเผลอยิ้มออกมาได้ล่ะเนี่ย
เวลาเกือบห้าทุ่ม ข้าวหอมเพิ่งจัดห้องเสร็จ
เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่ค้างอยู่
ข้อความจากเพื่อนสนิทเด้งขึ้นมา
พริม: ย้ายห้องเสร็จยังแก?
ข้าวหอม: เพิ่งเสร็จ เหนื่อยจะตายแล้ว
พริม: แล้วห้องใหม่เป็นไงบ้าง?
ข้าวหอมนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในลิฟต์ ก่อนจะรีบส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป
ข้าวหอม: ห้องดีมาก เงียบดีด้วย
พริม: มีหนุ่มหล่อห้องข้าง ๆ บ้างไหม
ข้าวหอม: ไม่มีหนุ่มค่ะ
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ต่อ
ข้าวหอม: แต่มีพี่สาวสวยมากอยู่ห้องตรงข้าม
ข้อความตอบกลับปรากฏขึ้นแทบจะทันที
พริม: กรี๊ดดดดดด!
พริม: อย่าบอกนะว่าแกจะมีรักครั้งใหม่!
ข้าวหอม: บ้า! เพิ่งเจอกันเอง!
พริม: แล้วทำไมต้องรีบปฏิเสธด้วยจ๊ะ?
ข้าวหอมคว่ำโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างหงุดหงิด
เพื่อนคนนี้นี่จริง ๆ เลย!
ทันใดนั้น เสียงท้องร้องก็ดังขึ้น
เธอเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังไม่ได้กินข้าวเย็น
ข้าวหอมลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็นที่ว่างเปล่า ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด
สุดท้ายจึงตัดสินใจหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปซื้ออะไรรับประทานที่ร้านสะดวกซื้อด้านล่าง
แต่ทันทีที่เปิดประตูออกมา ประตูห้องตรงข้ามก็เปิดออกในเวลาไล่เลี่ยกัน
“อ้าว หอม”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้น
ข้าวหอมเงยหน้า ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย
รินยืนอยู่หน้าห้องในชุดลำลองสบาย ๆ เสื้อยืดสีดำตัวหลวมกับกางเกงขาสั้นเผยให้เห็นเรียวขายาว ผมสีดำถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ และมีแว่นตากรอบบางประดับอยู่บนใบหน้า
ต่างจากภาพลักษณ์ตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง
แต่กลับดูน่ามองไม่แพ้กันเลย
“พี่ริน...”
“จะไปไหนคะ ดึกแล้วนะ”
“หนูจะลงไปหาอะไรกินค่ะ”
รินขมวดคิ้วนิดหนึ่ง
“ยังไม่ได้กินข้าวเหรอ?”
“ค่ะ มัวแต่จัดของเพลินไปหน่อย”
“แล้วทำไมไม่พักก่อน”
“ก็อยากจัดให้เสร็จทีเดียวเลยค่ะ”
รินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม
“กินข้าวผัดไหม?”
“คะ?”
“พี่ทำข้าวผัดกุ้งไว้เยอะมาก กินคนเดียวไม่หมด”
ข้าวหอมรีบส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรค่ะ เกรงใจ”
“เกรงใจอะไรคะ เราเป็นเพื่อนบ้านกันแล้วนะ”
“แต่หนูรบกวนพี่มาตั้งแต่บ่ายแล้ว”
รินยิ้ม ก่อนจะเอียงหน้ามอง
“งั้นถือว่าช่วยพี่หน่อยได้ไหม?”
“ช่วยอะไรคะ?”
“ช่วยกินข้าวผัดให้หมดไง พี่เสียดายของ”
ข้าวหอมหลุดหัวเราะ
“พี่รินนี่นะ...”
“ว่าไงคะ?”
หญิงสาวเม้มริมฝีปากอย่างลังเล
กลิ่นอาหารที่ลอยออกมาจากห้องตรงข้ามทำให้ท้องของเธอร้องขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่เป็นใจ
รินได้ยินชัดเจน
และแน่นอนว่าอีกฝ่ายยิ้มกว้างทันที
“เหมือนจะมีคนตอบตกลงแล้วนะ”
“พี่ริน!”
“เข้ามาเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่ตักให้”
สุดท้ายข้าวหอมก็ยอมเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในห้องอย่างช่วยไม่ได้
ห้องของรินตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่น เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่เป็นโทนสีครีมและน้ำตาลอ่อน มีชั้นหนังสือขนาดใหญ่ตั้งอยู่ข้างหน้าต่าง และแจกันดอกทิวลิปสีขาววางอยู่บนโต๊ะอาหาร
ข้าวหอมกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ
“ห้องพี่สวยจังเลยค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ พี่ชอบแต่งห้องน่ะ”
รินตอบขณะเดินเข้าครัว
“นั่งก่อนนะ เดี๋ยวพี่เอาข้าวมาให้”
ข้าวหอมพยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งลงอย่างเรียบร้อย
ไม่นานนัก ข้าวผัดกุ้งสีเหลืองทองก็ถูกยกมาวางตรงหน้า พร้อมแก้วน้ำเย็นและแตงกวาหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ
“ลองชิมดูนะคะ ไม่รู้จะถูกปากหรือเปล่า”
ข้าวหอมตักข้าวเข้าปากหนึ่งคำ
ดวงตาของเธอเบิกกว้างทันที
“อร่อยมากเลยค่ะ!”
รินที่นั่งอยู่ตรงข้ามยิ้มออกมา
“จริงเหรอ?”
“จริงค่ะ! พี่ทำอาหารเก่งมากเลย”
“ดีใจจัง”
“ปกติพี่ทำกินเองทุกวันเลยเหรอคะ?”
“ส่วนใหญ่ค่ะ”
“แล้วพี่อยู่คนเดียวเหรอ?”
“อยู่คนเดียวค่ะ”
ข้าวหอมพยักหน้า ก่อนจะก้มลงกินข้าวต่อ
เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าคนตรงข้ามกำลังมองตัวเองด้วยสายตาเอ็นดู
“หอม”
“คะ?”
“ถ้าชอบก็มากินบ่อย ๆ ได้นะ”
ข้าวหอมเงยหน้าขึ้น
“จะดีเหรอคะ?”
“ดีสิ พี่ทำอาหารกินคนเดียวทุกวัน บางทีก็เหงาเหมือนกัน”
รินหยุดไปเล็กน้อย
“มีหอมมากินด้วยก็คงดี”
น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลจนคนฟังรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในอก
“งั้นถ้าว่าง ๆ หนูจะมารบกวนนะคะ”
“ได้เลยค่ะ”
“แต่พี่ต้องให้หนูช่วยซื้อของด้วยนะ”
“ทำไมล่ะ?”
“ก็หนูไม่อยากกินฟรีนี่คะ”
รินหัวเราะเบา ๆ
“งั้นช่วยอย่างอื่นแทนได้ไหม?”
“อะไรคะ?”
“ช่วยล้างจานให้พี่”
ข้าวหอมยิ้มกว้าง
“เรื่องแค่นี้สบายมากค่ะ!”
“ตกลงตามนั้น”
ระหว่างรับประทานอาหาร ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น
ข้าวหอมได้รู้ว่ารินอายุยี่สิบแปดปี ทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดของบริษัทแห่งหนึ่ง เธอย้ายเข้ามาอยู่คอนโดนี้ได้เกือบสองปีแล้ว และมีงานอดิเรกคือทำอาหารกับอ่านหนังสือ
ส่วนรินก็ได้รู้ว่าข้าวหอมทำงานเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ ชอบแมว ชอบขนมหวาน และไม่ชอบกาแฟรสขม
“แล้วหอมมีแฟนหรือยังคะ?”
คำถามที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นทำให้ช้อนในมือของข้าวหอมชะงัก
เธอเงยหน้ามองคนถาม
รินยังคงมีสีหน้าสบาย ๆ ราวกับเพียงถามเรื่องทั่วไป
“ไม่มีค่ะ”
“อ๋อ”
“เพิ่งเลิกกับแฟนเก่ามาได้สามเดือน”
รอยยิ้มของรินจางลงเล็กน้อย
“ขอโทษนะ พี่ไม่รู้”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
ข้าวหอมยิ้มบาง ๆ
“หนูไม่ได้เสียใจมากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ลึก ๆ เธอก็ยังรู้สึกเจ็บทุกครั้งที่นึกถึงความสัมพันธ์ครั้งเก่า
คนที่เคยบอกว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป สุดท้ายก็เป็นฝ่ายเดินจากไปก่อน
รินไม่ได้ซักถามอะไรต่อ
เธอเพียงเลื่อนจานกุ้งทอดที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะมาให้ข้าวหอม
“กินนี่สิ”
“คะ?”
“เห็นหอมมองตั้งนานแล้ว”
ข้าวหอมหลุดหัวเราะออกมา
“พี่รู้ได้ยังไงคะ?”
“พี่สังเกตเก่ง”
รินยิ้ม ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“แล้วก็...ไม่ต้องฝืนยิ้มตลอดเวลาก็ได้นะ”
ข้าวหอมชะงัก
“พี่ริน...”
“อยู่กับพี่ ทำตัวตามสบายได้เลย”
เพียงประโยคสั้น ๆ กลับทำให้หัวใจของข้าวหอมอ่อนยวบลงอย่างประหลาด
เธอไม่รู้ว่าทำไม
ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่กลับรู้สึกสบายใจเวลาอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้มากกว่าที่คิด
หลังรับประทานอาหารเสร็จ ข้าวหอมก็อาสาล้างจานตามที่ตกลงกันไว้
รินยืนอยู่ข้าง ๆ คอยเช็ดจานที่ล้างเสร็จแล้วเก็บเข้าชั้น
ทั้งสองพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งข้าวหอมเผลอทำฟองสบู่กระเด็นใส่แขนอีกฝ่าย
“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!”
“ไม่เป็นไร”
รินก้มมองฟองสบู่บนแขนตัวเอง ก่อนจะใช้นิ้วแตะฟองเล็ก ๆ ขึ้นมา
แล้วป้ายลงบนปลายจมูกของข้าวหอม
“เอาคืนค่ะ”
“พี่ริน!”
ข้าวหอมหันมามองอย่างตกใจ
ส่วนคนแกล้งกลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“น่ารักจัง”
คำชมที่หลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติทำให้ข้าวหอมเงียบไป
เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนขึ้น
“พี่ชอบพูดแบบนี้กับทุกคนเหรอคะ?”
รินชะงักมือที่กำลังเช็ดจาน
“แบบไหน?”
“ก็...ชอบชมคนอื่นว่าน่ารัก”
รินมองใบหน้าด้านข้างของคนถามอยู่ครู่หนึ่ง
“ไม่ทุกคนหรอกค่ะ”
ข้าวหอมเงยหน้าขึ้น
“จริงเหรอคะ?”
“จริง”
รินตอบพร้อมรอยยิ้ม
“พี่เลือกชมเฉพาะคนที่พี่คิดว่าน่ารักจริง ๆ”
ข้าวหอมเม้มริมฝีปากแน่น
หัวใจเต้นแรงอีกแล้ว
“แล้ว...”
เธอลังเล ก่อนจะรวบรวมความกล้าถามออกไป
“พี่คิดว่าหนูน่ารักเหรอคะ?”
รินไม่ได้ตอบทันที
เธอวางผ้าเช็ดจานลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับข้าวหอมเต็มตัว
ดวงตาคู่สวยสบกับเธอตรง ๆ
“ค่ะ”
น้ำเสียงนั้นหนักแน่น
“พี่คิดว่าหอมน่ารัก”
ข้าวหอมรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ
“พะ...พี่ริน”
“หืม?”
“พี่กำลังแกล้งหนูอยู่ใช่ไหมคะ?”
รินหัวเราะเบา ๆ
“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?”
“ก็พี่ชอบพูดอะไรให้หนูเขิน”
“แล้วหอมเขินจริงเหรอ?”
“ไม่ได้เขินค่ะ!”
“อ๋อ...”
รินลากเสียงยาวอย่างล้อเลียน
“งั้นที่หน้าแดงนี่เพราะอะไรคะ?”
“เพราะ...เพราะน้ำร้อนค่ะ!”
คนฟังเหลือบมองก๊อกน้ำที่เปิดอยู่
“แต่เราใช้น้ำเย็นล้างจานนะ”
“พี่ริน!”
เสียงหัวเราะใส ๆ ดังขึ้นภายในห้องครัว
ข้าวหอมทำหน้างอเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปล้างจานใบสุดท้ายอย่างตั้งใจ
ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่ยอมจางหายไปเสียที
เกือบเที่ยงคืน ข้าวหอมจึงขอตัวกลับห้อง
รินเดินมาส่งถึงหน้าประตู
“ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ อร่อยมากจริง ๆ”
“ยินดีค่ะ”
“ไว้วันหลังหนูจะซื้อขนมมาฝากนะ”
“ได้สิ”
ข้าวหอมกำลังจะก้าวออกไป แต่เสียงของรินกลับเรียกไว้เสียก่อน
“หอม”
“คะ?”
“พรุ่งนี้ว่างไหม?”
“ช่วงเช้าว่างค่ะ ทำไมเหรอคะ?”
“พี่ว่าจะทำแซนด์วิชกินตอนเช้า”
รินยิ้มน้อย ๆ
“อยากมาช่วยกินไหม?”
ข้าวหอมหลุดหัวเราะ
“พี่ชอบชวนคนอื่นกินข้าวจังเลยนะคะ”
“ก็ไม่ค่อยชวนใครหรอก”
“อ้าว?”
รินมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน
“เพิ่งชวนหอมเป็นคนแรกนี่แหละ”
ข้าวหอมเงียบไปทันที
เธอไม่แน่ใจว่าผู้หญิงตรงหน้ารู้ตัวหรือเปล่าว่าคำพูดของตัวเองส่งผลต่อหัวใจคนฟังมากแค่ไหน
“พี่รินคะ...”
“คะ?”
“พี่อย่าทำแบบนี้บ่อยได้ไหม?”
“แบบไหนเหรอ?”
ข้าวหอมเม้มริมฝีปาก
“ก็...ทำให้หนูใจเต้นแรงแบบนี้”
ทันทีที่พูดจบ เธอก็เบิกตากว้าง
ตายแล้ว!
นี่เธอเผลอพูดอะไรออกไป!
แต่แทนที่รินจะหัวเราะล้อเหมือนทุกครั้ง อีกฝ่ายกลับนิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนที่รอยยิ้มอ่อนโยนจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“ขอโทษค่ะ”
“เอ๊ะ?”
“พี่ไม่รู้ว่าทำให้หอมลำบากใจ”
ข้าวหอมรีบส่ายหน้า
“ไม่ใช่นะคะ! หนูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”
“แล้วหมายความว่ายังไง?”
หญิงสาวชะงัก
เธอเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรเหมือนกัน
เพราะความจริงแล้ว เธอไม่ได้เกลียดความรู้สึกนี้เลยสักนิด
ตรงกันข้าม...
เธอกลับรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำ
“หนูแค่...”
ข้าวหอมก้มหน้าลง
“ไม่ค่อยชินค่ะ”
รินมองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนลง
“งั้นพี่จะค่อย ๆ ทำให้ชินดีไหม?”
ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นทันที
“คะ?”
รินยิ้มบาง ๆ
“พี่ไม่ได้รีบอะไรหรอก”
เธอหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ
“แค่รู้สึกว่าอยากรู้จักหอมให้มากกว่านี้”
หัวใจของข้าวหอมกระตุกวูบ
“พี่ริน...”
“ถ้าหอมไม่ว่าอะไร พี่ขอทำความรู้จักเราไปเรื่อย ๆ ได้ไหม?”
ข้าวหอมสบตาอีกฝ่าย
ในแววตาคู่นั้นไม่มีท่าทีล้อเล่นเหมือนก่อนหน้า
มีเพียงความจริงใจที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
ข้าวหอมไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากผ่านเรื่องราวความรักที่เจ็บปวดมา เธอจะยังสามารถรู้สึกหัวใจเต้นแรงให้ใครได้อีก
โดยเฉพาะกับคนที่เพิ่งรู้จักกันวันแรก
แต่การเปิดใจอีกครั้ง...
ก็คงไม่ได้หมายความว่าเธอต้องรีบรักใครสักคนทันทีนี่นา
“ได้ค่ะ”
เธอตอบเบา ๆ
รินยิ้มกว้างขึ้น
“จริงนะ?”
ข้าวหอมพยักหน้า
“แต่...”
“แต่?”
“พี่ต้องใจเย็น ๆ นะคะ”
“ได้สิ”
รินตอบอย่างไม่ลังเล
“พี่ใจเย็นเก่งจะตาย”
ข้าวหอมหลุดหัวเราะ
“จริงเหรอคะ?”
“จริงค่ะ”
รินเอียงหน้านิดหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“แต่ถ้าวันไหนหอมเผลอชอบพี่ขึ้นมา...”
ข้าวหอมชะงัก
“...”
“อย่าปล่อยให้พี่รอนานเกินไปนะคะ”
ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำทันที
“พี่ริน!”
เสียงหัวเราะของรินดังขึ้นอีกครั้ง
“โอเคค่ะ ไม่แกล้งแล้ว”
เธอขยับเปิดประตูให้กว้างขึ้น
“กลับไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสาย”
“ค่ะ!”
ข้าวหอมรีบเดินออกจากห้อง แต่ก่อนจะก้าวถึงประตูตัวเอง เธอกลับได้ยินเสียงเรียกอีกครั้ง
“หอม”
หญิงสาวหันกลับไป
“คะ?”
รินยืนพิงกรอบประตู มองมาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
“ฝันดีนะคะ”
ข้าวหอมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ฝันดีเหมือนกันค่ะ พี่ริน”
แล้วเธอก็รีบเปิดประตูเข้าห้องตัวเองไป
ทันทีที่ประตูปิดลง ข้าวหอมก็ยกมือขึ้นกุมแก้มทั้งสองข้าง
ร้อน
ร้อนจนแทบระเบิดแล้ว!
“โอ๊ย...ทำไมต้องน่ารักขนาดนี้ด้วยนะ”
เธอเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ข้อความจากพริมยังคงค้างอยู่
พริม: สรุปพี่สาวห้องตรงข้ามเป็นไงบ้างจ๊ะ?
ข้าวหอมจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป
ข้าวหอม: แก...
ข้าวหอม: ฉันว่าฉันเจอเรื่องใหญ่แล้ว
พริม: อะไร!?
ข้าวหอมกัดริมฝีปากกลั้นยิ้ม
ข้าวหอม: พี่เขาน่ารักมากเลย
เพียงไม่กี่วินาที โทรศัพท์ของเธอก็สั่นครืด
พริมโทรเข้ามาทันที
ข้าวหอมหลุดหัวเราะ ก่อนจะกดรับสาย
“ฮัลโหล”
“ข้าวหอม! เล่ามาเดี๋ยวนี้!”
เสียงเพื่อนสนิทดังลั่นจนเธอต้องยกโทรศัพท์ออกห่างจากหู
“เบา ๆ สิแก!”
“แกเพิ่งบอกว่าจะไม่รักใครอีกไม่ใช่เหรอ!?”
ข้าวหอมนิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองผนังห้องฝั่งที่ติดกับห้องของริน
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะรักพี่เขาสักหน่อย...”
“แล้ว?”
ข้าวหอมซุกใบหน้าลงกับหมอน
ก่อนจะตอบด้วยเสียงเบาหวิว
“แค่...อยากเจอพี่เขาอีกพรุ่งนี้ก็เท่านั้นเอง”
และในคืนเดียวกันนั้นเอง
ที่ห้องหนึ่งสองศูนย์เจ็ด
รินกำลังยืนมองกล่องแซนด์วิชที่เตรียมไว้สำหรับอาหารเช้าวันพรุ่งนี้
ปกติแล้วเธอเป็นคนไม่ค่อยชอบตื่นเช้าในวันหยุด
แต่ดูเหมือนพรุ่งนี้จะเป็นข้อยกเว้น
เพราะเธอเพิ่งมีเหตุผลดี ๆ ที่อยากตื่นให้เร็วขึ้นอีกนิด
รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อผู้ติดต่อที่เพิ่งบันทึกเอาไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
‘น้องข้าวหอม 🌷’
หญิงสาวยิ้มกับตัวเอง
“น่ารักจริง ๆ เลยนะ...”
เธอพึมพำเบา ๆ
ก่อนจะกดส่งข้อความสั้น ๆ ออกไป
พี่ริน: พรุ่งนี้พี่รอนะคะ ♡
โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝั่งของผนัง...
มีใครบางคนกำลังนอนกอดหมอนยิ้มอยู่เพราะข้อความนั้นเช่นเดียวกัน
— จบตอนที่ 1 —